Яке аз чизҳои аҷиб дар бораи Каломи Худо ин аст, ки ҳақиқатҳои дар он ошкоршуда ҳамчун пораҳои ҷудогона ё ҳикояҳо ва рӯйдодҳои ҷудогона намеистанд. Баръакс, онҳо дар тамоми Библия бо ҳам пайваста ва бофта шудаанд, ки мавзӯи асосиро дастгирӣ мекунанд: наҷоти инсони афтода ва омадани Малакути Худо, ки дар Масеҳ ба амал омада ва иҷро шудааст.
Ояти дар сарлавҳаи ин мулоҳиза овардашуда намунаи ин аст, зеро ҳақиқати он дар тамоми Навиштаҳо тасдиқ шудааст. Инсон нақшаҳо месозад, аммо дар иҷрои онҳо нақшаи Худо устувор хоҳад буд: «Шумо маро фурӯхтед… Худо маро фиристод». Ин боз ҳам аҷибтар аст, вақте ки мо ба назар мегирем, ки нақшаҳои инсон аксар вақт ба Худо муқобиланд, аммо дар мутлақияти худ Ӯ метавонад онро барои иҷрои иродаи худ табдил диҳад, ва ин барои баракати ниҳоии инсон аст! Аксар вақт гуфта мешавад: «Инсон пешниҳод мекунад, аммо Худо тасмим мегирад». Ин гуфта моҳияти Масалҳо 19:21-ро дар бар мегирад: «Дар дили инсон нақшаҳои зиёде ҳаст, аммо машварати Худованд — он устувор хоҳад монд».
Достони Юсуф масъалаи болоро комилан тасвир мекунад. Ӯ аз ҷониби бародаронаш бераҳмона мавриди муносибати бад қарор гирифт: онҳо ӯро мекуштанд, агар дахолати Рубен намебуд, ва онҳо ӯро ҳамчун ғулом фурӯхтанд (Ҳас. 37:21, 28). Худо бо Юсуф буд ва ӯ дар як лаҳзаи хеле муҳим сарвазири Миср шуд.
Достони Юсуф барои рӯҳбаландии мо навишта шудааст (Рум. 15:4). Оё мо метавонем ба Худо таваккал кунем, ҳатто вақте ки чизҳо торик ё душвор ба назар мерасанд? Бале, мо метавонем (Рум. 8:28). На «ҳама чиз» хуб аст, балки «ҳама чиз» барои некӣ якҷоя кор мекунад.
