Вақте ки Исроил дастуроти муфассали Худовандро як ҳафта пурра иҷро кард, бо роҳбарии Еҳушаъ онҳо фарёди бузурге бардоштанд ва коҳинон бо карнайҳои худ навохтанд ва девори Ериҳӯ фурӯ рехт. Исроил метавонист аз ҳар тараф даромада, шаҳрро забт кунад, мардумро бикушад ва ҳама чизеро, ки дар он буд, нобуд созад.
Чанд ҳафта аз он вақт гузашта буд, ки Роҳоб ду ҷосусро бо ресмони арғувонӣ аз девор поин фароварда буд. Акнун Еҳушаъ онҳоро ба хонаи вай фиристод ва ба онҳо гуфт, ки Роҳоб ва ҳама чизеро, ки вай дошт, берун оваранд. Вақте ки ҷосусон ба хонаи Роҳоб даромаданд, онҳо Роҳоб ва тамоми оилаи ӯро дар он ҷо ёфтанд. Ҳама ба ин хонаи дар девор ҷойгиршуда ҷамъ омада буданд ва дар он ҷо монда буданд. Онҳо намедонистанд, ки наҷоти онҳо кай фаро мерасад; онҳо интизор буданд ва ба қасами ҷосусон додашуда боварӣ доштанд. Имони онҳо акнун мукофотонида шуд.
Дар аввал онҳо берун аз урдугоҳи Исроил ҷойгир карда шуданд. Аммо ба зудӣ мо мебинем, ки Роҳоб «то имрӯз дар Исроил зиндагӣ мекунад». Гузаштаи нангини ӯ паси сар шуд. Вай бо шоҳзодаи қабилаи Яҳудо, Салмон, издивоҷ кард ва модари Боаз шуд, он марди тавонои сарватманд, ки баъдтар бо Рут, мӯобидухтар, издивоҷ кард. Подшоҳ Довуд яке аз насли ӯ буд. Аҷибтар аз ин, номи ӯ дар насабномаи Худованди мо Исои Масеҳ дар Матто 1:5 ёфт мешавад. Чӣ мӯъҷизаи файзи Худо! Ҳамон файз имрӯз ҳам амал мекунад.
