6 Ҳамаамон мисли гӯсфандон гумроҳ будем:
ҳар яке ба роҳи худ мерафтем;
ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро
ба гардани Ӯ монд.
27 Ва ба Ӯ қудрат бахшидааст, ки доварӣ кунад, зеро ки Ӯ Писари Одам аст.
1 Ҳамаи боҷгирон ва гуноҳкорон назди Ӯ меомаданд, то ки суханони Ӯро гӯш кунанд.
2 Вале фарисиён ва китобдонон шиквакунон мегуфтанд: «Ӯ гуноҳкоронро пазироӣ мекунад ва бо онҳо хӯрок мехӯрад».
3 Ва Ӯ ба онҳо ин масалро гуфт:
4 «Кист аз шумо, ки сад гӯсфанд дошта бошад ва яке аз онҳоро гум кунад, он наваду нӯҳро дар биёбон гузошта, аз ақиби он гумшуда намеравад, то даме ки онро биёбад?
5 Ва чун ёфт, бо шодӣ онро бар китфи худ мегузорад;
6 Ва ба хонаи худ омада, дӯстон ва ҳамсоягонро ҷеғ мезанад ва ба онҳо мегӯяд: „Бо ман шодӣ кунед, ки гӯсфанди гумшудаи худро ёфтаам“.
7 Ба шумо мегӯям, ки дар осмон барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, шодӣ зиёдтар хоҳад буд, назар ба наваду нӯҳ одиле ки ба тавба эҳтиёҷ надоранд.
8 Ё кадом зан аст, ки даҳ дирҳам дошта бошад ва як дирҳамро гум карда, шамъе дарнагиронад ва хонаро рӯфта, бодиққат ҷустуҷӯ накунад, то даме ки онро биёбад?
9 Ва чун ёфт, дӯстон ва ҳамсоягони худро ҷеғ зада мегӯяд: „Бо ман шодӣ кунед, ки дирҳами гумшудаи худро ёфтам“.
10 Ба шумо мегӯям, ки дар миёни фариштагони Худо барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, ҳамин тавр шодӣ мешавад».
11 Боз гуфт: «Шахсе ду писар дошт;
12 Ва хурдии онҳо ба падар гуфт: „Эй падар! Он қисми молу мулкро, ки бояд ба ман расад, ба ман деҳ“. Ва падар дороии худро ба онҳо тақсим кард.
13 Баъд аз чанд рӯз писари хурдӣ ҳар он чи дошт, ҷамъ карда, ба кишвари дурдасте рафт ва дар он ҷо дороии худро дар айшу нӯш исроф намуд.
14 Вақте ки ҳамаашро сарф кард, қаҳтии сахте дар он кишвар рӯй дод, ва ӯ ба мӯҳтоҷӣ дучор шуд;
15 Ва рафта, хизматгори яке аз сокинони он кишвар шуд, ки вай ӯро ба саҳрои худ фиристод, то ки хукбонӣ кунад;
16 Ва ӯ орзу дошт шиками худро аз харнубе ки хукон мехӯрданд, пур кунад, лекин ҳеҷ кас онро ба ӯ намедод.
17 Оқибат ӯ ба худ омада, гуфт: „Чӣ қадаре аз муздурони падарам нони фаровон доранд, аммо ман дар ин ҷо аз гуруснагӣ ба ҳалокат мерасам!
18 Бархоста, назди падарам меравам ва ба вай мегӯям: эй падар! Ман пеши осмон ва пеши ту гуноҳ кардаам,
19 Ва дигар лоиқи он нестам, ки писари ту хонда шавам; маро чун яке аз муздуронат қабул кун“.
20 Ва ӯ бархоста, сӯи падараш равона шуд. Ва ҳанӯз ӯ хеле дур буд, ки падараш ӯро дида, раҳмаш омад; ва тозон рафта, ӯро ба оғӯш кашиду бӯсид.
21 Ва писар ба вай гуфт: „Эй падар! Ман пеши осмон ва пеши ту гуноҳ кардаам, ва дигар лоиқи он нестам, ки писари ту хонда шавам“.
22 Аммо падар ба ғуломони худ гуфт: „Либоси беҳтарине оварда, ба ӯ бипӯшонед, ва ангуштарин ба дасташ ва мӯза ба пойҳояш бидиҳед;
23 Ва гӯсолаи охуриро оварда, сар буред: бихӯрем ва димоғчоқӣ кунем,
24 Зеро ки ин писарам мурда буд ва зинда шуд, гум шуда буд ва ёфт шуд“. Ва ба димоғчоқӣ шурӯъ карданд.
25 Лекин писари калонии вай дар саҳро буд; ва ҳангоме ки баргашта, ба хона наздик шуд, садоҳои суруду сурур ба гӯшаш расид;
26 Ва яке аз хизматгоронро ҷеғ зада, пурсид, ки ин чӣ маъно дорад?
27 Вай ба ӯ гуфт: „Бародарат омад, ва падарат гӯсолаи охуриро сар бурид, чунки ӯро сиҳат саломат дид“.
28 Ӯ ба хашм омада, нахост ба хона дарояд. Ва падараш баромада, ӯро ҷеғ зад.
29 Аммо ӯ дар ҷавоби падараш гуфт: „Инак, чандин сол аст, ки ман ба ту хизмат мекунам ва ҳаргиз аз фармони ту гардан натофтаам; вале ту ҳаргиз ба ман як бузғола ҳам надодаӣ, то ки бо дӯстони худ димоғчоқӣ кунам;
30 Ва чун ин писарат, ки дороии туро ба фоҳишаҳо барбод додааст, гашта омад, ту барои вай гӯсолаи охуриро сар буридаӣ“.
31 Ба ӯ гуфт: „Писарам! Ту ҳамеша бо ман ҳастӣ, ва ҳар он чи ман дорам, аз они туст;
32 Аммо ба он мебоист шодӣ ва димоғчоқӣ мекардем, ки ин бародарат мурда буд ва зинда шуд, гум шуда буд ва ёфт шуд“».
Ишаъё 53:6 · Инҷили Юҳанно 5:27 · Инҷили Луқо 15 · KM92
Мо дар Юҳанно 5:27 мехонем, ки Падар ба Писар ваколати доварӣ доданро додааст, зеро Ӯ Писари Одам аст. Аммо, дар омадани аввалини Худ, Ӯ барои доварӣ наомад, балки, чунон ки ояти имрӯза ба мо мегӯяд, барои ҷустуҷӯ ва наҷот додан омад.
Инҷили Луқо ба мо файзеро таъкид мекунад, ки ба инсоният дар ниёзи бузурги онҳо ҳамчун гуноҳкорон расидааст. Дар масали сеқисма дар Луқо 15, мо чизеро аз миқдори ин файз мебинем. Марде, ки як гӯсфандро гум мекунад, онро ҷустуҷӯ мекунад, то он даме ки онро пайдо кунад. Ин, албатта, тасвири Худованди мост, ки гӯсфандони гумшудаи Худро меҷӯяд. Зане, ки як тангаро гум мекунад, онро ҷустуҷӯ мекунад, то он даме ки онро пайдо кунад. Ин кори субъективии Рӯҳи Муқаддасро дар ҷон, дар маҳкумият ва роҳнамоӣ ба Масеҳ нишон медиҳад. Сипас, падаре, ки писари гумшудаи худро ба хона истиқбол мекунад, тасвири аҷибест, ки чӣ тавр Худо ва Падари мо ҳар гуноҳкори тавбакардаро қабул мекунад. Тамоми Худоӣ ба наҷоти гуноҳкорони гумшуда таваҷҷӯҳ дорад.
Далели он, ки Худованд, ҳамчун Писари Одам, бояд ҷустуҷӯ мекард, маънои онро дорад, ки мо воқеан гум шуда будем: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт». Аммо Худованд Исо барои ҳар яки мо ҷустуҷӯ мекард. Ва моро ёфта, моро наҷот дод. Чӣ калимаи аҷибест наҷот! Чунон ки мо аксар вақт мегӯем, наҷот ҷанбаи гузашта, ҳозира ва оянда дорад. Ӯ моро аз гуноҳҳоямон ва доварии абадие, ки сазовор будем, наҷот дод. Дар ҳоли ҳозир, Ӯ ҳар рӯз моро аз худамон — ҷисм ва қудрати он — наҷот медиҳад, инчунин моро аз бисёр хатарҳо дар роҳе, ки мо аксар вақт аз мавҷудияти онҳо огоҳ нестем, наҷот медиҳад. Сипас, дар оянда, Ӯ моро комилан аз ҳузури гуноҳ наҷот хоҳад дод, вақте ки Ӯ дар Рабудан меояд ва ба ҳар яки аз они Худ ҷисми ҷалолдодашуда медиҳад. Он гоҳ мо бо Ӯ дар он саҳнаҳои дурахшон ва муборак хоҳем буд, ки гуноҳ ҳеҷ гоҳ нахоҳад омад! Шояд имрӯз!
