Мардуми Исроил Мисрро бо шитоб тарк карданд, аммо гурусна нарафтанд. Худо ба онҳо иди Фисҳро дода буд, ва вақте ки онҳо ашёи худро ҷамъ мекарданд, хамири худро пеш аз хамиртуруш шудан бо худ бурданд. Онҳо охиринро ҳамчун кулчаҳо дар роҳ пухтанд (Хур. 12:34, 39). Вақте ки ин захира тамом шуд, мардум на танҳо шикоят карданд, ки ғизо надоранд, балки барои дегҳои гӯшт ва ноне, ки дар Миср хӯрда буданд, орзу карданд. Мардум, ки ҳаёти кӯҳнаи худро орзу мекарданд, Мусо ва Ҳорунро муттаҳам карданд, ки онҳоро ба биёбон овардаанд, то ин тамоми ҷамъомадро аз гуруснагӣ бикушанд.
Худо бо онҳо бо файз муносибат кард ва маннаро ҳамчун нон дар субҳ ва бедонаҳоро дар шом барои гӯшт таъмин кард (16:12). Ин манна аз осмон барои чил сол таъмини онҳо буд, ва он барои ҳар рӯз кофӣ буд; ягона кӯшиши лозимӣ ҷамъоварии он буд. Чандсад сол пас, Худованд Исо маҷбур шуд, ки яҳудиёнро ислоҳ кунад ва гуфт: «Мусо ба шумо нонро аз осмон надод, балки Падари Ман ба шумо нони ҳақиқиро аз осмон медиҳад. Зеро нони Худо Он аст, ки аз осмон меояд ва ба ҷаҳон ҳаёт медиҳад» (Юҳ. 6:32–33). Ҳеҷ чизе нест, ки яҳудиён барои истифода аз ин ҳаёти пешниҳодшуда иҷро мекарданд, ва ҳамин чиз барои шумо имрӯз низ дуруст аст. Ягона кӯшиши лозимӣ имон овардан ва қабул кардани он аст. Манна танҳо як тасвир буд, аммо Ӯ воқеият аст. Биёед аз Ӯ ғизо гирем!
