1 Ва Довуд аз он ҷо рафта, ба мағораи Адулом гурехт; ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш шунида, назди ӯ ба он ҷо фурӯд омаданд.
2 Ва ҳар кӣ дар аҳволи танг буд, ва ҳар кӣ қарзхоҳе дошт, ва ҳар кӣ талхайш буд, назди ӯ ҷамъ шуданд, ва ӯ саркардаи онҳо гардид; ва тақрибан чорсад нафар бо ӯ буданд.
4 Худои худро ҳамеша барои шумо шукр мегӯям: барои файзи Худо, ки ба шумо дар Исои Масеҳ ато шудааст,
5 Чунки дар Ӯ шумо аз ҳар чиз: аз ҳар сухан ва аз ҳар дониш бой шудаед,
6 Зеро шаҳодати Масеҳ дар шумо барқарор гардидааст,
7 Ба тавре ки шумо аз ҳеҷ лаёқат норасогӣ надоред, модоме ки мунтазири зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ мебошед,
8 Ки Ӯ низ шуморо то ба охир устувор хоҳад кард, то ки дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед.
9 Амин аст Худое ки шуморо ба ширкати Писари Худ Исои Масеҳи Худованди мо даъват намудааст.
1 Подшоҳон 22:1–2 · 1 ба Қӯринтиён 1:4–9 · KM92
Хоҳиши Павлус барои Қӯринтиён ин буд, ки файз ва сулҳ ба онҳо дода шавад. Дар миёни онҳо баръало ихтилофоти зиёде вуҷуд дошт, ки агар файзи бештаре дар миёни онҳо мебуд, аз байн мерафт. Аммо файзи Худо дар Масеҳ ба онҳо дода шуда буд, чунон ки ояти 4 мегӯяд, ва ин ӯро ба шукргузорӣ водор кард. Зиёда аз ин, аз файзи Худо ҳамаи тӯҳфаҳое, ки онҳо доштанд, ба вуҷуд омада буданд, дар ҳоле ки онҳо интизори омадани Худованд буданд. Худое, ки онҳоро ба муоширати Писари Худ даъват карда буд, ҳам содиқ ва ҳам бофайз аст, ва аз ин рӯ ӯ мутмаин буд, ки онҳо то охир беайб тасдиқ хоҳанд шуд.
