Чӣ қадар фикрҳои табиии дилҳои мо таҳриф шудаанд! Агар марде, ки дар шараф ва эҳтироми баланд қарор дорад, нақшаи хирадмандонаеро таҳия кунад, ки шаҳри худро аз ҳамлаи пурқуввати душмани бузург наҷот диҳад, ӯ хеле ситоиш карда мешуд ва эҳтимол ба шарафи ӯ муҷассамае сохта мешуд. Аммо марди камбағале, ки чунин хирадро нишон медиҳад, фаромӯш мешавад.
Худо чунон хирадмандона муқаррар кардааст, ки Писари маҳбуби худаш, Он ки сазовори шаъну шарафи беохир аз баландтарин мардон аст, ба ин ҷаҳон ҳамчун Марди камбағал ояд. Ӯ бо фурӯтании аҷиб ва меҳрубонии бузург ба ҷаҳоне омад, ки дар муқоиса бо коиноте, ки Ӯ офарида буд, хеле хурд буд, ва дар муқоиса бо қувваҳои бузурги қудрати шайтонӣ, ки мардонро комилан иҳота карда буданд, хеле заиф буд.
Ин Марди камбағал бо хиради аҷибе, ки аз фикри мо болотар аст, амал кард, на танҳо нақшаеро барои наҷот додани ҷаҳон таҳия кард, балки ҷони худро қурбонӣ кард, то ин нақшаро ба комилият иҷро кунад: «Ӯ худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (Фил. 2:8). Кори анҷомёфтаи Ӯ дар ниҳоят ин ҷаҳонро аз ҳама хатарҳо озод хоҳад кард, ва ба воситаи он ҷонҳои бешумор аллакай аз охири даҳшатнок абадӣ наҷот ёфтаанд.
Имрӯз чанд нафар ҳастанд, ки ин марди хирадманди камбағалро воқеан дар хотир доранд? Мутаассифона, аз ҷониби бисёриҳо Ӯ фаромӯш шудааст. Баръакс, бигзор ҳар як имондор Ӯро бо дили пур ва дар ибодати саҷдаомез бо хурсандӣ дар хотир дорад.
