Еҳушаъ 11 нақл мекунад, ки чӣ тавр мардуми қисми шимолии замин таҳти роҳбарии Ёбин, подшоҳи Ҳозор, муттаҳид шуданд, то бар зидди Исроил ҷанг кунанд. Худо ба мо мегӯяд, ки «онҳо ва тамоми лашкарҳояшон бо онҳо, ба мисли регҳои соҳили баҳр, бо аспҳо ва аробаҳои бисёр баромаданд» (Еҳушаъ 11:4). Аммо ин иттиҳоди халқҳо пеш аз Еҳушаъ ба шикаст маҳкум буд. Боз ва боз мо мехонем, ки чӣ тавр Еҳушаъ — танҳоӣ, аз рӯи ибораҳои истифодашуда! — ғалаба бар ғалабаи пурҷалол ба даст овард, то он даме ки тамоми заминро гирифт ва замин аз ҷанг ором шуд.
Мо медонем, ки Еҳушаъ тасвири Худованди мо Исои Масеҳ аст. Ӯ ҳамон касест, ки ба Ӯ тамоми қудрат нисбат дода мешавад, Ғолиби пурҷалол бар ҳар душман. Навиштаҳо аллакай дар бораи Ӯ бисёр сухан мегӯянд. Ӯ ҳамон касест, ки ҳар зону ба Ӯ хам хоҳад шуд, аз мавҷудоти осмонӣ ва заминӣ ва зеризаминӣ. Ӯ бояд дар ҳама чиз ҷои аввалро дошта бошад: «Ӯ сарварон ва ҳокимиятҳоро бесилоҳ карда, онҳоро ба таври оммавӣ намоиш дод ва бар онҳо дар он пирӯз шуд» (Қӯлассиён 2:15). Лашкарҳои осмон рӯзе ситоиши Ӯро ва танҳо Ӯро хоҳанд суруд. Ҳама чизе, ки мо дорем, дар Ӯ дорем, аз сабаби он ки Ӯ кист ва чӣ кардааст, кори пурҷалоли Ҷолҷото! Мо интизори дохил шудан ба оромии Ӯ ҳастем.
