Он чизе ки Каломи Худо дар бораи худфаробарии Худованди мо Исои Масеҳ ба мо мегӯяд, аз тасаввуроти мо берун аст. Ӯ Писари муҳаббати Падар буд ва ҳамеша ҳаст, Он ки ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ ҳама чиз офарида шудааст ва ба воситаи Ӯ ҳама чиз якҷоя вуҷуд дорад (Қӯл. 1:13–17). Барои Ӯ ба батни бокираи инсонӣ, Марям, дохил шудан, дар он ҷо калон шудан ва дар вақташ ҳамчун кӯдаки зоҳиран бечора таваллуд шудан, дар ҳоле ки дар айни замон тамоми офаринишро дар ҷараёни дурусти худ нигоҳ доштан, сирри муқаддасест, ки мо ҳеҷ гоҳ наметавонем пурра дарк кунем, аммо Худо онро дар Каломи Худ ба мо ошкор кардааст.
Биёед таваққуф кунем ва ибодат кунем, вақте ки мо фикр мекунем, ки чӣ тавр Ӯ, ки аз ҳад зиёд сарватманд буд, камбағал шуд, чунон камбағал, ки аввалин бистари Ӯ дар рӯи замин охур, қуттии хӯрок барои ҳайвоноти хонагӣ буд. Волидоне, ки Худо Писари муқаддаси тавонои Худро ба онҳо супурд, бокираи камбағал буданд, ки ба дуредгари хоксор издивоҷ карда буданд. Дар шаҳри аҷдодии онҳо, Байт-Лаҳм, шаҳри шоҳ Довуд, барои онҳо ҷой набуд!
Албатта, Марям ва Юсуф суханони пешгӯии порчаи Ибриён 10-ро дар боло, иқтибос аз Забур 40, нашуниданд. Аммо мо метавонем ин суханонро шиори Писари Худо, ки ба Худои Падари Худ ҳангоми дохил шудан ба ин ҷаҳони бадбахтонаи гунаҳкор гуфта шудааст, номид. Дар ҳақиқат, ин шиор тамоми ҳаёти Ӯро дар рӯи замин тавсиф мекард. Ӯ дар ин ҷо фурӯтанона роҳ мерафт, бо Падари Худ муошират мекард ва иродаи Ӯро иҷро мекард. Ва Ӯ аз мо хоҳиш мекунад, ки юғи Ӯро бар худ гирем ва аз Ӯ, Он ки дар ин ҷо ҳамеша фурӯтан ва хоксор буд, омӯзем, то барои ҷонҳои худ оромӣ ёбем.
