Пас аз наҷот, калидҳои рушди рӯҳонӣ
Чӣ лаҳзаи бузургест вақте ки гунаҳкори гумшуда тавба мекунад ва ба василаи имони Худованд Исои Масеҳ ба файзи Худо наҷот меёбад. Дар осмон ва дар ҳузури фариштагони Худо аз як чунин гунаҳкоре, ки тамоми боварии худро ба Масеҳ ва кори наҷоти Ӯ дар салиб гузоштааст, шодӣ ҳаст (Луқо 15:7,10). Танҳо Масеҳ метавонад наҷот диҳад (Аъмол 4:12), ва вақте ки ин дар дил ва ҷони гунаҳкор ба амал меояд, ин лаҳзаи аҷибе барои он шахс аст.
Худо барои чунин одамон, вақте ки онҳо аз доварии дӯзах наҷот ёфта, ба осмон мераванд, чӣ мехоҳад? Чӣ тавр имондорони ҳақиқӣ метавонанд дар ҳаёти имони худ аз он лаҳза пеш раванд? Оё онҳо озоданд, ки ҳар тавре ки хоҳанд зиндагӣ кунанд, ё Худо мехоҳад, ки имондорон рӯҳан рушд кунанд ва барои Масеҳ зиндагӣ кунанд?
Ҷавоб хеле содда аст! Қасди Худо ин аст, ки моро барои абадият наҷот диҳад ва моро водор созад, ки ҳарчи бештар хислатҳои Писари Ӯро нишон диҳем, вақте ки мо дар ҳаёт идома медиҳем. Ҳавворӣ Павлус, дар Румиён 8:29 (NKJV), инро чунин баён кардааст: «Зеро онҳоеро, ки Ӯ пешакӣ донист, Ӯ ҳамчунин пешакӣ муайян кард, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд, то ки Ӯ дар байни бародарони бисёр Нахустзода бошад». Павлус ҳамчунин навиштааст: «На ин ки ман аллакай ба даст овардаам, ё аллакай комил шудаам; балки ман саъй мекунам, то он чиро, ки Масеҳ Исо низ маро барои он ба даст овардааст, ба даст орам. Бародарон, ман худро ба даст овардашуда намешуморам; балки як чизро мекунам, чизҳои паси саршударо фаромӯш карда, ба чизҳои пешомада даст мерасонам, ман ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати болоии Худо дар Масеҳ Исо саъй мекунам» (Филиппиён 3:12-14).
Биёед якҷоя ба баъзе чизҳои мусбате назар андозем, ки ба ҳар яки мо дар пешрафти рӯҳонӣ дар ҳаёти масеҳӣ кӯмак мекунанд. Мо мехоҳем ин соҳаҳои ҳаёти худро баррасӣ кунем, то битавонем муайян кунем, ки чӣ корро аллакай хуб карда истодаем ва чӣ чизро бояд дар ҷое, ки камбудӣ дорем, тағир диҳем. Бигзор Худованд ҳар яки моро баракат диҳад, вақте ки мо дар бораи ин чизҳо фикр мекунем.
Ӯҳдадорӣ ва итоат
Дар оғози ҳаёти масеҳии худ мо бояд эътироф кунем, ки Исои Масеҳ Худованд аст ва Ӯ Худованди ҳаёти мост. Агар мо солҳои зиёд масеҳӣ бошем, аммо барои Ӯ зиндагӣ накарда бошем, ҳоло ҳам вақт ҳаст, ки тавба кунем ва Худовандии Ӯро эътироф кунем. Бо ин фаҳмиш мо дарк мекунем, ки мо аз они худ нестем, балки «бо нарх харида шудаем» ва аз ин рӯ, мо бояд «Худоро дар бадани худ ҷалол диҳем» (1 Қӯринтиён 6:20). Худованд Ҳамон аст, ки ба мо роҳнамоӣ медиҳад ва моро дар ҳаёт роҳнамоӣ мекунад. Ин аз он вақте ки мо имоннадошта будем, хеле фарқ мекунад. Дар гузашта мо ҳамаи интихобҳо ва қарорҳои худро бидуни ҳеҷ гуна мулоҳиза ё масъулият дар назди Худо қабул мекардем. Ҳоло, ки мо аз они Худованд ҳастем, Ӯ бояд Ҳамон бошад, ки моро роҳнамоӣ кунад. Ӯҳдадории мо барои Ӯ зиндагӣ кардан бояд тамаркуз ва садоқати ҳаррӯзаи мо бошад. Вақте ки мо аз роҳи Ӯ барои худ дур мешавем, мо бояд ба Ӯ баргардем ва бевафоии худро эътироф кунем, то муоширати гумшударо барқарор кунем ва дар ҳаёти писандидаи Ӯ пеш равем.
Вақте ки мо аз таҷрибаҳои ҳаррӯзаи худ мегузарем, мо бояд Худовандии Ӯро эътироф кунем, ва интихобҳо ва қарорҳои мо бояд бо фаҳмише бошанд, ки мо бояд рӯзе барои тарзи зиндагии худ ба Ӯ ҳисоб диҳем (ниг. Румиён 14:10). Ин итоат ба Худовандии Ӯст, ки мо бояд дар рӯзи оянда, вақте ки дар назди Масеҳ ҳозир мешавем ва дар бораи ҳаёти худ ҳамчун масеҳиён ҳисоб медиҳем, ҷавоб диҳем. Ин масъалаи он нест, ки оё мо ба осмон меравем ё не. Балки, ҳамчун онҳое, ки ба осмон мераванд, мо барои он чизе, ки мукофотонида мешавем ва барои он чизе, ки зиён мебинем, тафтиш карда мешавем (1 Қӯринтиён 3:12-15). Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки ба Масеҳ содиқ бошем ва ба Худовандии Ӯ итоат кунем! Ин қадами асосӣ барои пешрафти рӯҳонӣ дар ҳаёти масеҳӣ аст.
Муқаддасӣ
Рушди рӯҳонӣ зиндагии муқаддасро талаб мекунад. Мо даъват шудаем, ки муқаддас бошем. 1 Петрус 1:14-16 мегӯяд: «Ҳамчун фарзандони итоаткор, худро ба шаҳватҳои пешина, чунон ки дар нодонии худ будед, мувофиқ накунед; балки чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар тамоми рафтори худ муқаддас бошед, зеро навишта шудааст: “Муқаддас бошед, зеро Ман муқаддасам”». Ба мо ҳамчунин дастур дода шудааст, ки чизҳоеро, ки ба пешрафти мо монеъ мешаванд, аз ҷумла ҳар гуноҳеро, ки ба осонӣ моро иҳота мекунад, «дур кунем» (Ибриён 12:1).
Чӣ қадар ғамгин аст, вақте ки мо имондорони ҳақиқиро мебинем, ки мисли имоннадоштагон зиндагӣ мекунанд. Кас ҳайрон мешавад, ки оё онҳо ҳатто медонанд, ки онҳо бояд аз онҳое, ки гумшудаанд ва Худовандро намешиносанд, фарқ кунанд. Барои он ки мо ҳамчун пайравони Масеҳ дурахшем, мо бояд нишон диҳем, ки дигар мисли ҷаҳон зиндагӣ намекунем. Мо бояд ба гуноҳ ҳассостар шавем ва вақте ки ба кардани кори нодуруст васваса мешавем, аз он рӯй гардонем. Гуноҳ дар ҳаёти имондорон ба шикаст оварда мерасонад ва моро аз пешрафти рӯҳонӣ бозмедорад. Мо бояд чизҳоеро дар ҳаёти худ, ки моро ба гуноҳ водор мекунанд, дур кунем (Қӯлассиён 3:5-11). Ин метавонад чизҳои хуберо дар бар гирад, ки барои мо бут мешаванд ва вақти моро мегиранд.
Шояд мо дар ҳаёти худ бо гуноҳи муайяне мубориза мебарем. Мо бояд ҳангоми васваса ба Худованд дуо кунем ва сипас ба «роҳи гурез»-и Ӯ бовар кунем (1 Қӯринтиён 10:13). Худованд намехоҳад, ки мо ба чизе ғулом бошем. Мо ҳоло моликияти Ӯ ҳастем. Ӯ мехоҳад, ки мо аз гуноҳ озод шавем ва бо тарзи зиндагии худ нишон диҳем, ки мо фарзандони Ӯ ҳастем. Зиндагии муқаддас Худовандро шод мекунад, ва мо бояд хоҳиш дошта бошем, ки ба ин тарз барои Ӯ зиндагӣ кунем.
Муносибатҳои хуб
Ҳамчун имондорон мо ба оилаи Худо дохил шудаем. Ҳамчун аъзои оилаи Ӯ, мо бояд бо дигар имондорони ҳақиқӣ муносибатҳои хуб инкишоф диҳем. Мо бояд дӯстиҳои навро бо онҳое, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ мешиносанд, таҷриба кунем. Ин ба ҳаёти мо шодӣ меорад (1 Юҳанно 1:3-4). Инчунин, мо бояд ҳар ҳафта бо гурӯҳи имондорон муошират кунем ва ба номи Худованд Исо ҷамъ оем (ниг. Матто 18:20), то аз намунаи имони онҳо баҳра барем.
Имони нави мо бояд тарзи муносибати моро бо имоннадоштагон дар оянда тағйир диҳад, на ин ки аз издиҳоми наҷотнаёфта дар ҳар коре, ки мекунанд, пайравӣ кунем. Мо он роҳи васеъро, ки ба дӯзах ва ҳалокат мебарад, тарк кардаем; мо ҳоло дар роҳи танге, ки ба осмон мебарад, сафар мекунем! Мо бояд имони худро бо имоннадоштагон мубодила кунем, то онҳо низ мисли мо наҷот ёбанд. Агар мо имони худро аз имоннадоштагон пинҳон кунем ва тарзи муносибати худро бо онҳо тағйир надиҳем, пас он чизе, ки дар 1 Қӯринтиён 15:33 дар бораи он ҳушдор дода шудааст – «Фирефта нашавед, муоширати бад одатҳои некро вайрон мекунад» – метавонад дар ҳаёти мо дуруст шавад. Мо дигар наметавонем дар атрофи имоннадоштагон зиндагӣ кунем, гӯё ки мо аз онҳо фарқ надорем. Дере нагузашта таъсироти гуноҳкоронаи имоннадоштагон моро ба лағзиш водор мекунад ва моро аз рушди рӯҳонӣ бозмедорад. Ба ҷои ин, мо бояд намунаи он бошем, ки чӣ тавр шахс бояд дар корҳо ва суханони худ Масеҳро эҳтиром кунад.
Дар мавзӯи муносибатҳо як ҳушдори дигарро баррасӣ кунед. Аз вақтгузаронӣ бо имондорони ҳақиқӣ шояд ҳатман барои рушди рӯҳонии мо муфид набошад. Шояд мо бо имондороне вохӯрдаем, ки барои Худованд зиндагӣ намекунанд. Баъзе масеҳиён метавонанд дар бораи мавзӯъҳои муайян, ба монанди варзиш ё маҳфилҳо, сӯҳбат кунанд, аммо дар бораи чизҳои Масеҳ кам сухан мегӯянд. Мо бояд аз худ бипурсем, ки оё муоширате, ки мо бо чунин масеҳиён дорем, ягон фоидаи рӯҳонӣ дорад. Ҳатто масеҳиёни ҳақиқӣ метавонанд худро бо ҷаҳон ва ҳама чизҳои он машғул кунанд, на ин ки ба чизҳои абадӣ тамаркуз кунанд ва дар Худованд рушд кунанд. Мо бояд огоҳ бошем, ки муоширате, ки мо дорем, бояд ба рушди рӯҳонии мо таъсири мусбат расонад.
Муносибатҳои бад ва носолим монеаи асосӣ барои рушди рӯҳонӣ мебошанд. Ба мо ҳушдор дода шудааст: «Бо имоннадоштагон якҷоя зери юғи нобаробар набошед» (2 Қӯринтиён 6:14). Ин ҳолатҳоеро дар бар мегирад, ки мутаассифона, имондорони муҷаррад метавонанд бо имоннадоштагон ба муносибатҳои ошиқона ворид шаванд. Ин ба иродаи ошкоршудаи Худо, ки дар 2 Қӯринтиён 6 баён шудааст, беитоатӣ хоҳад буд. Дар чунин ҳолатҳо, ин масъалаи дуо кардан нест, балки итоат кардан ба он чизест, ки Худо аллакай дар Каломи худ ошкор кардааст. Агар имондор ба ин ҳушдор итоат кунад, рушди аҷиби рӯҳонӣ ба амал меояд. Аммо, агар касе беитоатӣ кунад, барои имондор ғам ва талафот хоҳад буд, ҳатто агар имоннадошта дар ниҳоят наҷот ёбад. Имондор, ҳушёр бош!
Фурӯтанӣ
Худованд Исо ба мо намунаи олии фурӯтаниро гузошт. Дар Филиппиён 2 мо мефаҳмем, ки Ӯ худро ҳатто то марги салиб фурӯтан кард. Омадани Ӯ ба замин барои маҳкум кардани мо набуд, балки барои ба мо ҳаёт додан буд, ва он ҳам «фаровонтар» (Юҳанно 10:10). Ӯ дар ин ҷо ҳамчун хизматгори фурӯтан роҳ мерафт. Дар асл, ибораи дуруст «ғулом-хизматгор» аст, ки маънои онро дорад, ки Ӯ ихтиёран ба тавре зиндагӣ мекард, ки хизмат кунад, на ин ки ба Ӯ хизмат кунанд.
Ба ҳамин монанд, мо бояд ҳамчун хизматгорони фурӯтан зиндагӣ кунем. Фурӯтанӣ барои мо барои пешрафти рӯҳонӣ зарур аст. Ҳавворӣ Павлус навиштааст: «Зеро ман мегӯям, ба василаи файзе, ки ба ман дода шудааст, ба ҳар касе, ки дар байни шумост, ки дар бораи худ аз он чизе, ки бояд фикр кунад, баландтар фикр накунад, балки бо ақл фикр кунад, чунон ки Худо ба ҳар кас андозаи имонро додааст» (Румиён 12:3). Боби мазкур нишон медиҳад, ки чӣ тавр мо бояд рафтор кунем ва дар бораи ҳар як имондор ҳамчун як қисми гурӯҳи калонтар: бадани Масеҳ фикр кунем. Ҳар як узв нақши беназир ва муҳим дорад.
Мо ҳеҷ гоҳ набояд ба бародар ё хоҳар дар Масеҳ бо ҳасад нигоҳ кунем. Мо ҳамчунин набояд бо онҳо дар корҳои Худо ё чизи дигаре дар ҳаёти худ рақобат кунем. Ин мисли ҷаҳон хоҳад буд, ки имондор аз он наҷот ёфтааст. Бигзор ҳеҷ гоҳ дар бораи мо гуфта нашавад: «Он имондорон бо ҳамдигар рақобат мекунанд». Ба ҷои ин, мо бояд бо кӯмак ба якдигар якдигарро пурра кунем. Дар хотир доред, ки насли ҷавони имондорон ба имондорони калонсол нигоҳ мекунанд, ва онҳо бояд намунаи хуби фурӯтаниро нишон диҳанд. Фурӯтанӣ он чизест, ки дар тамоми ҳаёти мо зарур аст.
Худо ба нигоҳ доштани фурӯтании мо таваҷҷӯҳ дорад, ҳатто агар каси дигар ё худи мо таваҷҷӯҳ надошта бошем. Павлус намунае овард, ки чӣ тавр Худо ӯро фурӯтан кард, бо додани хоре дар ҷисм, ки минбаъд ҳамчун «пайғамбари Шайтон барои латукӯб кардани ӯ» тавсиф шудааст (2 Қӯринтиён 12:7). Ӯ минбаъд ошкор кард, ки ҳарчанд ӯ се маротиба барои наҷот дуо кард, Худо хорро дур накард. Ба ҷои ин, Худо файзи заруриро барои гузаштан аз озмоиш таъмин кард. Павлус фаҳмид, ки ин роҳи Худо барои нигоҳ доштани фурӯтании ӯ буд.
Ғурур монеаи бузург барои рушди рӯҳонӣ аст. Ин чизест, ки моро водор мекунад, ки дар бораи дигарон камтар ва дар бораи худ ғайривоқеӣ фикр кунем. Ғурур ба беэҳтиромӣ нисбат ба дигарон, аз ҷумла онҳое, ки дар мавқеъҳои ҳокимият ҳастанд, хоҳ дар байни халқи Худо ё дар ҷаҳон, оварда мерасонад. Худо қасд дорад, ки онҳоеро, ки бар мо ҳокимият доранд, барои нигоҳ доштани фурӯтании мо истифода барад. Дар оилаҳои мо, Худо волидонро барои нигоҳ доштани фурӯтании мо истифода мебарад (Эфсӯсиён 6:1-3). Дар ҷаҳон Ӯ ҳукуматро истифода мебарад (Румиён 13:1-7). Дар дигар ҷанбаҳои ҳаёт Ӯ пешвоёни калонсол ва ботаҷрибаро истифода мебарад (Ибриён 13:17). Мо бояд худро дар зери ҳокимиятҳои гуногуне, ки Худо дар ҳаёти мо гузоштааст, фурӯтан кунем, то ки барои мо хуб бошад, дар пешрафти рӯҳонии худ бемонеа бошем.
Хондан ва мулоҳиза кардан
Зарурати хондан ва мулоҳиза кардан дар бораи Каломи Худоро ба қадри кофӣ таъкид кардан мумкин нест. Бе Каломи Худо, мо наметавонем иродаи Худоро пурра донем. Рӯҳи Худо Каломи Худоро истифода мебарад, то ҳама чизеро, ки барои Масеҳ зиндагӣ кардан лозим аст, ошкор кунад ва он соҳаҳои ҳаёти моро, ки бояд тағир ёбанд, фош кунад (1 Тимотиюс 4:12-13). Ҳавворӣ Павлус Тимотиюс, як имондори ҷавонро дастур дод, ки «ба хондан таваҷҷӯҳ кунад» (ояти 13). Доштани Китоби Муқаддаси худ ва хондани он муҳим аст! Инро ҳатто метавон онлайн тавассути вебсайтҳо ё бо зеркашии барнома дар телефони мобилӣ анҷом дод. Бе хондани Каломи Худо, ҳаёти масеҳӣ мисли рондани мошин бе рул хоҳад буд. Дере нагузашта мошин суқут мекунад, зеро роҳи роҳнамоӣ надошт. Павлус баъдтар ба Тимотиюс навишт ва ба ӯ гуфт, ки ӯ бояд «каломи ҳақиқатро дуруст тақсим кунад» (2 Тимотиюс 2:15). Чӣ қадар муҳим аст, ки заминаи он чизеро, ки навишта шудааст, донем ва дастурҳои додашударо дуруст татбиқ кунем.
Баъзе одамон шояд бигӯянд, ки азбаски онҳо наметавонанд Китоби Муқаддасро хонанд ё ба даст оранд, ин корро кардан мумкин нест. Ин барои бисёриҳо дуруст буда метавонад. Аммо имрӯз Каломи Худоро низ шунидан мумкин аст. Китобҳои аудиоӣ мавҷуданд, ва тамоми Китоби Муқаддас хонда шудааст ва барои онҳое, ки намехонанд, бо забонҳои зиёд дастрас аст. Инчунин, Китоби Муқаддас дар шакли хаттӣ ба зиёда аз 3200 забон дар зиёда аз 160 кишвар дастрас шудааст. Илова бар ин, мо метавонем ба мавъизаи Каломи Худо аз ҷониби воизони калонсол ва содиқ гӯш диҳем. Бо ин воситаҳо мо метавонем пайваста бештар аз ирода ва роҳҳои Худо омӯзем ва метавонем пешрафт кунем. Шогирди рушдкунанда касест, ки мехонад ё мешунавад! Бигзор ин дар бораи мо дуруст бошад! Пешрафти рӯҳонӣ пайравӣ хоҳад кард, ки аз ҷониби дигарон мушоҳида хоҳад шуд (1 Тимотиюс 4:15).
Муҳим аст, ки на танҳо Каломи Худоро хонем ва бишнавем, балки дар бораи он мулоҳиза кунем. Дар Забур 1:2 мо дар бораи лаззат бурдан аз шариати Худованд ва мулоҳиза кардан дар бораи он шабу рӯз мехонем. Ин ба мо меомӯзонад, ки вақте ки мо Каломро мехонем, бояд дар бораи он чизе, ки навишта шудааст, фикр кунем. Мо баррасӣ мекунем, ки чӣ тавр он чизеро, ки гуфта шудааст, фаҳмем ва чӣ тавр онро ба ҳаёти худ татбиқ кунем, ё ҳатто чизи наверо дар бораи худи Худованд бубинем. Сипас мо бояд чизҳоеро, ки омӯхтаем, амалӣ кунем (Яъқуб 1:22-25). Чӣ қадар аҷиб!
Ниҳоят, мо мехоҳем аз таълимоте, ки шояд хуб ба назар мерасанд, аммо таъсири Каломи Худоро коҳиш медиҳанд ё ҳатто маънои онро тағир медиҳанд, худдорӣ кунем. Зиндагӣ кардан бо каломи инсон ё қоидаҳои инсон намунаҳои ин хатар мебошанд. Мо медонем, ки шояд ҳикмате бошад, ки аз одамон омӯхтан мумкин аст, аммо мо бояд ҳар чизеро, ки ҳаст, бо Каломи муқаддаси Худо муқоиса кунем. Агар он мувофиқат накунад, пас мо набояд дастури инсонро пайравӣ кунем ва на бо он зиндагӣ кунем (Ишаъё 8:20). Қоидаҳои инсон, ки ба Навиштаҳои Муқаддас асос наёфтаанд, монеаи дигар барои рушди рӯҳонӣ мебошанд. Муносибати ҳуқуқӣ, ки назари хеле танге дар бораи он чизе, ки дуруст аст, дорад, ё муносибате, ки мегӯяд ҳеҷ чизро нодуруст ҳисобидан мумкин нест, ду ифротӣ мебошанд, ки бояд аз онҳо худдорӣ кард. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки бо донистани Каломи Худо чӣ дуруст аст, бидонем.
Дуо
Дуо як ҷанбаи муҳими дигари ҳаёти мост ва барои пешрафти рӯҳонӣ зарур аст. Ҳаёти дуои мо чӣ гуна аст? Оё мо барои эҳтиёҷот ва қарорҳои худ ба Худованд такя мекунем? Баъзе имондорон кӯшиш мекунанд, ки дуоҳои худро худашон ҷавоб диҳанд, ва дар натиҷа онҳо он чизеро, ки Худованд таъмин мекард, ки хеле беҳтар мебуд, таҷриба намекунанд. Бигзор мо ба Худованд такя кунем ва ин такяро бо мунтазам дуо кардан нишон диҳем. Такя ба ҳикмат ва қуввати табиии мо ба рушд монеъ мешавад. Павлус иқрор шуд, ки вақте ӯ «заиф» буд, пас ӯ «қавӣ» буд (2 Қӯринтиён 12:10). Бигзор мо дар қуввати худ заиф бошем, то қуввати Худованд дар ҳаёти мо таҷриба шавад.
Фикрҳои ниҳоӣ
Бисёр чизҳои дигар ҳастанд, ки ба мо дар пешрафти рӯҳонӣ кӯмак мекунанд. Барои мақсади ин мақола мо танҳо чанде аз онҳоро ба таври мухтасар зикр мекунем:
Мо бояд аз муносибати доварӣ худдорӣ кунем.
- Инсон бояд омода бошад, ки тағир ёбад ва барои ин имон дошта бошад.
- Тарс ва тарси тағирот монеаҳо барои рушди рӯҳонӣ мебошанд.
- Мо набояд ба худ иҷозат диҳем, ки аз як тараф хеле банд бошем, ё аз тарафи дигар хеле кам кор дошта бошем. Ҳарду хуб нест. Мо бояд бо эътидол зиндагӣ кунем ва кореро, ки метавонем ва вақт дорем, анҷом диҳем. Мо бояд аз паҳн кардани худ хеле тунук худдорӣ кунем.
- Мо бояд барои Худованд коре дошта бошем – як навъ хидмате барои Ӯ, ки мо мунтазам анҷом медиҳем.
- Бигзор мо истодагарӣ кунем дар рушди рӯҳонии худ. Бисёр чизҳо дар ин ҷаҳон метавонанд моро аз идомаи рушди рӯҳонии худ парешон кунанд, аммо ваъдаи мукофот ба онҳое ҳаст, ки аз содиқ будан ва рушд кардан даст намекашанд. Мо дар Ваҳй 22:12 мешунавем, ки Худованд мегӯяд: «Инак, Ман ба зудӣ меоям, ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ба ҳар кас мувофиқи кори ӯ диҳам». Бигзор Худованд ба ҳамаи мо кӯмак кунад, ки барои Ӯ зиндагӣ кунем, на барои худ, ва барои Ӯ саъй кунем. Омин!
