Эътиқодҳои васеъшуда
Чӣ қадар зуд-зуд мо шарҳҳоеро мешунавем, ки арзиши аслии чизеро ба назар намегиранд? Дар ин ҷаҳон чизҳои зиёде мавҷуданд, ки одамон барои он чизе, ки дуруст мешуморанд, мубориза мебаранд, ҳарчанд ақидаҳои баёншудаи онҳо аксар вақт танҳо ба ифтихори худпарастӣ ё ақида асос ёфтаанд. Баръакс, онҳое, ки мавқеи худро ба тафсири дақиқи Навиштаҳо асос медиҳанд, барои эътиқодоти худ заминаи мустаҳкам доранд. Худованд Исо «ҳақиқат» аст (Юҳанно 14:6 NKJV) – дигаре нест. Мо бояд аз худ алоҳида пурсем: «Оё принсипҳое, ки ман дорам, дар назди Ӯ дурустанд?»
Мисли як порча либосе, ки дароз шудааст, бо мурури замон мо метавонем дақиқии библиявиро дар эътиқодоти худ ба осонӣ аз даст диҳем. Ин метавонад бо гузаштан аз он чизе, ки Библия дар бораи як масъала мегӯяд, рух диҳад, ё мо метавонем дар бораи дастури Навиштаҳо созиш кунем ва аз он чизе, ки дуруст аст, камӣ кунем. Тағйирот дар ҳарду ҳолат бояд ислоҳ карда шаванд, зеро оқибатҳо метавонанд хеле назаррас бошанд. Хуб ё бад, мавқеъҳои мо дар масъалаҳо ба дигарон таъсир мерасонанд. Муҳимтар аз ҳама, оё Худованди мо бо ақидаҳое, ки мо дорем ва баён мекунем, ки берун аз таълимоти дар Каломи Худо мавҷудбуда мебошанд, эҳтиром ва ҷалол дода мешавад? Албатта не.
Аммо чӣ тавр мо метавонем боварӣ дошта бошем ба дақиқии ақидае, ки мо дорем? Аввалан, мо бояд Каломи Ӯро хонем, омӯзем ва мулоҳиза кунем. Ин як фаъолияти якдафъаина нест, балки як имтиёзи ҳаррӯза барои гузаронидани вақт дар ҳузури Худованд, омӯхтан, чунон ки Марям дар пойҳои Ӯ кард (Луқо 10:39; Аъмол 17:11). Дуюм, дуо бояд хоҳиши моро барои омӯхтан аз Ӯ ҳамроҳӣ кунад (Марқӯс 10:10). Сеюм, мо бояд дарк кунем, ки Рӯҳи Муқаддас ба мо ҳақиқатро (Юҳанно 14:26) бидуни хатогӣ таълим медиҳад – чизе, ки ҳатто дар беҳтарин мактабҳои Библия дуруст нест. Чорум, дар як вақт ҷустуҷӯи роҳи худ ва кӯшиши омӯхтани он чизе, ки дар назди Худо дуруст аст, имконнопазир аст (Луқо 10:29). Ниҳоят, гуноҳ ва шарикони алоқаманди он моро бо ғамгин кардани Рӯҳи Муқаддас аз дидани ҳақиқати Навиштаҳо бозмедоранд (Эфсӯсиён 4:30-31); онҳо бояд эътироф карда шаванд (1 Юҳанно 1:9).
