Дар тасаввурот ба ибтидо баргардед, пеш аз он ки як ҷисми осмонӣ дар фазо барпо шавад, ба вақте ки замон оғоз шуд ва Худо танҳо дар танҳоӣ зиндагӣ мекард. Дарк кунед, ки ҳатто он вақт фикри Ӯ дар бораи шумо буд ва фикри Ӯ муҳаббат буд! Ояти мо ба Исроил нигаронида шуда буд, аммо мо метавонем онро бо фоида ба худ татбиқ кунем.
Дар бораи муҳаббати мутлақи Худо фикр кунед. Ӯ моро аз сабаби чизе дар мо ҷалб намекунад, на аз сабаби муҳаббати заминии камбағали мо ва на аз сабаби ягон некии пешбинишуда аз ҷониби мо. Файз сабаби ҳамаи корҳоест, ки Ӯ кардааст. Муҳаббати Ӯ аз ибтидо муҳаббати беохир буд. Муҳаббати махлуқ дирӯз буд ва шояд фардо аз байн равад, аммо муҳаббати Худо ҳеҷ гоҳ қатъ нахоҳад шуд.
Оҳ, дар миёни бисёр шубҳаҳои дилҳои шубҳаноки мо, бо эҳсосоти тағйирёбандаи онҳо, бигзор мо аз мулоҳиза дар бораи ин фикри гаронбаҳо шодӣ кунем: як хатти дарози муҳаббати бетағйир гузаштаро бо абадияте, ки меояд, мепайвандад. Бигзор мо дар бораи ин далели аҷиб мулоҳиза кунем, ки дар худи ибтидо, Худо ҳатто он вақт ҳамаи хушбахтии ояндаи мо ва саодати осмониро тарҳрезӣ мекард, ва дар бораи он фикр мекард, ки бо чӣ моро «ҷалб» хоҳад кард! Ӯ моро бо қудрати ахлоқии салиб ҷалб мекунад: «Ман, агар аз замин баланд карда шавам, ҳамаи халқҳоро ба назди Худ ҷалб хоҳам кард». Инро Ӯ гуфт, ки бо кадом марг мемирад» (Юҳ. 12:32–33). Дар асрҳои оянда, Ӯ «сарватҳои бепоёни файзи Худро дар меҳрубонии Худ нисбат ба мо дар Масеҳ Исо нишон хоҳад дод» (Эфс. 2:7). Бигзор ҳамаи мо бигӯем: «Маро ҷалб кун, Худованд, ва ман аз паи Ту хоҳам давид. Меҳрубонии Худро, ки дар Писари азизат ҷойгир ва зоҳир шудааст, нишон деҳ. Маро маҷбур кун, ки Ӯро ва Туро дӯст дорам, зеро Ту аввал маро дӯст доштӣ, ва чунин дӯст доштӣ».
