Бо Рӯҳи Худо, ҳавворие, ки ба мо мегӯяд, «Худо муҳаббат аст», инчунин моро аз нафрат ба бародарамон огоҳ мекунад. Дар се боби пайдарпайи 1 Юҳанно, мо насиҳатҳои сахти ӯро пайдо мекунем.
Касе, ки бародарашро нафрат мекунад, дар торикӣ роҳ меравад (2:9–11) ва қотил аст (3:11–15). Ғайр аз ин, касе, ки даъвои дӯст доштани Худоро дорад, агар бародарашро низ нафрат кунад, дурӯғгӯ номида мешавад (4:20–21). Ин порчаҳо ҳатто ишора мекунанд, ки касе, ки бародарашро нафрат мекунад, шояд имондори ҳақиқӣ набошад, зеро «ҳеҷ қотил ҳаёти ҷовидонӣ дар ӯ сокин нест»; ва «касе, ки бародарашро, ки дидааст, дӯст намедорад, чӣ тавр метавонад Худоро, ки надидааст, дӯст дорад?» (3:15; 4:20).
Аммо касе, ки нафрат карда мешавад, бародар номида мешавад, ва аз ин рӯ мо бояд таваққуф кунем, то бубинем, ки оё худи мо ба ин огоҳиҳо гирифтор шудаем. Нафрат муносибати ҷаҳони беимон нисбат ба масеҳӣ аст (3:13), пас чӣ қадар даҳшатнок аст, ки имондорони ҳақиқӣ метавонанд бо ҷаҳон ҳамроҳ шаванд, то нафрат ба бародарони худро баён кунанд!
Аммо шояд аксари масеҳиён беҳтар медонанд, ки калимаи «нафрат»-ро истифода набаранд ва танҳо ба норозигии шадид аз рафтор ё таълимоти касе иқрор шаванд. Аммо, Навиштаҳо риёкории моро бо шарҳ додани он ки нафрат чӣ гуна аст, фош мекунанд. Дар 2 Вақоеънома 18:7, Аҳоб нафрати худро нисбат ба Микоё изҳор кард, зеро он марди Худо ҳамеша бар зидди ӯ сухан мегуфт. Ва дар Ҳастӣ 37:4, бародарони Юсуф ӯро нафрат карданд ва аз ин рӯ ҳатто наметавонистанд бо ӯ оромона сухан гӯянд. Агар ман як ҳамбоварамро дӯст надорам, зеро ҳис мекунам, ки ӯ ҳамеша бо ман розӣ нест; ё агар ман бо баъзе бародарон ё хоҳарон чунон сахт муноқиша кунам, ки ҳатто наметавонам бо онҳо меҳрубонона салом кунам; пас ман дар ширкати Аҳоб ва бародарони Юсуф ҳастам. Худо накунад! Дар кӯрии нафрат мо ҳамеша роҳи худро гум мекунем; аммо мо медонем, ки вақте бародарони худро дӯст медорем, аз марг ба ҳаёт гузаштаем (1 Юҳ. 2:11; 3:14).
