Байни Павлус ва ҳамкорони ӯ робитаҳои қавии меҳрубонӣ вуҷуд дошт. Онҳо имондоронро дар Таслӯникӣ дӯст медоштанд, муҳаббате, ки аз Худо, ки Сарчашмаи муҳаббат аст, омада буд (1 Юҳ. 4:7). Он дар дилҳои онҳое, ки ба муҳаббати Худо ҷавоб доданд, рехта шуд. Онҳо онро вақте ки имондор шуданд, қабул карданд (Рум. 5:5). Файзи аҷиб! Аммо ҳамеша ҷой барои беҳбудӣ ва пешрафт вуҷуд дорад. Ояти боло чунин рушдро бо калимаҳои афзоиш ва фаровонӣ нишон медиҳад. Ҳавворӣ Сарчашмаи ин муҳаббатро, яъне худи Худовандро таъкид кард. Ӯ Ҳамон аст, ки ҳар рӯз дар ҳар як имондор, тавассути Каломи Худ ва Рӯҳулқудс, кор мекунад ва ба имондорон дар идомаи рушд кӯмак мекунад.
Худованд дар масали кишоварзи худ намунаи аҷибе аз чунин афзоиш ва фаровонӣ дод (Луқо 8:8, 15). Мисли тухмие, ки дар хоки хуб кошта шудааст, муҳаббати Худо ҳамчун тухми хурде, ки дар дили ҳар касе, ки имондор мешавад, шинонда шудааст, оғоз меёбад. Худо мехоҳад, ки ҳар як имондор ба он тухм ғамхорӣ кунад, то он тавассути хондан ва иҷро кардани Каломи Худо, ҳамроҳ бо дуо, рушд кунад ва шукуфоӣ ёбад. Ин ғамхории ҳақиқии имондоронро нисбат ба якдигар дар назар дорад, зеро онҳо дарк мекунанд, ки ба Худованд ва ба якдигар ниёз доранд.
Ҳавворӣ ва ҳамкорони ӯ ҳамеша барои имондорони нав дар Таслӯникӣ, «шабу рӯз» ва «бениҳоят», бо назардошти рушди минбаъда дуо мекарданд (1 Тас. 3:10–11). Павлус мехост, ки бо ин масеҳиён боз вохӯрад, ва ӯ дуо кард, ки дар ин миён муҳаббати онҳо ба якдигар афзоиш ёбад ва фаровон шавад. Чунин муҳаббати фаровон ба одамони атрофи онҳо, ҳатто ба кофирон таъсир мерасонд (ояти 12).
Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки дастурҳои Павлусро барои манфиати ҳамаи мо ва атрофиёнамон амалӣ созем. «Касе ки дӯст намедорад, Худоро намешиносад, зеро Худо муҳаббат аст» (1 Юҳ. 4:8).
