Калимаи «бинобар ин» пулест, ки моро ба «Қаҳрамонони имон» дар боби 11 мепайвандад. Ном ба номи мардону заноне оварда шудааст, ки бо имон пеш рафтанд! Онҳо комил набуданд, аммо онҳо истодагарӣ карданд! Чӣ чиз онҳоро водор кард, ки сарфи назар аз монеаҳое, ки бо онҳо рӯ ба рӯ шуданд, пеш раванд? Ин Объекте буд, ки дар пеши онҳо гузошта шуда буд! Объекти имони онҳо аз ҳар монеае, ки бо онҳо рӯ ба рӯ шуданд, бузургтар буд! Хоҳ ибодат бошад, хоҳ бо Худо роҳ рафтан, хоҳ барои Худо кор кардан, ё итоат ба Каломи Ӯ, истодагарӣ ва қувват барои идома додан дар Объекте пайдо мешавад, ки мо пайравӣ мекунем.
Азбаски ба мо гуфта шудааст, ки бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст (Ибр. 11:6), пас мо метавонем пурсем: «Имон чист?» Ба мо гуфта шудааст, ки имон чӣ кор мекунад: «Имон бошад, асоси чизҳои умедворшуда ва далели чизҳои нонамоён аст» (Ибр. 11:1). Ин бештар тавсифи он аст, ки имон чӣ кор мекунад, на ин ки имон чист. Имон итоати бечунучарои боэътимод ба Каломи Худост, сарфи назар аз шароити мо. Ин қобилияти такя кардан ба Худост, ки тамоми вазни худро ба Ӯ мегузорем!
Масеҳ асоси имони мост. Биёед ба калимаи «далел» диққат диҳем. Вақте ки Ӯ объекти дилҳои мост, пас мо боварӣ пайдо мекунем, ки Ӯ каломи Худро иҷро хоҳад кард! Ҳамаи ин дар атрофи Ӯ ҳамчун Объекти дилҳо ва ҷонҳои мо мутамарказ шудааст ва ба Ӯ такя мекунад. Онҳое, ки дар боби 11 номбар шудаанд, ҳамчун шоҳидон амал карда, ба ҳар яки мо мегӯянд: «Мо ба Ӯ бовар кардем; шумо ҳам метавонед!» Ҳамон тавре ки онҳо ҳама чизи дигарро як сӯ гузоштанд, шумо ва ман метавонем ҳар вазн ва гуноҳ ва шубҳа ва тарсу ҳаросро як сӯ гузошта, бо чашмони ба Он ки Худро барои мо дар Ҷолҷода дод, нигаронидашуда пеш равем!
