Ман дар бораи тағйироти сиёсӣ сухан намеронам, балки дар бораи тағйироте, ки Худо ба амал меорад. Аллакай Ӯ дар робита ба коҳинияти Ҳорунӣ тағйирот ба амал овардааст: «Зеро ки коҳиният тағйир ёфтааст, ҳатман қонун низ тағйир меёбад» (Ибр. 7:12). Тамоми мазмуни паём дар Ибриён нокомии коҳинияти Ҳорунӣ ва заъф ва бефоидагии қонун аст: «зеро қонун ҳеҷ чизро комил накард; аз тарафи дигар, умеди беҳтаре оварда шудааст, ки ба воситаи он мо ба Худо наздик мешавем» (ояти 19). Худо Коҳини нав ва аҳди навро ҷорӣ кардааст, ки Масеҳ миёнарави он аст!
Дар айни замон, дар робита ба монандӣ ба Масеҳ, тағйироти тадриҷӣ вуҷуд дорад: «Аммо мо ҳама, бо рӯи бепарда, чунон ки дар оина ҷалоли Худовандро мебинем, аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон сурат табдил меёбем [ё тағйир меёбем], чунон ки аз ҷониби Рӯҳи Худованд» (2 Қӯр. 3:18).
Мо тағйиротро дар робита ба ҷисмҳои худ низ интизор ҳастем: «Ки ҷисми пасти моро табдил медиҳад [ё тағйир медиҳад], то ки ба ҷисми ҷалолдори Ӯ мувофиқат кунад» (Фил. 3:21). Ин сиррест, ки Павлус дар бораи он сухан меронад: «Инак, ба шумо сирреро мегӯям: Мо ҳама хоб нахоҳем рафт, балки ҳама тағйир хоҳем ёфт — дар як лаҳза, дар як мижа задан, дар карнаи охирин. Зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон бефасод эҳё хоҳанд шуд, ва мо тағйир хоҳем ёфт» (1 Қӯр. 15:51–52). Тағйироти макон низ хоҳад буд, зеро «мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Сипас мо, ки зинда ҳастем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо ба ҳам бардошта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Тас. 4:16–17).
Ниҳоят, осмонҳои ҷисмонӣ ва замин тағйир хоҳанд ёфт: «Мисли либос онҳоро печонда хоҳӣ кард, ва онҳо тағйир хоҳанд ёфт» (Ибр. 1:12; муқ. Ваҳй 21:1). Мисли Айюб, мо метавонем бигӯем: «Ман интизор хоҳам шуд, то тағйироти ман фаро расад».
