Юшиё дар синни хеле ҷавонӣ ва дар замони хеле торик подшоҳ шуд, аммо «ӯ ба тарафи рост ё ба тарафи чап рӯ нагардонд» (2 Вақоеънома 34:2). Ӯ хеле мутавозин буд ва ба ҳеҷ як ифрот нарафт. Юшиё бо тақсимшавӣ, ошуфтагӣ ва ҳар гуна кори бад рӯ ба рӯ шуд. Аммо дар он рӯзҳои торик, он чизе ки эҳёро ба замин баргардонд, нури Каломи Худо буд.
Китоби Шариат ёфт шуд; он дар маъбад беэътиноӣ, фаромӯш ва гум шуда буд. Шояд баъзеҳо онро як ёдгории қадимие меҳисобиданд, ки кӯҳна шуда буд; шояд аз ин рӯ он дар хонаи Худованд нодуруст ҷойгир шуда буд. Мувофиқи фармонҳое, ки ба Еҳушаъ дода шуда буданд, ин китоб набояд аз даҳони онҳо дур мешуд. Онҳо бояд онро меомӯхтанд ва ба он итоат мекарданд (Еҳушаъ 1:7–9). Ҳар подшоҳи нав, «вақте ки ӯ бар тахти подшоҳии худ менишинад … барои худ нусхаи ин шариат дар китоб, аз он ки дар назди коҳинон, левиён аст, менависад» (Такрори Шариат 17:18). Аммо ин муддате беэътиноӣ шуда буд.
Шумо ва ман дар ҷомеае зиндагӣ мекунем, ки аз бисёр ҷиҳат Каломи Худоро беэътиноӣ кардааст. Библия ҳамчун як ёдгории динии кӯҳнашуда дида мешавад, ки дигар ба ҷое, ки мо зиндагӣ мекунем, татбиқ намешавад. Аммо худи беэътиноӣ ба он шарҳ медиҳад, ки чаро шаҳрҳои мо, миллати мо ва ҷаҳони мо дар ҳолате ҳастанд, ки ҳастанд. Бисёре аз имондорони эътирофкунанда имрӯз Каломи Худоро беэътиноӣ кардаанд. Аксар вақт Библия шарҳ дода мешавад, обдор карда мешавад, ё танҳо ҳамчун ғайри қобили татбиқ ба ҷаҳони мо дида мешавад. Аммо мо бояд мисли Ирмиё бошем, ки гуфт: «Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам, ва сухани Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дилам буд» (Ирмиё 15:16). Бигзор мо мисли Юшиё ва Ирмиё бошем!
