Петрус ба имондороне, ки аз сабаби таъқибот дар Ерусалим ва атрофи он пароканда шуда буданд, на танҳо бо гуфтани он ки сахтиҳои онҳо ба охир расидаанд, онҳоро таскин дод, балки онҳоро бо фикре рӯҳбаланд кард, ки онҳо бо қудрати Худо нигоҳ дошта мешаванд. Чӣ қадар беҳтар аст, ки онҳо сахтиҳоро зери ҳимояи бодиққати Худои меҳрубон, ки ба Ӯ имон оварда буданд, аз сар гузаронанд, на ин ки дар шароити гуворо эҳсоси амнияти бардурӯғ дошта бошанд.
Ҷаҳон ба осонӣ аз ҳилаҳо, иллюзияҳо ва дастони моҳирона, ки ба ҳайрат меоранд ва саргардон мекунанд, ба ҳайрат меояд. Дар Навиштаҳо мо инро бо Шимъӯни ҷодугар мебинем, ки сомариёнро бо ҷодуи худ ба ҳайрат овард ва онҳоро водор сохт, ки ӯро «қудрати бузурги Худо» гӯянд. Аммо, қудрати ҳақиқии Худо дар ҳилаҳое, ки барои фиреб пешбинӣ шудаанд, нест, балки дар ҳақиқати кори бузурги наҷоти Худо тавассути Масеҳ аст.
Ин қудрат дар ҳар яки мо, ки имон овардаем, кор кардааст (Рум. 1:16), ва бар хилофи шаклҳои табиии қудрат, он бо мурури замон заиф ё кам намешавад. Он аз Худое сарчашма мегирад, ки тағйир намеёбад, ва ҳамон қудрате, ки моро наҷот дод, моро низ нигоҳ медорад! Ғайр аз ин, вақте ки мо ба кори Рӯҳи Муқаддас дар худ таслим мешавем, бо файзи Худо мо метавонем қудрати Худоро бо зиндагӣ кардан барои Ӯ нишон диҳем. Дуюм Қӯринтиён 4:7 ба мо мегӯяд, ки «мо ин ганҷро дар зарфҳои гилӣ дорем, то ки бузургии қудрат аз Худо бошад, на аз мо».
Бигзор мо бузургии қудрати Худоро дар наҷот додани мо дарк кунем, рӯҳбаланд шавем, ки ҳамин қудрат моро нигоҳ медорад, ва бо имон барои Ӯ қадам занем, то дар роҳи худ ба Ӯ ҷалол диҳем!
