«Салиби Масеҳ» на танҳо воситаи бахшиши гуноҳкорро дар назар дорад. Муносибат кардан ба он танҳо ҳамчун табобати бузург барои ниёзи инсон, ҳарчанд то ҷое дуруст бошад ҳам, онро аз аҳамияти бузурги худ маҳрум мекунад ва инчунин ҳақиқатро пинҳон мекунад ва ҷалоли Худоро аз байн мебарад.
Зеро дар он бузургтарин далелҳо, чӣ чиз ба вуҷуд наомадааст? Нафрати муқаддас ва доварии Худо нисбат ба гуноҳ; муҳаббати аҷиби Ӯ нисбат ба гуноҳкор; файзи бепоён, хорӣ ва азоби Наҷотдиҳанда; ҷасорат ва маккории Шайтон; бадкирдории нангини инсон, дар беҳтарин шароит; ва сарфи назар аз бузургтарин манфиатҳо, бидуни сабаби асоснок ё баҳонаи сабуккунанда — ҳама дар салиб, чунон ки дар ҳеҷ ҷои дигар, вохӯрданд.
Дар он ҷо даъвоҳои инсон шикаста шудаанд; гуноҳ маҳкум ва дур карда шудааст; Шайтон мағлуб ва шикаст дода шудааст; доварӣ бардошта шудааст; ва Худо дар Масеҳ ҷалол дода шудааст, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ карда шуд, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем. Дар он ҷо танҳо сифатҳо ва роҳҳои илоҳӣ, ки гуноҳи мо дар акси ҳол ба назар мерасид, ки онҳоро аз байн бурда ё мухолиф кардааст, ҳоло барои ҳамеша аз номи онҳое, ки имон доранд, мувофиқ карда шудаанд, ва асоси мустаҳкаме барои офариниши харобшуда, инчунин халқи Худо, гузошта шудааст, то ки нав карда шаванд ва то абад барои ҷалоли Худо дурахшанд.
