8 Ва подшоҳи наве бар Миср бархост, ки Юсуфро намешинохт,
9 Ва ба қавми худ гуфт: «Инак, қавми банӣ‐Исроил аз мо сершумортар ва пурзӯртаранд.
10 Биеёд, ба зидди онҳо тадбири пурҳикмате биандешем, то ки афзоиш наёбанд; вагар на, вақте ки ҷанге ба вуқӯъ ояд, онҳо низ ба душманони мо ҳамроҳ шуда, ба муқобили мо ҷанг хоҳанд кард, ва аз мамлакат берун хоҳанд рафт».
11 Ва саркорони меҳнати маҷбуриро бар онҳо таъин карданд, то ки онҳоро бо корҳои сахт ба танг оваранд; ва онҳо барои фиръавн шаҳрҳои захираҳо — Фитум ва Раамсисро бино карданд.
12 Вале ҳар қадар зиёдтар онҳоро ба танг меоварданд, ҳамон қадар бештар онҳо афзоиш ёфта, сершумор мегардиданд, ба тавре ки мисриён аз банӣ‐Исроил бим доштанд,
13 Ва банӣ‐Исроилро бо зулму зӯрӣ кор мефармуданд.
14 Ва зиндагонии онҳоро бо меҳнати сахти гилкорӣ ва хиштрезӣ ва бо ҳар кори саҳро талх мегардониданд; ҳар навъ кори худро ба гардани онҳо бо зулму зӯрӣ бор мекарданд.
19 Ва Мусо устухонҳои Юсуфро бо худ гирифт, зеро ки вай банӣ‐Исроилро сахт қасам дода, гуфта буд: «Худо шуморо албатта тафаққуд хоҳад кард, ва он гоҳ шумо устухонҳои маро аз ин ҷо бо худ хоҳед бурд».
25 Ва Юсуф банӣ‐Исроилро қасам дода, гуфт: «Худо шуморо ҳатман тафаққуд хоҳад кард, ва он гоҳ устухонҳои маро аз ин ҷо берун хоҳед овард».
Хуруҷ 1:8–14 · Хуруҷ 13:19 · Ҳастӣ 50:25 · KM92
Чанд аср пас аз марги Юсуф, подшоҳи наве бар Миср ба тахт нишаст, ки «Юсуфро намешинохт». Ин фиръавн бар ибриён дар Миср барномаи ҳукмронии бераҳмонаро оғоз кард (Хуруҷ 1:8–14). Аммо Худо бо раҳмат наҷотдиҳандаеро ба вуҷуд овард: Мусо, ки халқро аз Миср берун меовард. Мусо сипас қасамеро, ки садҳо сол пеш ба Юсуф дода шуда буд, иҷро кард: «Мусо устухонҳои Юсуфро бо худ гирифт» (Хуруҷ 13:19; муқоиса кунед Ҳастӣ 50:25).
Мо бояд тахмин кунем, ки ин ваъдаи берун овардани устухонҳои қадимии Юсуф аз Миср тавассути ҳар насл ба насл ва ниҳоят ба Мусо ва насли ӯ гузашта буд. Сарфи назар аз ҳамаи рӯйдодҳои муҳимми бобҳои аввали Хуруҷ, Мусо ба қасами ба Юсуф додашуда беэътиноӣ намекард. Дар миёни ҳамаи озмоишҳои худ бо фиръавн, ва ҳамаи тафсилоти роҳнамоии халқ, мубориза бо чунин ҷамъомади калон ва баъзан душвор, Мусо дар хотир дошт ва кӯшиш кард, ки устухонҳои Юсуфро бо худ биёрад.
Биёед инро баррасӣ кунем. Оё тафсилоти имон барои мо муҳим аст? Баъзе дархостҳо ва фармонҳо метавонанд ночиз, ё ҳатто аҷиб ва кӯҳна ба назар расанд. Аммо Мусо ба ин тавр нигоҳ накард, ва мо низ набояд. Ӯ ба қасами ба патриархи маҳбуб додашуда вафодор буд. Худо вафодориро эҳтиром мекунад, бахусус дар он чизе ки метавонад ночиз ё шояд аҷиб ба назар расад, мувофиқи ақли инсонӣ. Аммо агар Худо дар он бошад, мо бояд онро иҷро кунем, ҳатто вақте ки дард мекунад: «Касе ки ба зарари худ қасам мехӯрад» дар ҳузури Худо сокин хоҳад шуд (Заб. 15:1, 4). Ваъда ваъда аст. Мусо дар ин ҷо намунаи бузурги мост. Ӯ аз вазифа саркашӣ накард, балки ба он чизе ки аз Худо буд, эҳтиром дошт. Бигзор мо ҳамчунин фикр кунем!
