Дуоҳое, ки бо салибҳо иҷобат шудаанд
Ман аз Худованд хоҳиш кардам, ки ман афзоиш ёбам Дар имон ва муҳаббат ва ҳар файз; Наҷоти Ӯро бештар донам, Ва рӯи Ӯро боғайратонатар ҷӯям.
Ӯ буд, ки ба ман чунин дуо карданро омӯхт, Ва Ӯ, ман бовар дорам, дуоро иҷобат кардааст, Аммо ин ба тавре буд, Ки қариб маро ба ноумедӣ овард.
Ман умед доштам, ки дар соати мусоид Ӯ дарҳол хоҳиши маро иҷобат мекунад, Ва бо қудрати маҳдудкунандаи муҳаббати Ӯ Гуноҳҳои маро тобеъ мекунад ва ба ман оромӣ медиҳад. Ба ҷои ин Ӯ маро водор кард, ки ҳис кунам Бадиҳои пинҳонии дили маро, Ва ба қувваҳои хашмгини дӯзах иҷозат дод Ба ҷони ман аз ҳар тараф ҳамла кунанд.
Бале, бештар, бо дасти Худаш Ӯ ба назар мерасид Қасд дошт, ки ғами маро зиёд кунад, Ҳамаи нақшаҳои зебое, ки ман таҳия карда будам, халалдор кард, Дили маро фурӯтан кард ва маро паст кард.
«Худовандо, ин чист?» Ман бо ларза фарёд задам, «Оё Ту кирми Худро то марг таъқиб мекунӣ?» «Ба ин тариқ,» Худованд ҷавоб дод, «Ман дуоро барои файз ва имон иҷобат мекунам.
«Ин озмоишҳои ботиниро ман истифода мебарам Аз худ ва ғурур туро озод кунам, Ва нақшаҳои шодии заминии туро шиканам То ки ту ҳамаи худро дар Ман ёбӣ.» —Ҷон Нютон (1725–1807)
