Дуои пешгӯии Ҳанно: Шодии наҷоти Худо

Дуои пешгӯии Ҳанно

Ва Ҳанно дуо кард ва гуфт: «Дили ман дар Худованд шодӣ мекунад; шохи ман дар Худованд баланд аст. Ман ба душманонам механдам, зеро ки аз наҷоти Ту шодӣ мекунам» —1 Подшоҳон 2:1 NKJV

Ин порча чорумин маротибаест, ки мо дар бораи дуои Ҳанно мехонем. Албатта, ӯ арзиш ва аҳамияти дуоро медонист. Он чизе ки дар бораи ӯ дуруст буд, дар бораи писараш Самуил низ дуруст буд. Дар 1 Подшоҳон 1 ӯ илтимос кард; дар боби 2 ӯ ҳамду сано гуфт. Ҳанно дархост кард ва сипас шодӣ кард, дилаш пур аз шодӣ буд. Чунин шодӣ аз куҷо пайдо шуд? Он аз Худованди ӯ омад; шодии ӯ дар Ӯ буд. «Ҳамеша дар Худованд шодӣ кунед. Боз мегӯям, шодӣ кунед» (Филиппиён 4:4). Ҳавворӣ Юҳанно гуфт: «Ин чизҳоро ба шумо менависем, то ки шодии шумо комил бошад» (1 Юҳанно 1:4).

Ҳанно аз фаровонии дилаш сухан мегуфт. Ҳамду сано, дуо ва шукргузорӣ дар бораи Ҳанно дуруст буд ва дар бораи мо низ бояд дуруст бошад. «Дар ҳама чиз бо дуо ва илтимос, бо шукргузорӣ, дархостҳои худро ба Худо маълум кунед» (Филиппиён 4:6).

Вай дар бораи наҷоти Худованд сухан гуфт

«Шохи ман дар Худованд баланд аст» (1 Подшоҳон 2:1). Мувофиқи Луғати мухтасари Китоби Муқаддас, шохҳо «дар Шарқ ҳамчун рамзи баландӣ ва қудрат пӯшида мешуданд». Он чизе ки Ҳанно дошт, ӯ комилан аз Худованд медид. Наҷот аз Худованд аст, ва инро дониста, ӯ метавонист ба душманонаш табассум кунад.

Вай дар бораи муқаддасии Худованд сухан гуфт

Ҳанно ҳамду сано гуфт: «Ҳеҷ кас мисли Худованд муқаддас нест» (ояти 2). Пайғамбар Ишаъё сарофимро сабт кардааст, ки яке ба дигаре фарёд мезад: «Муқаддас, муқаддас, муқаддас аст Худованд лашкарҳо; тамоми замин пур аз ҷалоли Ӯст!» (Ишаъё 6:3). Ҳангоми сурудхонӣ ба Худованд, Мусо ва банӣ-Исроил пурсиданд: «Кист мисли Ту, ки дар муқаддасӣ ҷалолдор, дар ҳамду сано даҳшатнок, мӯъҷизаҳо мекунад?» (Хуруҷ 15:11).

Вай дар бораи беназирии Худованд сухан гуфт

«Ғайр аз Ту касе нест» (1 Подшоҳон 2:2). Мусо ба фиръавн гуфт: «Мисли Худованд Худои мо касе нест» (Хуруҷ 8:10). Пас аз муддате Худованд дар бораи Худаш гуфт: «Мисли Ман дар тамоми замин касе нест» (Хуруҷ 9:14). Довуд, вақте ки дар назди Худованд нишаста буд, гуфт: «Эй Худованд, мисли Ту касе нест, ва ғайр аз Ту Худое нест, мувофиқи ҳама чизе ки мо бо гӯшҳои худ шунидаем» (1 Вақоеънома 17:20). Он ки дили Ҳанноро пур кард, «беҳамто, бемисл, илоҳӣ!»1 Ғайр аз Ӯ касе нест ва мисли Ӯ касе нест. «Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест; Ман Худо ҳастам, ва мисли Ман касе нест» (Ишаъё 46:9).

Вай дар бораи қудрати Ӯ сухан гуфт

Дар дуои худ, Ҳанно идома дод: «... Ва мисли Худои мо ҳеҷ санг нест» (1 Подшоҳон 2:2). Солҳои зиёд пас Довуд гуфт: «Ман Туро дӯст хоҳам дошт, эй Худованд, қуввати ман. Худованд санги ман ва қалъаи ман ва наҷотдиҳандаи ман аст; Худои ман, қуввати ман, ки ба Ӯ таваккал хоҳам кард; сипари ман ва шохи наҷоти ман, қалъаи ман ... Худованд зинда аст! Муборак бод Санги ман» (Забур 18:1-2,46). Ваҳй 18:8 мегӯяд: «Қудратманд аст Худованд Худо,» ва Забур 24:8 «Худовандро қавӣ ва тавоно» меномад. «Эй Худованд Худои лашкарҳо, кист мисли Ту тавоно, эй Худованд?» (Забур 89:8). Ҳанно Худовандро ҳамчун он ки бо Ӯ ҳеҷ чиз ғайриимкон нест, медонист. Ӯ Худои қодир, ё ҳамақудрат аст.

Вай дар бораи дониши Ӯ сухан гуфт

«Худованд Худои дониш аст» (1 Подшоҳон 2:3). Ӯ Ҳамадон аст; Ӯ ҳама чизро медонад. Худованд эълон кард: «Инак, чизҳои пешина ба амал омаданд, ва чизҳои навро Ман эълон мекунам; пеш аз он ки онҳо пайдо шаванд, Ман ба шумо дар бораи онҳо мегӯям» (Ишаъё 42:9). Довуд навишт: «Эй Худованд, Ту маро ҷустуҷӯ кардӣ ва маро шинохтӣ ... Ту фикри маро аз дур мефаҳмӣ ... Ҳеҷ сухане дар забони ман нест, балки инак, эй Худованд, Ту онро комилан медонӣ ... Чунин дониш барои ман хеле аҷиб аст; он баланд аст, ман ба он расида наметавонам» (Забур 139:1-2,4,6).

Вай дар бораи адолати комили Ӯ сухан гуфт

Ҳанно илова кард: «Аз ҷониби Ӯ амалҳо вазн карда мешаванд» (1 Подшоҳон 2:3). Дар китоби Дониёл, Худо ба шоҳ Белшазар ошкор кард: «Ту дар тарозуҳо вазн карда шудӣ, ва ноқис ёфт шудӣ» (Дониёл 5:27) Тарозуи Худо комилан комил аст, ва Ӯ масхара карда намешавад. Ҳар чизе ки мо мекорем, дарав хоҳем кард. Ӯ, мувофиқи доварии одилонаи худ, «ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод» (Румиён 2:6).

Вай дар бораи марг ва эҳё сухан гуфт

«Худованд мекушад ва зинда мекунад; Ӯ ба қабр мефарорад ва боло мебарорад» (1 Подшоҳон 2:6). Мо бояд Худованд Исоро ба назар гирем: Ӯ ба марг рафт, аммо дар он намонд. Дар рӯзи сеюм Ӯ пирӯзона эҳё шуд. Ӯ аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд (ниг. Румиён 6:4).

Вай дар бораи қудрати Ӯ дар офариниш сухан гуфт

«Сутунҳои замин аз Худованд аст, ва Ӯ ҷаҳонро бар онҳо гузоштааст» (ояти 8) «Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид» (Ҳастӣ 1:1). Аҳди Ҷадид тамоми офаринишро ба Худованд Исо нисбат медиҳад: «Ҳама чиз аз тариқи Ӯ офарида шуд, ва бе Ӯ ҳеҷ чизе, ки офарида шудааст, офарида нашуд» (Юҳанно 1:3). «Аз ҷониби Ӯ ҳама чизҳое, ки дар осмон ва дар замин ҳастанд, намоён ва ноаён, хоҳ тахтҳо ё салтанатҳо ё ҳукуматҳо ё қудратҳо, офарида шуданд. Ҳама чизҳо аз тариқи Ӯ ва барои Ӯ офарида шуданд» (Қӯлассиён 1:16).

Вай дар бораи он ки Ӯ дар одамон барои ҷалоли худ чӣ гуна кор мекунад, сухан гуфт

«Камонҳои мардони тавоно шикаста шудаанд, ва онҳое ки пешпо хӯрданд, бо қувват муҷаҳҳаз шудаанд. Онҳое ки сер буданд, худро барои нон киро кардаанд, ва гуруснагон аз гуруснагӣ бозмондаанд. Ҳатто бефарзанд ҳафт фарзанд таваллуд кардааст, ва он ки фарзандони зиёд дошт, заиф шудааст» (1 Подшоҳон 2:4-5). Мардони тавоно бо онҳое ки пешпо мехӯранд, муқоиса карда мешаванд, онҳое ки сер ҳастанд бо онҳое ки гуруснаанд, ва онҳое ки бефарзанд ҳастанд бо онҳое ки фарзандони зиёд доштанд. Худованд қодир аст, ки ҳаёт ва шароитро барои ҷалоли худ ва баракати халқи худ тағйир диҳад. Онҳое ки пешпо хӯрданд, метавонанд қавӣ шаванд. Гуруснагон метавонанд сер шаванд. Бефарзандон метавонанд фарзанд таваллуд кунанд. Худои мо чӣ қадар бузург аст! Оҳ, барои имон ба Ӯ таваккал кардан.

Вай дар бораи он ки бой буд ва ҳаст, сухан гуфт

«Худованд камбағал мекунад ва бой мекунад; Ӯ паст мекунад ва баланд мекунад. Ӯ камбағалро аз хок бардошта, гадоро аз кӯҳи хокистар баланд мекунад, то онҳоро дар миёни шоҳзодагон ҷой диҳад ва онҳоро вориси тахти ҷалол гардонад» (оятҳои 7-8). Худованд Исо бой буд. «Шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки ҳарчанд Ӯ бой буд, аммо барои хотири шумо камбағал шуд, то ки шумо аз тариқи камбағалии Ӯ бой шавед» (2 Қӯринтиён 8:9). «Касе ҳаст, ки худро бой мекунад, аммо ҳеҷ чиз надорад; ва касе ҳаст, ки худро камбағал мекунад, аммо сарватҳои бузург дорад» (Масалҳо 13:7). Довуд, ки пешгӯӣ дар бораи Худованд Исо сухан мегуфт, гуфт: «Ту маро ба хоки марг овардӣ» (Забур 22:15). Ҳамчун камбағал, Ӯ аз хок бардошта шуд. Ӯ ҳоло бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст, дар дасти рости Худо нишастааст. Хоҳ одамон ин далелро эътироф кунанд ё на, Ӯ Подшоҳи Ҷалол аст.

Вай дар бораи он ки ҳукмронӣ хоҳад кард, сухан гуфт

«Ӯ ба подшоҳи худ қувват хоҳад дод, ва шохи масеҳи худро баланд хоҳад кард» (1 Подшоҳон 2:10). Рӯзе меояд, ки Худованд Исо ҳамчун Подшоҳи Подшоҳон ва Худованди Худовандон ҳукмронӣ хоҳад кард. «Худованд ақсои заминро доварӣ хоҳад кард» (ояти 10). Ҳама доварӣ ба Худованд Исо ҳамчун Писари Одам супурда шудааст. «Бадкорон дар торикӣ хомӯш хоҳанд шуд» (ояти 9).

Дӯсти ман, оё ту абадиятро дар торикӣ мегузаронӣ? Оё ту аз қудрати торикӣ, аз асорати Шайтон наҷот ёфтаӣ? Худованд Исо Наҷотдиҳандаи Бузург аст. Ӯ ягона Наҷотдиҳанда аст. Имрӯз ба Ӯ имон овар, ва ту аз «торикии торикӣ то абад» наҷот хоҳӣ ёфт (Яҳудо 13).

Онҳое ки имон овардаанд, «аз қудрати торикӣ наҷот ёфтаанд ... ва ба подшоҳии Писари муҳаббати Ӯ интиқол дода шудаанд, ки дар Ӯ мо аз тариқи хуни Ӯ фидия, бахшиши гуноҳҳоро дорем» (Қӯлассиён 1:13-14). Мӯъминон дар торикӣ нестанд; бо файзи Худо мо дар нур ҳастем. «Шумо як вақт торикӣ будед, аммо ҳоло дар Худованд нур ҳастед. Ҳамчун фарзандони нур роҳ равед» (Эфсӯсиён 5:8).

Вай дар бораи он ки Ӯ пойҳои муқаддасонро нигоҳ медорад, сухан гуфт

«Ӯ пойҳои муқаддасони худро нигоҳ медорад» (1 Подшоҳон 2:9). Ин ваъдаи аҷибест аз Худованди аҷиби мо. Новобаста аз он ки муқаддасони Ӯ дар кадом аср ё давра пайдо мешаванд, Худованд ваъда додааст, ки пойҳои онҳоро нигоҳ медорад. Довуд гуфт: «Ту роҳи маро дар зери ман васеъ кардӣ, то ки пойҳои ман лағжида нашаванд» (Забур 18:36). Ӯ инчунин аз Худованд хоҳиш кард, ки қадамҳои ӯро дастгирӣ кунад: «Қадамҳои маро дар роҳҳои Ту дастгирӣ кун, то ки пойҳои ман лағжида нашаванд» (Забур 17:5). «Ҳоло ба Ӯ, ки қодир аст шуморо аз пешпо хӯрдан нигоҳ дорад, ва шуморо беайб дар назди ҷалоли худ бо шодии фаровон пешниҳод кунад, ба Худои Наҷотдиҳандаи мо, ки танҳо доно аст, ҷалол ва бузургӣ, ҳукмронӣ ва қудрат, ҳам ҳоло ва ҳам то абад бод. Омин» (Яҳудо 24-25).