Инҷили Юҳанно Худованд Исоро ҳамчун Писари Худо нишон медиҳад, ки аз ҷониби Падар фиристода шуда буд ва дар вобастагии доимӣ ба Ӯ зиндагӣ мекард. Ин вобастагӣ на танҳо дар он чизе, ки Ӯ кард, балки дар он вақт низ, ки Ӯ кард, дида мешавад.
Дар боби 2, модари Исо пай бурд, ки шароб дар тӯйи арӯсӣ тамом шудааст. Пешниҳоди ғайримустақими ӯ, ки Исо шояд коре кунад, аз ҷониби Худованд рад карда шуд, зеро вақти Ӯ ҳанӯз нарасида буд. Ӯ ба сухани неки модараш гӯш надод, балки мунтазири роҳнамоии Падараш шуд. Вақте ки вақти муносиб фаро расид, Ӯ мӯъҷизае кард, то шароби нав таъмин кунад.
Дар боби 7, бародарони Исо аз Ӯ хоҳиш карданд, ки ба Ерусалим равад, то худро ба ҷаҳон нишон диҳад. Ин тафаккури ҷисмониро Худованд бояд рад мекард — боз ҳам, вақти Ӯ ҳанӯз нарасида буд. Пас аз чанд рӯз, Ӯ ба иди хаймаҳо рафт, зеро акнун вақти Падар фаро расида буд. Аммо Ӯ «на ошкоро, балки гӯё пинҳонӣ» рафт (7:10).
Дар боби 11, Марто ва Марям ба Худованд хабар доданд, ки бародарашон бемор аст. Боз ҳам, Худованд интизор шуд ва фавран амал накард. Танҳо пас аз ду рӯз, вақте ки Лаъзор аллакай мурда буд, Ӯ ба Байт-Ҳинӣ рафт ва Лаъзорро аз мурдагон эҳё кард.
Мо имтиёз дорем, ки рафтори Ӯро мушоҳида кунем ва аз Ӯ омӯзем. Ҳатто агар Худо метавонад суханони одамонро барои огоҳ кардани мо аз иродаи худ истифода барад, мо бояд бедор бошем ва мунтазири роҳнамоии осмонӣ бошем.
