Худо Юсуфро ба таври бузурге истифода бурд, то на танҳо Миср, балки бародаронашро низ, ҳамонҳоеро, ки бо ӯ ин қадар беадолатона рафтор карда буданд, наҷот диҳад ва баракат диҳад! Вақте ки ҳама чиз ба амал омад, ӯ ба бародаронаш гуфт: «Шумо бар зидди ман бадӣ карданӣ будед; аммо Худо онро барои некӣ, ба хотири… наҷот додани бисёр одамон, пешбинӣ карда буд». Бародарони Юсуф нақшаи худро барои Юсуф доштанд, ва дар ҳамин ҳол Худо нақшаи Худро амалӣ мекард!
Антитипи достони Юсуф дар Инҷилҳо ёфт мешавад. Мардум барои куштани Худованд Исо машварат карданд (Мат. 26:3–4) ва Ӯро «бо дастҳои бешариат» барои салиб кашидан супурданд. Аммо ин «ҳадафи муайяншуда ва пешдониши Худо» буд, ки иҷро шуд (Аъм. 2:23). Дар асл, пешвоёни яҳудӣ машварат карданд, ки кори бади худро пас аз мавсими Фисҳ анҷом диҳанд, то дар байни мардуме, ки барои риояи ид дар Ерусалим ҷамъ омада буданд, ҳеҷ гуна ошӯб набошад. Аммо Худо инро бекор кард, зеро Масеҳ Барраи Фисҳ буд ва Ӯ бояд дар давоми ид мемурд (Мат. 26:5; 1 Қӯр. 5:7). Худо мутлақ аст; ҳатто вақте ки нафрати инсон иродаи худро ба амал овард, ин машварати Худо буд, ки барои баракати абадии мо устувор ва ғолиб хоҳад омад. Ин як сирри бузург аст: иродаи бади инсон аз ҷониби Худо ба таври мутлақ барои ҷалоли Ӯ ва баракати мо истифода мешавад, аммо инсон озод мондааст ва робот ё лӯхтаки зери назорат нест. Чунон ки навишта шудааст: «Ҳатман хашми инсон Туро ситоиш хоҳад кард» (Заб. 76:10).
Инсон озод аст, ки тасмимҳои худро бигирад, чунон ки мо аз таҷрибаи ҳаррӯзаи худ медонем, аммо интихобҳои мо ҳамеша бар зидди Худо хоҳанд буд, агар бо файз бекор карда нашаванд. Дар ҳоле ки бародарони Юсуф аз ӯ нафрат доштанд ва нақшаи куштани ӯро доштанд (Ҳас. 37:4), ин ҳам дуруст буд, ки Худо «мардеро пеш аз онҳо фиристод» (Заб. 105:17), то «бисёр одамонро наҷот диҳад». Чунин Худо эътимоди комили моро талаб мекунад.
