Мо дар чунин замонҳои душвор зиндагӣ мекунем, ки гӯё тамоми асосҳои атрофи мо фурӯ мераванд! Довуд бо ҳамин ҳиссиёт дар бораи замони худ дар Забур 11:3 мубориза мебурд ва мегуфт: «Агар асосҳо вайрон шаванд, одил чӣ кор карда метавонад?» Вақте ки Довуд дар бораи мушкилоти ҷаҳони атрофаш мулоҳиза мекард, ҷавоби ӯ ин буд: «Ман ба Худованд бовар мекунам» (ояти 1). Ӯ идома медиҳад ва ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованд тағйир наёфтааст; Ӯ ҳанӯз дар тахт аст ва мегӯяд: «Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст, тахти Худованд дар осмон аст; чашмони Ӯ мебинанд, пилкҳои Ӯ писарони одамро месанҷанд» (ояти 4). Дар ҷои дигар, ба мо гуфта мешавад, ки «чашмони Худованд дар тамоми замин медаванд, то худро барои онҳое, ки дилашон ба Ӯ вафодор аст, қавӣ нишон диҳад» (2 Вақоеънома 16:9).
Ояти фавран пеш аз матни имрӯза ба мо дастур медиҳад, ки «Онҳоеро, ки бар шумо ҳукмронӣ мекунанд, ки каломи Худоро ба шумо гуфтаанд, дар хотир доред, имони онҳоро пайравӣ кунед, натиҷаи рафтори онҳоро баррасӣ кунед» (Ибр. 13:7). Онҳое, ки пеш аз мо буданд, ба мо роҳи адолатро таълим доданд; ҳаёти онҳо ва таълимоти онҳо моро ба Ҳамон ки дирӯз, имрӯз ва то абад яксон аст, ишора карданд. Чунон ки Вилям Макдоналд гуфтааст: «Моҳияти таълимоти онҳо ин буд: Исо дирӯз, имрӯз ва то абад яксон аст. Ҳадафи ҳаёти онҳо Исо буд, дирӯз, имрӯз ва то абад яксон. Асоси паёми онҳо ин буд, ки Исо Масеҳ аст, дирӯз, имрӯз ва то абад.»
Чӣ қадар хуб мебуд, ки чунин як ҳадафи ягона барои ҳаёти худ дошта бошем! Аммо мо дорем! Худованд Исои Масеҳ объекти ҷонҳои мост. Ин аст он чизе ки ба мо мерос мондааст! Паём тағйир наёфтааст; он яксон аст, зеро Ӯ тағйир наёфтааст ва дирӯз, имрӯз ва то абад яксон аст! Бигзор мо ин паёмро бо худ дар тӯли рӯз барем!
