Бисёр одамон дар Таслӯникӣ ба паёми хушхабари Худо посух доданд ва имондор шуданд. Онҳо ба Худои зинда ва ҳақиқӣ рӯ оварданд. Имони онҳо се хусусияти муҳим дошт, чунон ки дар (1) кори имон, (2) меҳнати муҳаббат ва (3) сабр ё истодагарии умед дида мешавад (1 Тас. 1:3). Имрӯз, мо ҳанӯз ба ин хусусиятҳое ниёз дорем, ки воқеияти он чизеро, ки мо бовар дорем, нишон медиҳанд. Душман мехоҳад, ки имондорон аз эътирофи худ, аз намоиши корҳо, бе имони ҳақиқӣ, ё бо «аломатҳо ва мӯъҷизаҳои» қалбакӣ қаноат кунанд. Чунин эътироф бе ғайрати «муҳаббати аввал» аст ва ба нокомии комили шаҳодати масеҳӣ оварда мерасонад.
Давраи ҳозираи файзи мо «сирри худотарсӣ»-ро дар назар дорад (1 Тим. 3:16). Он бо Масеҳ ва сохтани Ҷамъияти Ӯ оғоз ёфт ва бо рабудашавӣ ба поён мерасад. Дар ҳамин ҳол, қалбакӣ бо ҷидду ҷаҳд кор мекунад, то ба «сирри» Худо тавассути мистисизм ё дигар «-изм»-ҳои тафаккури инсон ва муқовимати Шайтон муқобилат кунад. Ин ҳамлаҳо дар айёми ҳаввориён оғоз ёфтанд, то ҳол идома доранд ва пас аз рабудашавӣ афзоиш хоҳанд ёфт. Ин давра «сирри бешариатӣ» номида мешавад (2 Тас. 2:7), зеро кӯшишҳои душман шиддат хоҳанд ёфт. «Марди гуноҳ» (ояти 3), «бешариат» (ояти 8), ки худро Масеҳи деринтизор медонад, мӯъҷизаҳои бузургеро барои ба ҳайрат овардани одамон, ҳатто тамоми ҷаҳон, анҷом хоҳад дод (Ваҳй 13:11–18).
Ҳаввориёни Худо дар бораи ин фиреби оянда тафсилоти зиёде доданд. Онҳо ба имондорон дастур доданд, ки дониши дуруст дошта бошанд, то ба «бешариат» ва хатогиҳои паҳншудаи ӯ муқобилат кунанд. Дар бораи мо чӣ? Бадӣ пас аз рабудашавӣ боз ҳам бештар инкишоф хоҳад ёфт (1 Тас. 4:14–18), аммо имрӯз сояҳои рӯйдодҳои оянда партофта мешаванд. Омода бошед!
