Аз ҷони худ тарсида, сокинони шаҳри шоҳии Ҳивиёни Гибеон қарор доданд, ки бо Исроил паймони аҳд банданд. Бар хилофи Роҳоб, ки Яҳуваро «Худои осмон дар боло ва замин дар поён» эътироф карда, худро ба раҳмати Ӯ супурда буд, гибеонҳо фиребгарӣ карданд. Онҳо бо либос ва пойафзоли фарсуда, нони қолабӣ ва машкҳои дарида омада, ба исроилиён гуфтанд, ки аз кишвари дурдаст омадаанд ва вақте ки онҳо роҳро сар карданд, ҳама чиз тару тоза ва нав буд.
Еҳушаъ ва шоҳзодагони Исроил, бе он ки аз Худованд роҳнамоӣ пурсанд, бо онҳо аҳди ҷиддӣ бастанд, ки онҳоро зинда гузоранд. Пас аз се рӯз исроилиён фаҳмиданд, ки ҳоло бо кӣ иттифоқ доранд. Онҳо бар зидди шоҳзодагони худ ғур-ғур карданд ва омода буданд, ки гибеонҳоро бикушанд, аммо Еҳушаъ ва ҳокимон онҳоро боздоштанд ва ба онҳо хотиррасон карданд, ки онҳо наметавонанд ба онҳо даст расонанд, зеро паймони сулҳ ба номи Яҳува Худои Исроил қасам ёд шуда буд.
Гибеонҳо ба Еҳушаъ гуфта буданд: «Мо ғуломони ту ҳастем». Акнун, ҷони онҳо наҷот ёфт, аммо онҳо то абад ғулом хоҳанд буд! Онҳо бояд ҳезум мешикастанд ва об мекашиданд. Аммо бо роҳҳои аҷиби Худо онҳо ин корро на танҳо барои ҷамъомади Исроил, балки «барои қурбонгоҳи Худованд» низ мекарданд. Хизматгорони маъбад, ки аз бадарға дар Бобил баргаштанд, насли ин гибеонҳо буданд, ки имтиёзи хидмат ба Худоро қадр мекарданд (Наҳ. 3:7).
