Хоксорӣ ва фурӯтании Масеҳ низ дар марҳилаҳои гуногуни ҳаёти Ӯ намоён шуд. Мо набояд ҳеҷ гоҳ фаромӯш кунем, ки Ӯ Писари абадии Худо буд, ки бо хоҳиши худ ҳамаи истгоҳҳои ҳаёти заминии Худро интихоб кард.
Насабномаи Ӯ
Агар мо имкони интихоби насабномаеро дошта бошем, ки дар он таваллуд мешудем, интихоби мо чӣ мебуд? Мо мехостем бо кадом гуна шахсиятҳо шинохта шавем? Эҳтимол бисёре аз мо шахсиятҳои бузург ва муҳимро интихоб мекардем, ки дар таърихи инсоният корҳои бузург кардаанд. Аммо бо Худованд ин тавр набуд. Агар шумо насабномаи Масеҳро дар Матто 1 хонед, хоҳед дид, ки 4 зан зикр шудаанд. Ин аллакай барои урфу одатҳои яҳудӣ ғайриоддӣ аст, зеро одатан дар он танҳо мардон зикр мешаванд. Аммо чизи боз ҳам аҷибтар ин аст, ки чӣ гуна занон дар он зикр шудаанд. Онҳо қаҳрамонони имон мисли Ривқо ё Соро набуданд. Балки Китоби Муқаддас дар 3 ҳаёти онҳо гуноҳи зиноро зикр мекунад. Яке аз онҳо фоҳиша буд ва чорумӣ ҳатто ба халқи Исроил тааллуқ надошт ва ҳеҷ ҳаққи дохил шудан ба ин насабномаро надошт. Насабномаи Масеҳ як тасвири амалии он чизест, ки мо дар 1 Қӯринтиён 1:28 мехонем, ки дар он гуфта шудааст:
«Чизҳои паст ва хоршудаи ҷаҳонро Худо интихоб кардааст».
Номҳои онҳо: Томор, Роҳоб, Рут ва зани Уриё.
Масеҳ бо хоҳиши худ интихоб кард, ки дар насабномаи худ бо ин занон шинохта шавад. Ин ба мо ақли хоксоронаи Ӯро нишон медиҳад.
Дар Аҳди Ҷадид ба мо насиҳат дода шудааст, ки ба чизҳои баланд аҳамият надиҳем, балки бо хоксорон ҳамроҳ шавем (Румиён 12:16).
Шаҳри таваллуди Ӯ
Агар мо имкони интихоби шаҳреро дошта бошем, ки дар он таваллуд мешудем, интихоби мо чӣ мебуд? Эҳтимол баъзеҳо Ерусалимро интихоб мекарданд, ки шаҳри хеле машҳур аст. Аммо Худованди ҷалол дигар хел интихоб кард. Ба ҷои он ки ба чизҳои бузург ва машҳур пайваст шуданро ҳадаф қарор диҳад, Ӯ интихоб кард, ки дар Байт-Лаҳм таваллуд шавад. Пайғамбар Мико мегӯяд:
«(Ва ту, Байт-Лаҳми Эфрото, дар миёни ҳазорон Яҳудо хурдӣ, аз ту барои ман касе хоҳад баромад, ки дар Исроил ҳоким хоҳад буд: баромади ӯ аз қадим, аз рӯзҳои абадият аст)» (Мико 5:2).
Подшоҳи Исроил ва Худои абадӣ дар қаср таваллуд нашудааст, балки дар Байт-Лаҳм дар охуре гузошта шудааст, зеро дар меҳмонхона барои Ӯ ҷой набуд.
Оилаи Ӯ
Агар мо метавонистем оилаеро интихоб кунем, ки дар он таваллуд мешудем, эҳтимол як оилаи машҳур ва сарватмандро интихоб мекардем. Аммо бо Худованд Исо ин тавр набуд. Ӯ интихоб кард, ки дар оилаи камбағал таваллуд шавад. Юсуф ва Марям ҳатто ба қадри кофӣ пул надоштанд, ки барои рӯзҳои покшавии Марям пас аз таваллуд гӯсфанд биёранд. Ба ҷои ин, онҳо маҷбур буданд, ки ду кабӯтар биёранд — чизе, ки танҳо барои камбағалон иҷозат дода шуда буд (Ибодат 12:7-8; Луқо 2:22-24).
Шаҳре, ки Ӯ дар он ба воя расидааст
Шаҳре, ки Масеҳ дар он ба воя расидааст, кадом буд? Ин ҷое набуд, ки обрӯи хуб дошта бошад. Шаҳр Носира ном дошт, ки дар Ҷалил ҷойгир буд — минтақае, ки дар бораи он китобдорон гуфтанд: «Ҷустуҷӯ кунед ва бубинед, ки ҳеҷ пайғамбар аз Ҷалил барнамехезад» (Юҳанно 7:52). Аммо чунин ба назар мерасад, ки Носира аз ин ҳам бадтар буд, зеро Натанъил гуфт: «Оё аз Носира чизе хуб баромада метавонад?» (Юҳанно 1:46) Ин ҷое буд, ки Масеҳ дар он ба воя расидааст. Баъдтар Ӯро Исои Носирӣ номиданд. Ин унвон ба мо нишон медиҳад, ки Ӯ дар назари одамон чӣ қадар хор буд. Ӯ воқеан бо чизҳои паст ва хоршудаи ҷаҳон шинохта шуда буд.
Оё мо омодаем, ки намунаи Ӯро пайравӣ кунем ё мекӯшем, ки бо чизҳое шинохта шавем, ки обрӯи хуб доранд ва моро дар назари ҷаҳон хуб нишон медиҳанд? Дар пайғамбар Ирмиё Худо мегӯяд:
«Ва оё барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯ» (Ирмиё 45:5).
«Бигзор ин ақл дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд» (Филиппиён 2:5).
