Дар Забур 74, мо шикояти Ософро дар бораи харобшавии маъбад аз ҷониби Набукаднесар мехонем. Ӯ ба мо мегӯяд, ки замоне марде барои рафтан ба Лубнон ва бо табар буридани дарахтон, ва бо болға шакл додани онҳо барои ороиши маъбад машҳур буд. Ӯ силоҳҳои харобиоварро ба таври дуруст истифода мебурд, зеро шумо дар хотир доред, ки дар сохтмони маъбад, ҳеҷ яке аз ин асбобҳо дар худи хона истифода намешуданд. Мо аз ин забур меомӯзем, ки онҳо берун аз хона барои таъмини мавод барои сохтмони он истифода мешуданд. Дар замони мо мардони машҳуре буданд, ки бо Инҷил одамонро аз ҷойҳои баланди худ дар ин ҷаҳон поён меоварданд, ва ба ин васила дар тавлиди маводи рӯҳонӣ барои хонаи Худо нақш доштанд. Аммо Ософ идома медиҳад ва мегӯяд, ки табарҳо ва болғаҳо ҳоло дар дохили маъбад, на берун аз он, истифода мешуданд, ва кори моҳиронаи дигарон хароб мешуд.
Одамонро берун кардан хеле осонтар аз он аст, ки онҳоро ба дохил овардан. Ман таҷрибаи ғамангези дидани мардонеро доштам, ки дар ҷамъомадҳо ихтилоф мекоштанд, ва дар натиҷа одамон дур карда шуданд. Чӣ қадар муборактар мебуд, ки дар ҷустуҷӯи табдили одамон меҳнат кунем, ва ба онҳо дар назардошти маводи зебо кардани хонаи Худо кӯмак кунем. Оё дар бораи ягон нафари мо гуфта мешавад, ки мо одамонро дур кардаем, ва дар ҷустуҷӯи овардани онҳо фаъол набудаем? Харобӣ ё сохтмон — кадоме аз мо дуруст аст?
