Ҳаёт аз файзи озоди Худо аз они мост, ва бо доштани ҳаёт, мо имтиёзи муоширатро дорем. Дуруст аст, ки баъзе аз фарзандон танҳо муоширатро суст лаззат мебаранд; аммо бигзор мо Худоро бо дарки маҳдуди худ аз Ӯ маҳдуд накунем. Беҳтарин чиз дар оила муҳаббати волидайн аст, ва ин насиби умумии ҳамаи фарзандон аст.
Ҳаёти нав ва абадӣ он чизест, ки ҳар як фарзанд зиндагӣ мекунад; ҳаёти илоҳии дигаре нест: «Худо ба мо ҳаёти абадӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст» (1 Юҳ. 5:11). Шояд рушди фарзанд бошад, аммо имтиёзи муошират аз доштани ҳаёт бармеояд. Ҳар қадар ки аз ин муошират лаззат бурда шавад, ҳамон қадар шодии ҳақиқии масеҳӣ бештар мешавад. Бигзор дил ҳар қадар ки бузург бошад, шодии илоҳӣ онро пур аз лабрез хоҳад кард. Бузургтарин андоза дар якҷоягӣ бо хурдтарин вақте ки ба уқёнус ғарқ карда шавад, пур аз лабрез хоҳад шуд. Барои фарзанди Худо шодии бепоён вуҷуд дорад, ва дили ӯ метавонад бо он ба воситаи муошират бо Падар ва Писар пур шавад.
Дар ҷалоле, ки фарзандони Худоро интизор аст, вақте ки ҳаёти абадӣ аз ҷониби онҳо пурра лаззат бурда мешавад, шодии ҳар як воқеан пурра хоҳад буд, зеро он гоҳ муошират бо Падар ва Писар комил хоҳад буд. Бо вуҷуди ин, дар ҳоле ки дар ин ҷаҳон, дар озмоиш, душвориҳои ҳаррӯза ва заифӣ, насиби ҳар як фарзанд муошират ва шодии натиҷаи он аст.
