Масеҳ ҳикмати Худо барои имондорон ва тамоми офариниш аст

Масеҳ, Ҳикмати Худо

Мо метавонем аз Худо ҳикмат пурсем

Аммо агар касе аз шумо ҳикмат набошад, бигзор аз Худо пурсад, ки ба ҳама озодона медиҳад ва сарзаниш намекунад, ва ба ӯ дода хоҳад шуд. —Яъқуб 1:5 JND

Барои ҳикмат ба куҷо меравем? Бисёре аз мо барои ин оят миннатдорем. Шояд аксари мо интернет-ро барои маълумот ва далелҳо ҷустуҷӯ кардаем, аммо ин оят ба мо мегӯяд, ки ҳикмати мо ҳамчун имондорон аз Худо меояд. Агар мо ҳис кунем, ки ҳикмат надорем, мо танҳо бояд аз Худо ва Падари худ пурсем. Масалан, Мусо дар тамоми ҳикмати Миср омӯхта буд. Сипас Худо ӯро ба биёбон фиристод, то дар мактаби Худо 40 сол омӯзад. Ҳамчун имондорон, мо ҳикмати Мисрро намехоҳем, ки ин намуди ин ҷаҳони шарири ҳозира аст. Ба ҷои ин, мо ҳикмати Худоро мехоҳем. Агар мо бо такя ба Ӯ пурсем, Ӯ таъмин хоҳад кард.

Биёед Сулаймонро низ ба назар гирем. Навиштаҳо ба мо мегӯянд: «Ҳикмати Сулаймон аз ҳикмати ҳамаи писарони шарқ бартарӣ дошт ... Ӯ аз ҳама одамон донотар буд» (1 Подшоҳон 4:30-31). Сулаймон ин ҳикматро чӣ тавр ба даст овард? Ин ба тавре буд, ки имрӯз барои ҳар як фарзанди Худо кушода аст: ӯ аз Худо пурсид! Мо метавонем саволи Яҳуваро ба Сулаймон ва дуои ӯро барои ҳикмат дар 1 Подшоҳон 3:5-9, ва сипас ҷавоби Худоро дар ояти 12 ва 4:29 хонем. Гарчанде ки дар ин ҷо бисёр чизҳо ҳастанд, мо танҳо чанд нуктаро муҳокима хоҳем кард.

Сулаймон эътироф кард, ки Худо ӯро дар ҷое, ки ӯ ҳамчун подшоҳ буд, гузоштааст. Мо набудани фахрро дар Сулаймон мушоҳида мекунем. Ӯ фурӯтанона он чизеро, ки Худо карда буд, баён кард.

• Сулаймон иқрор шуд: «Ман танҳо кӯдаки хурдсолам: ман намедонам, ки чӣ тавр берун равам ва дароям» (3:7). Ӯ аз ҳад зиёд мағрур набуд, ки нодонӣ ва ниёзи худро ба кӯмаки Худо эътироф кунад. Баъзан ғурур моро бозмедорад, ё моро аз ҷустуҷӯи ҳикмате, ки аз боло аст, бозмедорад. Мо метавонем калимаҳоро ба забон орем, аммо Худованд дилҳои моро месанҷад. Бигзор мо дар назди Ӯ фурӯтан ва ростқавл бошем.
• Сулаймон аз муҳаббати Яҳува ба халқи Худ итминон дошт. «Бандаи Ту дар миёни халқи Ту аст, ки Ту интихоб кардаӣ, халқи бузурге, ки аз сабаби бисёрӣ ҳисоб кардан ва шумурдан мумкин нест» (ояти 8). Дар хотир доред, ки имрӯз дар муносибат бо халқи Худованд дар ҳолатҳое, ки ҳикмат лозим аст, Худованд халқи Худро аз мо хеле бештар дӯст медорад ва онҳоро ҳамчун «халқи бузург» мебинад.
• Сулаймон дарк кард, чунон ки мо дар ҳамон оят мебинем, бузургии вазифаи дар пешистодаи худро. Ӯ ба Худо нагуфт: «Ту марди дурустро интихоб кардӣ, ман инро ҳал карда метавонам!» Не, ӯ аз Яҳува хоҳиш кард, ки «ба бандаи Ту дили фаҳмиш диҳад, то халқи Туро доварӣ кунад, то байни некӣ ва бадӣ фарқ гузорад; зеро кӣ метавонад ин халқи сершумори Туро доварӣ кунад» (ояти 9).
• Мо мехонем, ки дуои Сулаймон Худовандро хушнуд кард, ва Ӯ ба ӯ гуфт: «Ман мувофиқи сухани ту кардам: инак, ба ту дили доно ва фаҳмиш додам» (ояти 12). Ин дар боби оянда низ тасдиқ карда шудааст: «Ва Худо ба Сулаймон ҳикмат ва фаҳмиши хеле бузург ва дили васеъ дод, мисли рег, ки дар соҳили баҳр аст» (4:29).

Хонандаи азиз, оё ғурур шуморо аз гирифтани ҳикмати Худо бозмедорад? Чӣ қадар вақт мо фикрҳои худро дар бораи он ки чӣ тавр вазъиятҳоро ҳал кардан лозим аст ё чӣ тавр мо метавонем ба одамон кӯмак кунем, дорем. Мо боварӣ дорем, ки дар ҳолатҳои фавқулодда мо метавонем ҳикмати Худоро барои лаҳзаи ниёз дошта бошем. Ӯ меҳрубон аст. Аммо, дар масъалаҳои муқаррарии ҳаёт, оё шумо нодонии худро ба Худои дилшинос эътироф кардаед ва ҳикмати Ӯро пурсидаед? Ӯ омода аст, ки ба чунин фарёд ҷавоб диҳад.

Ҳикмат чист?

Тарси Яҳува ибтидои ҳикмат аст; ва дониши Муқаддас фаҳмиш аст. —Масалҳо 9:10

Ҳикмат аксар вақт ҳамчун қобилияти татбиқи дониш муайян карда мешавад. Одамоне ҳастанд, ки хеле доно ҳастанд ва бисёр далелҳоро медонанд, аммо онҳо дар татбиқи он чизе, ки медонанд, на ҳамеша хеле доно ҳастанд. Калимаи ибрӣ, ки «ҳикмат» тарҷума шудааст, маънои «маҳорат дар ҷанг, ҳикмат дар идоракунӣ, эҳтиёткорӣ дар корҳои динӣ»-ро дорад. Луғати Вебстер (нашри 1913) мегӯяд, ки ҳикмат «дониш ва қобилияти истифодаи дурусти он» аст.

Аввалин зикри ҳикмат дар Навиштаҳо дар Хуруҷ аст, дар робита ба сохтмони хаймаи муқаддас (28:3, 31:3,6, 35:26,31,35, 36:1-2). Базалел ва Оҳолиаб ҳамчун масъулони лоиҳаи сохтмон ба ҳикмат ниёз доштанд; аммо ҳар як коргар низ барои қисми худ ба ҳикмати Худо ниёз дошт. Заноне, ки мӯи бузро барои пардаҳо мебофтанд, ба ҳикмат ниёз доштанд (35:26), ҳамон тавре ки дигарон дар вазифаҳои худ. Имрӯз низ барои онҳое, ки дар «маскани Худо дар Рӯҳ» (Эфсӯсиён 2:22) саҳм доранд, ҳамин тавр аст. Новобаста аз он ки пешвоён ё пайравон, муқаддасони калонсол ё ҷавон, ҳамаи мо ба ҳикмат ниёз дорем, то бидонем, ки чӣ тавр нақши аз ҷониби Худо додашудаи худро барои ҷалоли Худованд Исо иҷро кунем, то имрӯз маскани Худоро – Калисои Худоро – бисозем.

Ҳикмат аз боло

Агар шумо дар дилҳои худ ҳасади талх [«ҳасад,» KJV] ва низоъ дошта бошед, фахр накунед ва бар зидди ҳақиқат дурӯғ нагӯед. Ин ҳикмате нест, ки аз боло меояд, балки заминӣ, табиӣ, шайтонӣ аст ... Аммо ҳикмат аз боло аввал пок аст, сипас осоишта, мулоим, таслимшаванда, пур аз раҳмат ва меваҳои нек, бешубҳа, бериё. —Яъқуб 3:14-15,17

Дар Яъқуб 3 мо муқоисаи байни ҳикмате, ки аз боло аст ва ҳикмате, ки аз поён аст, дорем. Ин ба мо нишон медиҳад, ки ҳикмат аз Худо ва ҳикмате ҳаст, ки аз Худо нест. Ҳикмати касе, ки ҷаҳонро идора мекунад, «заминӣ» аст, ки замин ва одамонро дар назар дорад, аммо Худо ё иродаи Ӯро не. Он «табиӣ» аст, ки он чизеро, ки ба инсони табиӣ – инсон бе Худо – ҷолиб аст, пешниҳод мекунад; он инчунин ба ҷисм – табиати кӯҳнаи гунаҳкор – ҷолиб аст. Ин ҳикмат «шайтонӣ» аст, ки манбаи он аз поён аст. Шайтон аз ҷиҳати маккорӣ ва ҳилагарӣ доно аст. «Ҳилаҳо» ё «найрангҳо»-и ӯ (KJV) он чизест, ки мо бояд аз онҳо эҳтиёт бошем (Эфсӯсиён 6:11). Ҳамчун имондорон мо ин ҳикматро намехоҳем ва бояд ба муқобили он истодагарӣ кунем.

Дар муқоисаи тароватбахш, ҳикмат аз боло – ҳикмати Худо – ҳафт хислати нек дорад (JND):

• Покӣ. Агар ба мо чизе нопок пешниҳод шавад, мо фавран медонем, ки ин ҳикмати Худо нест. Ҳикмати Ӯ мувофиқи хислати Ӯст: пок ва муқаддас.
• Осоишта. Ҳикмат аз поён ба ҳасад (ҳасад) ва низоъ мебарад. Ин ҳикмат Худованд Исоро ба салиб кашид, зеро ҳатто Пилат медонист, ки саркоҳинон ва китобдорон Худовандро аз сабаби ҳасад таслим карданд (Марқӯс 15:10). Ҳикмат аз боло ба сулҳ дар миёни халқи Ӯ мебарад ва моро имкон медиҳад, ки бо ҳама одамон дар сулҳ зиндагӣ кунем (Румиён 12:18).
• Мулоим. Ин бо хислати оянда меравад.
• Таслимшаванда. Ҳикмат аз поён роҳи худро талаб мекунад ва ба он ки кӣ дар ба даст овардани он осеб мебинад, парво надорад. Мо намунаи инро бо издиҳоме мебинем, ки аз Пилат марги Худованд Исоро талаб мекарданд. Онҳо медонистанд, ки чӣ тавр бо фишор овардан ба Пилат роҳи худро ба даст оранд: «Агар ин Мардро озод кунӣ, ту дӯсти Қайсар нестӣ» (Юҳанно 19:12). Ин тарзи муносибат бо якдигар набояд дар миёни халқи Худованд дида шавад. Ҳикмати Худо мулоим аст, на сахт. Он таслимшаванда аст, на ҳуқуқҳои худро талаб мекунад, балки омода аст, ки гӯш диҳад ва ба дигарон, агар лозим бошад, гӯш диҳад. Мо, албатта, набояд ҳақиқатро зери хатар гузорем, аммо чӣ қадар вақт дар миёни бародарон низоъ будааст, зеро имондори дигар мехоҳад корҳоро ба таври дигар кунад ё назари каме фарқкунанда аз ман дорад. Худованд Исо ҳам мулоим ва ҳам таслимшаванда буд.
• Пур аз раҳмат ва меваҳои нек. Ба ҷои мубориза бо одамон, ҳикмати Худо ба дигарон, ки дар ниёзанд, раҳм мекунад. Ин ҳикмат эътироф мекунад, ки баъзе аз халқи Худованд осеб дидаанд ва кӯмак мерасонад. Агар раҳмат ба инсон бошад, меваҳо, чунон ки умуман дар Навиштаҳо, ба Худост. Ин ҳикмат ба мевае мебарад, ки барои ҷалол ва ситоиши Худост. Агар мо ин ҳикматро нишон диҳем, мо ба ин андоза Масеҳро дар назди Худо дар ин ҷаҳон нишон медиҳем. Ин бузургтарин меваест, ки мо метавонем ба бор орем!
• Бешубҳа, ё бе ғараз (KJV). Ҳикмат аз боло дӯстдоштагонро бозӣ намекунад ё ниятҳои дигаронро зери суол намегузорад.
• Бериё (JND). Ба ибораи дигар, он воқеӣ аст ва моро воқеӣ месозад. Худованд Исо дар бораи пайғамбарони дурӯғин сухан гуфт, ки «ба шумо дар либоси гӯсфанд меоянд, аммо дар дарун гургҳои дарранда ҳастанд» (Матто 7:15). Чӣ қадар чизҳо дар ҷаҳони атрофи мо имрӯз дурӯғанд ё таассуроти дурӯғин медиҳанд. Ин ҳатто дар калисои эътирофкунанда дуруст аст. Агар мо ҳикматеро, ки аз Худо меояд, ҷустуҷӯ кунем, он моро ба дигар имондорон, инчунин ба одамони наҷотнаёфта, ки бо онҳо тамос дорем, ростқавл, воқеӣ ва шаффоф месозад.
• Биёед ин ҳикматеро, ки аз боло аст, ҷустуҷӯ кунем!

Ҳикмати Худо кист?

Аммо ба онҳое, ки даъват шудаанд, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост. —1 Қӯринтиён 1:24

Аммо аз Ӯ шумо дар Масеҳ Исо ҳастед, ки барои мо ҳикмат аз Худо, ва адолат, ва муқаддасӣ, ва наҷот шудааст; то ки чунон ки навишта шудааст, Касе ки фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад. —1 Қӯринтиён 1:30-31

Ман аз абад, аз ибтидо, пеш аз он ки замин буд, таъин шуда будам ... Ман дар назди Ӯ тарбиятгирандаи Ӯ будам, ва ҳар рӯз шодии Ӯ будам, ҳамеша дар назди Ӯ шодӣ мекардам; дар қисми маскунии замини Ӯ шодӣ мекардам, ва шодиҳои Ман бо писарони одамон буданд. —Масалҳо 8:23,30-31

Мо дидем, ки ҳикмат сифати Худост, ки Ӯ метавонад ба мо ато кунад. Дар хотима, мо танҳо қайд мекунем, ки ҳикмат на танҳо сифат, балки шахс низ ҳаст: Худи Писари Худо, Худованди мо Исои Масеҳ. Дар Масалҳо 8, Сулаймон дар бораи ҳикмат сухан гуфтанро оғоз кард, аммо аз ояти 22 дар бораи Ӯ, ки ҳикмат аст, идома дод. Худованд Исо дар офариниш буд, ва Аҳди Ҷадид ба мо мегӯяд, ки Ӯ Офаридгор аст (Қӯлассиён 1:16). Чӣ ҳикмати бузургеро мо дар офариниши атрофи худ мебинем, хоҳ ба ҷаҳони микроскопӣ наздик шавем ё ба ситораҳо ва галактикаҳо дур шавем! Вақте ки мо мебинем, ки чӣ тавр ҳама чиз якҷоя кор мекунад, мо метавонем аз Масеҳ, ҳикмати Худо, ки ҳама чизро ба тартиб овард, ҳайрон шавем. Дар Воиз 1:7 ба мо дар бораи давраи об гуфта шудааст, ки аксари мо онро нодида мегирем, агар борони аз ҳад зиёд ё кам нагирем. Кӣ инро ба роҳ монд? Худо ва Наҷотдиҳандаи бузурги мо, Исои Масеҳ! Мо метавонем аз ҳикмате, ки дар офариниш дида мешавад, ҳайрон шавем ва Ӯро ситоиш кунем. Номи Ӯро ситоиш кунед!

Инчунин, мо метавонем Падар ва Писарро барои ҳикмате, ки дар наҷот дида мешавад, ситоиш кунем. Кори Худованд Исо дар салиб, марг ва эҳёи Ӯ ба Худо имкон дод, ки «одил ва Одилгардонандаи касе бошад, ки ба Исо имон дорад» (Румиён 3:26 KJV)! Чӣ муҳаббат ва файзи аҷиб, аммо чӣ ҳикмате дар нақшаи наҷоти Худои мо дида мешавад!

Каломи Худо ба мо мегӯяд, ки Масеҳ «барои мо ҳикмат шудааст» (1 Қӯринтиён 1:30). Ӯ воқеан ҳама чиз барои халқи Худ аст! Падари мо ҳикматеро, ки мо барои роҳи заминии худ дар Писари маҳбуби Ӯ лозим дорем, таъмин кардааст, ҳамон тавре ки Ӯ барои мо адолат, муқаддасӣ ва наҷотро тавассути Масеҳ таъмин кардааст.

Чӣ тавр мо метавонем аз ин ҳикмат баҳра барем? Ин бо наздик мондан ба Худованд ва ҷустуҷӯи рӯи Ӯ ҳар рӯз аст. Мо бояд ҳар рӯз Каломи Ӯро хонем ва «беист дуо кунем» (1 Таслӯникиён 5:17). Дар ҳоле ки Худованд дар ҳолатҳои фавқулоддаи мо ба мо дастрас аст, ва Ӯ меҳрубон аст, Ӯ воқеан мехоҳад, ки мо ҳар рӯз, дар тӯли ҳаёти худ ба Ӯ наздик бимонем. Бигзор ҳамаи мо Ӯро беш аз пеш ҳамчун Ҳикмати худ бидонем!