Вақте ки мор Ҳавворо васваса кард, ки аз дарахти дониши неку бад бихӯрад, вай «дид, ки дарахт барои хӯрок хуб аст, ки он ба чашм писанд аст, ва дарахтест, ки барои хирадманд шудан матлуб аст». Аммо, вақте ки вай бо хӯрдани дарахт аз дастури Худо саркашӣ кард ва «ба шавҳараш бо худ дод, ва ӯ хӯрд» (Ҳастӣ 3:6), инсон ба гуноҳ афтод ва ба «шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури ҳаёт», ки ҳавворӣ менависад (1 Юҳ. 2:16), ғулом шуд. То он вақт, бегуноҳии онҳо бо итоат ба Худо ҳифз шуда буд; ҳоло онҳо ғуломи устоди бадхоҳе буданд, ки наметавонистанд муқобилат кунанд.
Чӣ қадар хушнудӣ аст, ки нигоҳи худро ба инсони дуюм гардонем, вақте ки Ӯ бо ҳамон доираи васваса, дар ҳақиқат «ҳар васваса» (Луқо 4:13) рӯ ба рӯ шуд. Агар инсони аввал худро аз ҳузури Худо дар миёни дарахтони боғ пинҳон кард, ин иблис аст, ки аз Худованди мо дар биёбон дур мешавад. Чӣ фарқияте ба вуҷуд овард? Ҳавво, вақте ки пурсида шуд, ҷавоб дод: «Худо гуфтааст», аммо танҳо дар аввал. Баръакс, мо мешунавем, ки Худованди мо дар тамоми мулоқоташ бо бадхоҳ мегӯяд: «Навишта шудааст … Навишта шудааст … Гуфта шудааст» (Луқо 4:4, 8, 12). Ӯ инсонияти комили худро бо гузоштани Худои худ ҳамеша дар пеши худ ва итоат ба Ӯ пурра мекунад.
Ҳавворӣ Юҳанно ба ҷавонони оилаи Худо менависад: «шумо қавӣ ҳастед, ва каломи Худо дар шумо сокин аст, ва шумо бар бадхоҳ ғолиб омадаед». Аммо бештар лозим аст: «Дунёро ё чизҳои дар дунё бударо дӯст надоред». Иблис кӯшиш мекунад, ки имондорони ҳар ду ҷинсро аз роҳи итоат тавассути ҷалби ҷаҳони худ дур кунад. Бигзор мо Худо — Падар ва Писар — ҳамеша дар пеши худ нигоҳ дорем.
