«Худованд ва қуввати Ӯро ҷустуҷӯ кунед; ҳузури Ӯро доимо ҷустуҷӯ кунед!» (Забур 105:4)
Мо бояд монеаҳои бешумореро паси сар кунем, то Худоро равшан бубинем ва дар нури ҳузури Ӯ бошем. Мо бояд аз ҳар гуна фаъолияти рӯҳан кундкунанда гурезем. Мо бояд аз он гурезем ва онро паси сар кунем. Он роҳи моро мебандад.
Мо медонем, ки чӣ моро ба зуҳуроти Худо дар ҷаҳон ва дар Калом ҳассос мегардонад. Ва мо медонем, ки чӣ моро кунд ва кӯр мекунад ва моро ҳатто намехоҳад, ки Ӯро ҷустуҷӯ кунем. Агар мо Худоро бубинем, бояд аз ин чизҳо дур шавем ва онҳоро паси сар кунем. Ин аст он чизе, ки ҷустуҷӯи Худо дар бар мегирад.
Ва вақте ки мо ақл ва дили худро дар ҳама таҷрибаҳои худ ба сӯи Худо равона мекунем, ба Ӯ фарёд мезанем. Ин ҳам маънои ҷустуҷӯи Ӯро дорад.
«Худовандро ҷустуҷӯ кунед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст; Ӯро даъват кунед, вақте ки Ӯ наздик аст.» (Ишаъё 55:6)
«Худоро ҷустуҷӯ кунед ва аз Қодири Мутлақ раҳмат талаб кунед.» (Айюб 8:5)
Ҷустуҷӯ даъват ва илтимосро дар бар мегирад.
Эй Худовандо, чашмони маро кушо. Эй Худовандо, пардаи кӯрии маро бардор. Худовандо, раҳм кун ва Худро ошкор кун. Ман орзуи дидани чеҳраи Туро дорам.
Монеаи бузург дар ҷустуҷӯи Худованд ғурур аст.
«Дар ғурури чеҳраи худ шарир Ӯро ҷустуҷӯ намекунад» (Забур 10:4).
Аз ин рӯ, фурӯтанӣ барои ҷустуҷӯи Худованд муҳим аст.
Ваъдаи бузург ба онҳое, ки Худовандро ҷустуҷӯ мекунанд, ин аст, ки Ӯ ёфт хоҳад шуд.
«Агар Ӯро ҷустуҷӯ кунӣ, Ӯро хоҳӣ ёфт» (1 Вақоеънома 28:9).
Ва вақте ки Ӯ ёфт мешавад, мукофоти бузург аст.
«Ҳар кӣ ба Худо наздик шудан хоҳад, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ вуҷуд дорад ва ба онҳое, ки Ӯро ҷустуҷӯ мекунанд, мукофот медиҳад» (Ибриён 11:6).
Худо худаш бузургтарин мукофоти мост. Ва вақте ки мо Ӯро дорем, ҳама чизро дорем. Аз ин рӯ,
«Худованд ва қуввати Ӯро ҷустуҷӯ кунед; ҳузури Ӯро доимо ҷустуҷӯ кунед!»
