Хонандаи азиз,
Исо ба ӯ мегӯяд… Аз паси ман биё (Юҳанно 21:22)
Чунин ба назар мерасад, ки Худованд Исои Масеҳ ҷавононро даъват кард, ки аз паси Ӯ биёянд. Онҳо ҳангоми даъват кардани Ӯ нисбатан ҷавон буданд; албатта, Ӯ медонист, ки чӣ кор мекунад. Кори як умр бояд анҷом дода мешуд. Дарсҳое буданд, ки ақлҳои ҷавон метавонистанд онҳоро аз худ кунанд. Душвориҳое буданд, ки ҷисмҳои ҷавон метавонистанд онҳоро таҳаммул кунанд. Мо то чӣ андоза дар ҷаҳон бо Масеҳ шинохта шудаем? Оё мо эҳтиёткорем, ки аз ҳар чизе, ки Масеҳро беобрӯ мекунад, худдорӣ кунем? Мо бояд дар чунин ҷаҳон барои Худо ҷасур бошем. Мо бояд тавонем, ки ҳар душманро мағлуб кунем - на бо ҳикмат ва ақли инсон, балки бо қудрати Рӯҳи Худо, ки Каломи Худоро истифода мебарад (мо бояд ин тобистон вақти бештарро барои лаззат бурдан аз он сарф кунем). Барои ин бояд ҳисси вобастагӣ вуҷуд дошта бошад ва аз ин рӯ, дуоҳо.
Пайравӣ аз Худованд Исо ва ҳамчун шогирдони Ӯ шинохта шудан шарафи бузург аст. Аксаран, Ӯ ба ҷавонон ниёз дошт; имрӯз ҳам ҳамин тавр аст. Ман умедворам, ки шумо аз мақолаҳои бузурги ин шумора дар моҳҳои тобистон лаззат мебаред. Дуои мо ин аст, ки Худованд онҳоро барои сохтани шумо дар имони муқаддаси шумо истифода барад ва ба шумо дар устувор шудан кӯмак кунад.
Барои почтаҳои электронӣ ва ёддоштҳои ташвиқотиатон ташаккур. Мо дӯст медорем, ки аз ҳамаи шумо хабар гирем.
