«Дар ҳузури Ту шодии комил аст». (Забур 16:11)
«Вақте ки тамоми мардум таъмид гирифтанд, вақте ки Исо низ таъмид гирифта, дуо мекард, осмон кушода шуд, ва Рӯҳи Муқаддас дар шакли ҷисмонӣ, мисли кабӯтар, бар Ӯ фуруд омад; ва овозе аз осмон омад: «Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ; аз Ту Ман хеле хушнудам». (Луқо 3:21-22)
Муносибати вобастагие, ки Худованд Исо дар дуо нишон дод, ба осмон шодӣ овард. Ҳаёти дуои Ӯ мисли қурбонгоҳе буд, ки аз он доимо бухур баланд мешуд (ниг. Забур 141:2). Масалҳо 15:8 ба таври возеҳ мегӯяд, ки дуои ростқавлон барои Худо мақбул аст. Ин чӣ гуна ҳавасмандкунандаест барои ҳар яки мо, ки бештар дар дуо дар назди Худо бошем!
Ҳамзамон, Падар шодӣ мекард, ки Писари Ӯ — ягона инсони бегуноҳ дар рӯи замин — Худро бо гуноҳкорони тавбакарда дар дарёи Урдун як кард. Ин имрӯз низ фарқ надорад. Худо шодӣ мекунад, вақте ки мо ҳаётро бо худсафедкунӣ намегузаронем, балки худро фурӯтан мекунем ва бо онҳое, ки тавба мекунанд, як мешавем.
Писари Худо ҳеҷ гоҳ коре накард, ки аз одамон ҷалол гирад (ниг. Юҳанно 8:50). Падар Ӯро гиромӣ дошт, ва ин барои Ӯ кофӣ буд (ниг. Юҳанно 8:54). Мо инро махсусан дар робита бо таъмиди Ӯ ва замоне, ки Ӯ дар кӯҳ дар назди шогирдонаш тағйири шакл ёфт, мебинем.
Ҳар ду маротиба Ӯ дуо кард ва ҳар ду маротиба Падар аз осмон дар бораи Писари худ ошкоро шаҳодат дод ва Ӯро дар назди одамон ситоиш кард. Ба шогирдонаш Худованд гуфт: «Агар касе ба Ман хидмат кунад, бояд аз Ман пайравӣ кунад… Агар касе ба Ман хидмат кунад, Падар ӯро гиромӣ медорад» (Юҳанно 12:26) — сухане, ки ба дилҳои мо низ нигаронида шудааст!
Ҷолиб он аст, ки Луқо, ки дуои Худовандро ҳангоми таъмиди Ӯ зикр мекунад, хабар медиҳад, ки Падар шахсан аз осмон ба Ӯ муроҷиат кардааст — ва дар бораи Ӯ тавре ки Матто сабт кардааст, сухан нагуфтааст. Дар ҳисоботи Луқо Ӯ гуфт: «Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ, аз Ту Ман хеле хушнудам» (Луқо 3:22). Писар бо Падар сухан гуфт ва Падар бо Писар. Дуо Худоро ба ҳолатҳои ҳаёт меорад — ва тавассути ин мо бо Ӯ муошират дорем.
Дар Аҳди Қадим, Мусо ба ҷои муқаддастарин дар хаймаи мулоқот (тасвири осмон) даромад, ки дар он ҷо бо Худо сухан гуфт — ва Худо бо ӯ (ниг. Ададҳо 7:89). Тавассути кори Худованд Исо ҳар як мӯъмин имрӯз аллакай ба осмон дастрасӣ дорад. Роҳ ба сӯи маъбад ва ба ҳузури Худо ҳамеша барои мо кушода аст (ниг. Ибриён 10:19)!
Мо набояд то рабуда шудан ё вақти марги худ интизор шавем, то ба осмон дохил шавем. Мо аллакай имконият дорем, ҳар рӯз, ки бо Рӯҳ дар дуо ба «тахти файз» (Ибриён 4:16) биравем. Мо дар он ҷо чӣ гуна зоҳир мешавем? Ҳамчун онҳое, ки дар Маҳбуб ба файз оварда шудаанд (ниг. Эфсӯсиён 1:6 JND) — ва бар онҳо, аз ин рӯ, тамоми хушнудии Худо қарор дорад!
Оё шумо медонед, ки агар шумо бо дили самимӣ, дар ин ҷо дар рӯи замин, зону занед, дар осмон шодӣ ҳаст? Оё чизе ҳаст, ки шуморо аз истифодаи имтиёзи бузурги «даромадан» ба осмони «кушода» боздорад? Чӣ метавонад ба шумо кӯмак кунад, ки муошират бо Худоро дар дуо бошууронатар лаззат баред ва ба ин васила дар осмон шодӣ барангезед?
