Қабилаҳои Манашше ва Эфроим ҳамаи канъониёнро аз қаламрави мероси худ берун накарданд. Аммо онҳо ба Еҳушаъ гуфтанд, ки онҳо халқи бузурганд ва шикоят карданд, ки қаламрави ба онҳо ҷудошуда хеле хурд аст. Оё мо аксар вақт ба ҳамин дом намеафтем? Худо ва Падари мо моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар осмонҳо дар Масеҳ баракат додааст. Мо аксар вақт аз баракатҳои фаровоне, ки Худо ба мо додааст, хеле кам истифода мебарем. Аммо аксар вақт мо шикоят мекунем, ки барои қонеъ кардани ниёзҳои худ ба қадри кофӣ намегирем. Ҷамъомадҳо дилгиркунанда, хеле хушк, ба ниёзҳои ман мувофиқ нест, мо мегӯем, дар байни дигар шикоятҳо. Ман аз онҳо чизе намегирам! Ва мо ба ҷои дигар барои ҷустуҷӯи чарогоҳҳои сабзтар меравем!
Еҳушаъ ба ҳамқабилаҳои худ гуфт, ки ба ҷангал раванд ва дарахтонро буранд, заминро барои худ тоза кунанд. Онҳо ҷавоб доданд, ки ин ҳам барои онҳо кофӣ нахоҳад буд, ва шикоят карданд, ки канъониён аробаҳои оҳанин доштанд, ки имрӯз ба танкҳо баробар аст. Худо намехоҳад, ки мо масеҳиёни бо қошуқ ғизо додашуда бошем. Исроил бояд бо душман меҷангид ва ба кӯмаки Худо такя мекард. Довуд баъдтар навишт: «Баъзеҳо ба аробаҳо, ва баъзеҳо ба аспҳо бовар мекунанд; аммо мо номи Худованд Худои худро дар хотир хоҳем дошт. Онҳо хам шуда афтоданд; аммо мо бархостем ва рост истодаем» (Заб. 20:7–8).
Душман бисёр вазнҳо ва гуноҳҳо дорад, ки пешрафти моро боздорад ва моро аз баракатҳое, ки Худо мехоҳад ба мо диҳад, маҳрум созад (Ибр. 12:1). Бигзор мо онҳоро рад кунем ва ҳаёти абадиро, ки ба он даъват шудаем, ба даст орем (1 Тим. 6:12)!
