Ман мехоҳам дар бораи муносибати байни ҳаёти пинҳонии мо ва шаҳодати оммавӣ сухан гӯям. Ҳар яки мо бояд дар назди Худо ҳаёти пинҳонӣ дошта бошем ва ҳар кас бояд шаҳодати оммавӣ дошта бошад. Баъзеҳо хеле боистеъдоданд ва табиатан дар шаҳодати оммавӣ хеле намоёнанд, аммо агар мо иҷозат диҳем, ки ғояи шаҳодати оммавӣ дар дасти чанд нафари боистеъдод бошад, ин кори бад хоҳад буд.
Ҳар яки мо имтиёзи шаҳодати оммавӣ дорем - бародар ва хоҳар, боистеъдод ва ғайра - ва ман мехоҳам танҳо он чизеро, ки дар ин мавъизаи кӯҳӣ аз ҷониби Худованди мо дар бораи дуо кардан дар пинҳонӣ ва ошкоро мукофот додани Худованд гуфта шудааст, таъкид кунам.
Ман бовар надорам, ки мо ба ҷое мерасем, агар дар ҷонҳои худ дар назди Худованд танҳо таърихи пинҳонӣ надошта бошем, ки наздикони мо онро мубодила карда наметавонанд ва ман бовар дорам, ки ҳар чизи арзиши рӯҳонӣ аз Ӯ сарчашма мегирад. Саволҳои зиёде ҳастанд, ки мо баъзан барои ҳалли онҳо ба бародаре муроҷиат мекунем, дар ҳоле ки агар мо ин чизҳоро ба ҳуҷраҳои худ барем ва бо Худованд сухан гӯем, Ӯ ҷавоби моро аксар вақт ба таври хеле муассир медиҳад. Дар ҳақиқат, мо бояд дастурҳои худро аз худи Худованд гирем, на аз ин хизматгор ё он хизматгор, ҳарчанд мо метавонем кӯмак ва дастури онҳоро дуруст қадр кунем.
Намунаи Мусо
Ва ман фикр мекунам, ки мо метавонем ин фикрро бо ин тасвирҳо аз Навиштаҳо, ки ман хондаам, таъкид кунем. Худо қасд дошт, ки Мусоро истифода барад. Мусо, шояд, барҷастатарин хизматгори Худованд дар замонҳои Аҳди Қадим буд. Ҳеҷ кас мисли Мусо набуд. Ӯ мавқеи хеле шарафманд дошт, зеро ӯ ҳамчун Ҳаввории Бузург намунаи Масеҳ шуд ва дар китоби Ваҳй, шумо дар ёд доред, ки онҳо суруди Мусо ва Барраро месуруданд. Мусо дар таърихи Аҳди Қадим мавқеи аҷибе дорад! Мо дар китоби Ададҳо мебинем, ки вақте Ҳорун ва Мириам аз Мусо аз сабаби зани ҳабашии ӯ шикоят карданд, Худованд ногаҳон Ҳорун, Мусо ва Мириамро даъват кард ва иҷозат дод, ки Мириам ба махав гирифтор шавад ва ба ӯ нишон дод, ки он чизе, ки дар дарун буд, бояд дар берун намоён бошад. Агар дар дарун махави фикрҳои бад намебуд, дар берун суханони бад намебуд ва дасти Худо махавро ба бадани ӯ дар берун намеовард.
Дар ин ҳикоя як қавси зебо мавҷуд аст; он мегӯяд:
«Ва Мусо марди хеле фурӯтан буд, аз ҳама одамоне, ки бар рӯи замин буданд» (Ададҳо 12:3).
Дар чанд ояте, ки мо хондаем, Мусо фурӯтан ба назар намерасид. Ӯ ба таври махсуси илоҳӣ дар қасрҳои Фиръавн тарбия ёфта буд ва дар тамоми илмҳои онҳо донишманд буд. Аммо даъвати хуни ӯ қавӣ буд ва вақте ки ӯ ҳамватанони худро дид, ки мавриди сӯиистифода қарор мегиранд, ӯ як мисрӣ ва як ибриро дид, ки бо ҳам мубориза мебурданд, ва ӯ ба ин тараф ва он тараф нигоҳ кард ва вақте ки ӯ касеро надид, мисриро кушт. Рӯзи дигар ӯ ду ибриро дид, ки мубориза мебурданд, ва вақте ки ӯ ба онҳо наздик шуд, он ки бадӣ карда буд, гуфт: «Оё ту қасд дорӣ, ки маро бикушӣ, чунон ки мисриро куштӣ?» Ӯ тарсид, ки ин кор маълум шудааст. Ин ба гӯши подшоҳ расид ва ӯ гурехт.
Чӣ тағйирот! Аз қаср - ҷои қудрат ва мавқеъ - худро як воҳиди танҳо дар биёбон ёфт, ва чил сол он мард бо тамоми қобилиятҳо ва бо тамоми қудратҳои худ танҳо хоксорона гӯсфанд мечаронд. Ӯ чӣ меомӯхт? Ӯ меомӯхт, ки фурӯтан бошад - ӯ дар пинҳонӣ он чизеро меомӯхт, ки баъдтар дар оммавӣ дурахшид. Чӣ таҷрибаи аҷибе.
Ман мехоҳам бо бародарони ҷавони худ хеле ҷиддӣ сухан гӯям. Ман комилан бо шарҳи доктор Аннинг дар бораи он ки хидмати худи инсон то чӣ андоза бепарво будааст ва чӣ гуна инсон маҷбур шудааст, ки ғурур ва тасдиқи ҷисмро дар дили худ ва хоҳиши бузург буданро дар корҳои Худованд кашф кунад, ҳамдардӣ мекунам. Ин як масъалаи бузург аст, вақте ки ҳамаи ин аз мо комилан гирифта мешавад.
Худо дар ҳақиқат Мусоро ба як хизматгори хеле бузург табдил доданӣ буд. Ман одамонеро дидаам, ки дар хидмат ба ҷои намоён расидаанд ва чунин ҳис кардаанд: Оҳ, чӣ қадар ба файзи Худо ниёз доранд, то ки ҳисси муболиғаомези аҳамияти худро надошта бошанд!
Танҳо вақте ки дар ҷонҳои мо таърихи пинҳонӣ вуҷуд дорад, мо аз ин ҳифз хоҳем шуд. Ман фикр мекунам, дӯстони азиз, яке аз даҳшатноктарин чизҳо он чизест, ки мо онро фахри динӣ меномем - кӯшиш кардан ва нишон додан, ки мо чизи дигаре ҳастем, ки нестем. Ин фурӯтанӣ нест, балки ғурур ва риёкорӣ аст; ва ман бовар дорам, ки Худо моро бо муносибати пинҳонӣ бо Худаш холӣ ва бемаънии ҳамаи инро меомӯзонад.
Намунаи Довуд
Акнун биёед ба ҳодисаи дигаре, ки мо хондаем, назар андозем. Довуд дар Аҳди Қадим як хизматгори хеле намоёни Худованд буд. Агар касе ба Довуд, чӯпонбачае, ки гӯсфандони падарашро мечаронд, мегуфт, ки ӯ барои чӯпонии Исроил ва подшоҳӣ барои Худо бар халқи қадимии Ӯ даъват хоҳад шуд, ӯ хеле ҳайрон мешуд.
Аммо дасти Худо бар ӯ буд ва вақте ки ӯ гӯсфандони падарашро мечаронд, ӯ содиқ буд. Рӯзе шер омад ва ӯ метавонист баҳона кунад, ки «ҳаёти ман аз ҳаёти барра арзишмандтар аст» - аммо не; ӯ садоқати худро ба вазифаи худ нишон дод ва ӯ аз паси он шер рафт ва онро аз ришаш гирифт ва подшоҳи ҷангалро кушт. Хирс омад. Мо медонем, ки он чӣ қадар махлуқи даҳшатнок аст, аммо ӯ бетарс аз паси хирс рафт ва барраашро аз он наҷот дод. Ва акнун бӯҳрони таърихи ӯ фаро мерасад. Он гоҳ як бузургҷуссаи бузург, Ҷолёт аз Ҷат, ҳашт ё нӯҳ фут қад, дар тамоми омӯзиши ҷанг бартарӣ дошт, бо лавозимоти азим бар ӯ, ва ин ҷо чӯпонбача аст. Ва Шоул ба ин ҷавон нигоҳ мекунад ва мепурсад, ки оё ӯ барои рафтан кофӣ аст.
Довуд хоксорона ба Шоул нақл мекунад, ки ӯ дар пинҳонӣ чӣ кор кардааст - дар бораи он ки ӯ бо шер ва хирс чӣ гуна муносибат кардааст - ва гуфт, ки Худое, ки шер ва хирсро ба дасти ӯ дода буд, ин фалиштиро низ, ки лашкарҳои Худовандро таҳқир карда буд, наҷот хоҳад дод. Ва Шоул гуфт: «Бирав». Довуд омӯхта буд, ки Худо дар пинҳонӣ барои ӯ чӣ буда метавонад, ва акнун вақте ки масъалаи хидмати оммавӣ ва шаҳодат ба садоқат ва қудрати Худо пеш омад, ӯ омода буд, ки бо эътимод ба Худо ҷои худро гирад.
Оҳ, чӣ гуна мо ба зудӣ дар нури Ӯ нурро хоҳем дид ва хоҳем омӯхт, ки Ӯ моро чӣ гуна дӯст доштааст ва моро аз худамон дур кардааст ва моро аз душманони худамон будан наҷот додааст!
Агар мо Ӯро дар пинҳонӣ ҷӯем, Ӯ худамонро ба мо нишон медиҳад ва Худашро ба мо нишон медиҳад, ва мо ин дарсҳоро ҳоло амиқтар хоҳем омӯхт.
Намунаи Петрус
Инҳо тасвирҳоеро, ки мо метавонем дар бораи он ки Худо бо хизматгорони худ чӣ гуна муносибат мекунад, тамом намекунанд.
Петрусро дар Аҳди Ҷадид гиред. Худованд муҳаббати ӯро ба Худаш дид ва бо он муҳаббат миқдори зиёди худбоварӣ омехта буд, ва Ӯ медонист, ки бо он худбоварӣ Ӯ бо Петрус бисёр кор карда наметавонад. Акнун Худованд суқути Петрусро ташкил накард, ин ҳолати Петрус буд, ки онро ба вуҷуд овард, аммо Худованд дар муҳаббати меҳрубононаи худ ба Петрус онро иҷозат дод. Петрус, аввалин ҳаввориёни яҳудӣ! Фикр кардан дар бораи он ки Петрус ба тавре ки ӯ кард, ноком шуд - Худовандро бо қасамҳо ва лаънат инкор кард, аз таҳқири канизе, ки дар бораи лаҳҷаи ҷалилии ӯ сухан мегуфт, тарсид ва оҳ, талхии ҷони Петрус! Худованд ба ӯ нигоҳ кард ва ӯ берун рафт ва сахт гирист; аммо он таҷрибаи заъфи худаш ва файзи Устодаш як хизматгорро ба вуҷуд овард.
Вақте ки рӯзи Пантикост омад, он рӯзи аҷиб, вақте ки ваъдаи Падар бар шогирдон фуруд омад ва давраи бузурги масеҳиро оғоз кард, мо ба Петрус чӣ мегуфтем? Петрус, ту хеле ноком шудӣ - ту аз дигарон қафо мондӣ ва дар қафо нишастӣ. Юҳанно ё Яъқуб бояд сухан гӯянд, на ту, ки ин қадар даҳшатнок ноком шудӣ. Агар чизи дурусте лозим бошад, Яъқуб бояд сухан гӯяд; агар чизи меҳрубононае лозим бошад, Юҳанно бояд сухан гӯяд. Аммо, Петрус, даҳони ту бояд баста бошад.
Аммо ин ҳамон даҳоне буд, ки Худо он рӯз кушод.
Роҳҳои Худо аз роҳҳои инсон чӣ қадар фарқ мекунанд! Шумо бояд об шавед, то ки шакл гиред. Шояд мо бояд шикаста шавем, то ки зарфҳои муфид гардем; ва суқути Петрус танҳо ҳамон фурсате буд, ки Худованд барои ташаккул додани ӯ барои шаҳодати бузурге, ки Худо ӯро ба он даъват карда буд, истифода бурд.
Намунаи Павлус
Пас, ҳавворӣ Павлусро гиред. Худо ӯро аз батни модараш ҷудо карда буд, ӯро барои хизматгори бузурги худ ба калисо таъин карда буд. Ӯ ба осмони сеюм бурда шуд ва чизҳоеро шунид, ки гуфтанашон ҷоиз набуд. Ва ба ӯ чӣ шуд? Ӯ дар ҷисм хоре дошт - чизе бениҳоят таҳқиромез, чизе хеле дарднок ҳамчун паёмбар аз Шайтон барои латукӯб кардани ӯ. Гӯё рӯҳи бад ӯро пайваста мезад. Худо инро иҷозат дод, то ки ҷисми ӯ аз ҳад зиёд баланд нашавад.
Парвариши ҳаёти пинҳонӣ
Ба масеҳиёни ҷавони азиз муроҷиат мекунам: ин сухан гуфтанро бо Худо дар пинҳонӣ ва доштани таърихи шахсии худро бо Худо парвариш кунед. Вақт ҷудо кунед, то ба ҳуҷраи худ дароед ва дарро пӯшед ва бидонед, ки фикри Худованд дар бораи шумо чист; ва инро бидонед, ки агар шумо аз ҳузури Худованд берун оед, шумо наметавонед бо даъвои ҷисмонӣ берун оед, шумо наметавонед бо орзуҳои ҷисмонӣ дар корҳои Худованд берун оед.
Аммо ман бовар дорам, дӯстони азиз, як чизе ҳаст, ки мо бояд дар робита бо шаҳодати худ орзу кунем - ки мо бояд аввал аз он чизе, ки мегӯем, таъсир гирем, мо бояд орзу кунем, ки суханони мо пеш аз он ки ба гӯши шунавандагони мо расанд, ба дилҳои худамон бирасанд. Ман мутмаинам, ки агар сухангӯ барои худаш он чизеро, ки ба шунавандагони худ пешниҳод мекунад, самимона нахоҳад, пас равған ва қудрати Рӯҳи Муқаддас вуҷуд дошта наметавонад.
