Дар Каломи Худо баъзе порчаҳое ҳастанд, ки барои дили ҳамаи онҳое, ки Худованди мо Исоро дӯст медоранд, махсусан азизанд, зеро онҳо зебоии Масеҳро хеле равшан баён мекунанд. Дар байни чунин порчаҳо мо метавонем шаш ояти охири Матто 11-ро дохил кунем, зеро дар ин оятҳо мо камолоти Масеҳро мебинем, ки дар яке аз ториктарин лаҳзаҳои роҳи заминии Ӯ дурахшидааст.
Порча бо калимаҳои «Дар он вақт» оғоз меёбад. Мо метавонем таваққуф кунем, то бипурсем, ки «он вақт» чӣ буд? Боби қаблӣ хидмати Худовандро дар миёни Исроил ба мо пешкаш мекунад. Ӯ Худро дар тамоми ҷалоли шахсияти худ ҳамчун Иммануил — Худо бо мо — муаррифӣ карда буд, ки махавиро бо ламс пок мекард, ғуломи сардорро бо калима шифо медод ва ба девҳо фармон медод, ки дур шаванд. Ӯ файзи дили Худро дар бахшидани гуноҳҳо, дар нишастан бо гуноҳкорон, дар эҳё кардани мурдагон, кушодани чашмони нобиноён ва дар ба сухан овардани гунгон ошкор карда буд. Ӯ муҳаббати нарми дили Худро бо азоб кашидан дар рӯҳи худ аз ғаму андӯҳе, ки бо қудрати худ дур мекард, ошкор карда буд ва ҳамдардии Худро ба онҳое, ки мисли гӯсфандони бе чӯпон пароканда буданд, баён карда буд. Ӯ файзи фурӯтанонаи дили Худро бо дохил шудан ба хонаи хоксоронаи моҳигир, бо мавъизаи Инҷил ба камбағалон ва бо чунон камбағал шудан, ки ҷое барои сар гузоштан надошт, нишон дода буд.
Миллат ба Он ки файзи Худро бо камбағал шудан баён кард, то муҳаббат ва қудрати Худро аз номи мардуми гуноҳкор дар рафъи ҳар як ғам ва фишор, ҳатто худи марг, нишон диҳад, чӣ посух дод?
Вой! Баъзеҳо аз Ӯ хоҳиш карданд, ки биравад; дигарон гуфтанд: «Ин мард куфр мегӯяд». Боз, онҳое буданд, ки Ӯро масхара карданд; дигарон гуфтанд, ки Ӯ марди пурхӯр ва майпараст аст. Пешвоён гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи сардори девҳо берун мекунад». Онҳо Ӯро таҳқир карданд, бадном карданд ва бо ин сухан ва амал бар зидди Ӯ, суханони дилсӯзи Худро иҷро карданд:
«Ба ман ба ҷои некӣ бадӣ ва ба ҷои муҳаббатам нафрат доданд» (Забур 109:5).
Ҳамин тавр, маълум мешавад, ки «он вақт» вақти комилан рад кардани Ӯ аз ҷониби миллати Исроил буд. Ин буд ҷавоби миллат ба тамоми муҳаббат ва файзи Ӯ. Аммо Худованд ба ҳамаи таҳқирҳо ва тамасхурҳое, ки мардум бар Ӯ рехтанд, чӣ ҷавоб дод? Оё Ӯ ҳуқуқҳои соҳибихтиёрии Худро тасдиқ кард ва ба қудрати шоҳонаи худ такя кард, ки бо он метавонист ҳар як мухолифро хомӯш кунад ва ҳар як душманро маҳв кунад? Ӯ, дар ҳақиқат, миллатро аз доварии дарпешистода огоҳ карда буд, аммо Ӯ ҳеҷ сухани хашмгин намегӯяд, Ӯ ҳеҷ таҳдид намекунад, Ӯ ба ҳеҷ амали интиқом водор намешавад. Бо ҳамин рӯҳ, каме дертар, дар саҳнаҳои охирин, дар ҳузури шоҳидони дурӯғин, «Исо хомӯш монд». Пеши Пилат, вақте ки аз ҷониби саркоҳинон айбдор карда шуд, «Ӯ ба ӯ ҳеҷ сухане нагуфт»; ва боз, пеши Ҳироди масхаракунанда, «Ӯ ба ӯ ҳеҷ ҷавоб надод».
Пас, агар Ӯ хомӯш буд, агар Ӯ аз душманони худ интиқом нагирифт, оё ин маънои онро дошт, ки Ӯ ҳеҷ захирае надошт? Аз ин дур, аммо захираи Ӯ на дар таҳқири душманони худ ва рӯй гардондан аз душманони худ, балки дар рӯй овардан ба Падар дар дуо буд. Чунон ки Ӯ метавонад бигӯяд,
«Барои муҳаббати ман онҳо душманони ман ҳастанд; аммо ман худро ба дуо месупорам» (Забур 109:4).
Ҳамин тавр, Петрус метавонад дар номаи худ дар бораи Худованд бинависад,
«Вақте ки Ӯро таҳқир мекарданд, Ӯ таҳқир намекард; вақте ки азоб мекашид, Ӯ таҳдид намекард; балки Худро ба Он ки одилона доварӣ мекунад, супурд».
Пас, ҷавоб ба ҳамаи таҳқирҳое, ки мардум бар Ӯ рехтанд, дар камолоти сегонае дида мешавад, ки аз Худованд ба вуҷуд омад.
Аввалан, «он вақт» эътимоди комил ва устувори Ӯро ба муҳаббати Падар ошкор кард.
Ӯ захираи Худро дар рӯй овардан ба Падар дар дуо меёбад — Он ки Ӯро дӯст медорад ва ҳамчун Худованди осмон ва замин тамоми қудрат дорад. Ҳеҷ ҳолат, ҳарчанд даҳшатнок бошад ҳам, барои як лаҳза иҷозат дода намешавад, ки муҳаббати Падар ё қудрати Худованди осмон ва заминро зери суол барад. Ва Худованд ба Падар рӯй намеорад, ки барои интиқом аз душманони худ даъват кунад, балки бо шукргузорӣ, ки сарфи назар аз тамоми нафрат ва мухолифати одамон ва девҳо, муҳаббати илоҳӣ ва қудрати илоҳӣ мақсадҳои Падарро иҷро мекунанд. Ин маслиҳатҳои муҳаббат аз онҳое мегузаранд, ки бо ҳикмати худ Худоро намешиносанд, Инҷилро ба камбағалоне, ки ҳеҷ захирае надоранд, эълон мекунанд ва Падарро ба кӯдаконе, ки ҳеҷ даъвое надоранд, маълум мекунанд.
Ғайр аз ин, камолоти бузурги дуюм ба рӯи об меояд. Бо эътимоди комил ба муҳаббат ва қудрати Падар, Худованд комилан ба иродаи Падар итоат мекунад.
Ҳамин тавр, Ӯ метавонад бигӯяд,
«Ҳамин тавр, Падар: зеро дар назари Ту ин хуб намуд».
Агар иҷрои иродаи Падар нафрат ва тамасхури одамонро дар бар гирад, Ӯ итоат хоҳад кард. Каме дертар, Петрус, дар ғайрати ҷисмонии худ, метавонад шамшер кашад, то ба онҳое, ки ба Устоди Ӯ муқобилат мекунанд, муқобилат кунад; аммо Худованд Худаш метавонад бигӯяд,
«Шамшери худро ба ғилоф андоз: оё ман косаеро, ки Падарам ба ман додааст, нанӯшам?» (Юҳанно 18:11).
Ғайр аз ин, ҳолатҳои ғамгин камолоти сеюми Худовандро ба миён меоранд, зеро Ӯ метавонад бигӯяд: «Ман фурӯтан ва хоксор дар дил ҳастам».
Дар фурӯтании комил Ӯ ба ҷои тасдиқи ҳуқуқҳои худ, роҳ дод ва дар хоксории комил Ӯ аз баланд бардоштани худ даст кашид. Вақте ки Ӯ аз ин ҷаҳон мегузашт, Ӯ худро нодида гирифт, то ба дигарон бо муҳаббат хидмат кунад.
Ҳамин тавр, ториктарин лаҳзаи роҳи Ӯ ба муносибати намоиши аълои ахлоқии Масеҳ мегардад, чунон ки дар эътимоди комили Ӯ ба муҳаббати Падар, итоати комили Ӯ ба иродаи Падар ва фурӯтанӣ ва хоксории дил, ки метавонист дар бораи ҳама чиз ва ҳама кас, ба ҷуз худ, фикр кунад, дида мешавад.
Ҳамин тавр, ба се тарз зебоии Масеҳ дурахшидааст. Аммо, агар мо аз Масеҳ ҳамчун намунаи комили худ баҳра барем, танҳо ба аълои Ӯ таҳсин кардан кофӣ нахоҳад буд, мо бояд ба се насиҳати Ӯ низ гӯш диҳем: аввалан, «Назди Ман биёед»; дуюм, «Юғи Маро гиред»; ва сеюм, «Аз Ман омӯзед».
«Назди Ман биёед».
Рад кардани Масеҳ аз ҷониби Исроил наметавонад файзи Худоро боздорад: дар ҳақиқат, он ба муносибати ҷорӣ шудани ин файз ба ҳама, ҳам яҳудӣ ва ҳам ғайрияҳудӣ, мегардад. Аз ин рӯ, Худованд метавонад бигӯяд,
«Назди Ман биёед, эй ҳамаи хастагону гаронборон».
Ҳарчанд бори гуноҳҳо бузург бошад ҳам, мо метавонем биёем, чунон ки зане, ки гуноҳкор буд, дар хонаи Шимъӯн ёфт ва чунон ки дузди камбағал вақте ки ба салиб мехкӯб шуда буд, ёфт. Чунон ки дигаре навиштааст, гӯё Худованд гуфтааст,
«Агар ту зани камбағал бошӣ, ки ба ҳеҷ як аз ҳамсоягони худ рӯ ба рӯ шудан наметавонӣ, назди Ман биё; Ман туро қабул мекунам, ба Ман бовар кун: агар ту барои ҷиноятҳои худ ба салиб овезон бошӣ, имрӯз бо Ман ба биҳишт хоҳӣ рафт. Хуни Ман барои дур кардани ҷиноятҳои ту кофӣ аст: дили Ман барои қабули ту боз аст».
Аз кӯшишҳои беҳудаи худ барои иҷрои шароити худ хаста шуда, ва бо гуноҳҳои худ гаронбор шуда, чӣ қадар хуб аст, ки суханони муҳаббати Ӯро бишнавем, «Назди Ман биёед», ва дар ҳузури Ӯ кашф кунем, ки Ӯ бадтарин чизро дар бораи мо медонад, вале бо вуҷуди ин моро дӯст медорад. Сипас омӯзем, ки моро дӯст дошта, Ӯ барои мо мурд, ва Худои муқаддас аз он чизе ки Масеҳ кардааст, чунон қаноатманд аст, ки Ӯро аз мурдагон эҳё карда, дар ҷалол нишондааст, ва он ки ба Ӯ имон меорад, аз ҳама чиз сафед карда мешавад, ва аз доварии гуноҳҳои худ чунон пок аст, ки худи Масеҳ дар ҷалол аст. Ҳамин тавр, Ӯ ба виҷдон сулҳ меорад, ва мо ҳақиқати суханони Ӯро дарк мекунем,
«Ман ба шумо истироҳат медиҳам».
«Юғи Маро гиред».
Юғ хидматеро дар назар дорад, ки дар итоат ба иродаи дигаре қабул карда мешавад. Бо тамоюли табиии худ ба худмуҳимӣ, мо метавонем кӯшиш кунем, ки дар байни халқи Худованд ҳамчун онҳое бошем, ки ҳукмронӣ мекунанд ва сарварӣ мекунанд, аммо Ӯ метавонист бигӯяд,
«Ман дар миёни шумо ҳамчун Он ки хидмат мекунад, ҳастам».
Ғайр аз ин, ин хидмат на мувофиқи иродаи мо, ё кардани он чизе ки мо беҳтарин мешуморем, балки хидмат мувофиқи андешаҳои Ӯ ва дар итоат ба иродаи Ӯст. Ин танҳо «юғе» нест, ки аз мо хоҳиш карда мешавад, ки гирем, балки «юғи Ӯ». Назди Ӯ ҳамчун гуноҳкорони ниёзманд омада, Ӯ ба мо истироҳат медиҳад; юғи Ӯро ҳамчун имондорон гирифта, мо истироҳат хоҳем ёфт. Марто, ки ба Худованд мувофиқи андешаҳои худ хидмат мекард, парешон буд ва «аз хидмати бисёр хаста шуда буд».
«Аз Ман омӯзед».
Пас, агар хидмати мо мувофиқи ирода ва хоҳиши Ӯ бошад, мо бояд насиҳати бузурги сеюми Худовандро дар хотир дорем: «Аз Ман омӯзед». Ин на танҳо маънои онро дорад, ки мо хидматеро, ки Ӯ мехоҳад, ки мо ба ӯҳда гирем, меомӯзем, балки инчунин хислати мубораки Ӯро меомӯзем, то ки мо на танҳо кори дурустро анҷом диҳем, балки онро бо рӯҳи дуруст анҷом диҳем. Аз ин рӯ, хоҳиши Худованд аввалан ин аст, ки мо хидмати Ӯро бо итоат ба юғи Ӯ ба ӯҳда гирем; дуюм, ки мо хислати Ӯро ҳамчун Он ки «фурӯтан ва хоксор дар дил аст», нишон диҳем.
Мо метавонем аз якдигар омӯзем; мо метавонем бо омӯзиши бо дуои калом омӯзем; аммо аз Ӯ омӯхтан маънои онро дорад, ки мо дар ҳузури Ӯ ҳастем ва бо Ӯ ҳамроҳӣ мекунем. Чунон ки Худованд каме дертар метавонист бигӯяд,
«Агар касе ба Ман хидмат кунад, бигзор аз паи Ман биёяд» (Юҳанно 12:26).
Дар ҳақиқат, ин маънои онро надорад, ки Ӯ ба мо ягон ваҳйи нав берун аз он чизе ки дар калом ба мо маълум аст, медиҳад; аммо дар ҳузури Ӯ мо ҳақиқати мубораки ҳамаи он чизеро, ки калом ошкор мекунад, меомӯзем. Павлус метавонад ба Тимотиюс бинависад,
«Он чиро, ки мегӯям, мулоҳиза кун: ва Худованд ба ту фаҳмиш медиҳад» (2 Тимотиюс 2:7).
Шояд як ҳавворӣ барои ошкор кардани ҳақиқат истифода шавад, аммо танҳо Худованд метавонад фаҳмиши ҳақиқати ошкоршударо диҳад.
Дар ҳақиқат хуб аст, ки таълимот бо тамоми қудрати каломи навиштаи Худо баён карда шавад; аммо хуб аст, ки каломи навишта моро ба Каломи зинда рӯй медиҳад, то ҳақиқатро дар тамоми камоли он дар Ӯ бубинем.
Дар шахсияти Ӯ ба мо, ба тавре ки бояд моро амиқан таъсир расонад, ҳамаи аълои ахлоқӣ ва файзҳои рӯҳонӣ, ки ҳар як қадами роҳи хидмати фидокоронаи Ӯро нишон медоданд, пешкаш карда мешавад. Мо ба Ӯ дар ҷалол ҳамчун ҳадаф ва умеди худ менигарем, аммо мо ба роҳи комили Ӯ назар мекунем, то дар Ӯ рӯҳеро омӯзем, ки бояд халқи Ӯро ҳангоми гузаштан аз ин ҷаҳон нишон диҳад. Дар Ӯ мо намунаи комили худро мебинем, зеро Ӯ «фурӯтан ва хоксор дар дил» буд. Ҳанӯз имконпазир аст, ки мисли Марями қадим, дар пойҳои Ӯ нишинем ва каломи Ӯро бишнавем, ва аз Ӯ омӯхта, мо чизе аз рӯҳи Ӯро дарк хоҳем кард ва чизе аз хислати зебои Ӯро баён хоҳем кард. Дуруст гуфта шудааст,
«Дар ҷаҳон хидмати масеҳӣ бисёр аст, ки қувват ва зебоии ҳақиқӣ надорад, зеро он ба манбаи ҳамаи хидмат, ба худи Масеҳ, хеле кам алоқаманд аст ва ба каломи Худо хеле кам асос ёфтааст. Бисёр имондорон ҳастанд, ки мисли Марто, бо бисёр чизҳо машғуланд, аммо вой! на хоҳиш доранд, на оромӣ доранд, ки дар пойҳои Исо нишинанд ва каломи гаронбаҳои Ӯро гӯш кунанд. Як соат танҳо бо Худованд гузаронидан барои онҳо аз як рӯз пурра бо ҳама гуна корҳо машғул шудан хеле душвортар хоҳад буд. Ва ин аз куҷо меояд? Дар ҳузури Ӯ мондан ақли рӯҳониро хеле бештар талаб мекунад, назар ба машғул шудан бо хидмат. Дар охирин ҳатто табиат метавонад қаноатмандӣ ёбад, дар ҳоле ки дар ҳузури Ӯ он бояд комилан канор гузошта шавад».
Ғайр аз ин, агар мо аз Ӯ омӯзем, мо на танҳо хидмати Ӯро бо рӯҳи Ӯ ба ӯҳда мегирем, балки дар ҳузури ҳамаи ғаму андӯҳ ва озмоишҳои зиндагӣ, тарк карданҳо ва ноумедиҳо, таҳқирҳо ва бадхоҳиҳое, ки шояд бо онҳо рӯ ба рӯ шавем, мо мисли Ӯ амал хоҳем кард.
Мо ба ҳеҷ яке аз ин чизҳо иҷозат намедиҳем, ки муҳаббати Падарро зери суол барад, балки, мисли Масеҳ, мо онҳоро ба муносибати рӯй овардан ба Падар дар дуо, эътимод ба муҳаббати Падар ва итоат ба иродаи Падар хоҳем кард. Бо рӯҳи фурӯтанӣ, мо дар ҳузури ҳар як таҳқир ором хоҳем буд. Бо ақли хоксор мо аз баланд бардоштани худ даст мекашем ва кӯшиш мекунем, ки худро нодида гирем, дар ҳоле ки кӯшиш мекунем, ки ба дигарон бо муҳаббат хидмат кунем. Ҳамин тавр, мисли Устод амал карда, мо барои ҷонҳои худ истироҳат хоҳем ёфт.
