2 Ва Еҳушаъ тамоми Исроилро, яъне пирон, раисон, доварон ва нозирони онҳоро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Ман пир ва солхӯрда шудаам.
3 Ва шумо ҳар он чиро, ки Худованд Худои шумо ба ҳамаи ин халқҳо пеши шумо кардааст, дидаед, зеро ки Худованд Худои шумо Худаш барои шумо ҷангидааст.
4 Бубинед, ин халқҳоеро, ки боқӣ мондаанд, ва халқҳоеро, ки аз Урдун то баҳри бузург ба самти ғуруби офтоб маҳв намудаам, ман барои шумо бо қуръа тақсим кардам, то ки мулки сибтҳои шумо бошанд.
5 Ва Худованд Худои шумо Худаш онҳоро пеши шумо ба танг оварда, аз пеши шумо бадар хоҳад ронд, ва шумо замини онҳоро ба тасарруфи худ хоҳед даровард, чунон ки Худованд Худои шумо ба шумо гуфтааст.
6 Пас, бағоят қавӣ бошед, то ҳар он чиро, ки дар китоби шариати Мусо навишта шудааст, риоя намуда ба амал оваред, бе он ки аз он ба тарафи рост ё чап дур шавед,
7 То бо ин халқҳое ки дар миёни шумо боқӣ мондаанд, омезиш наёбед, ва исми худоёни онҳоро зикр карда қасам нахӯред, ва онҳоро ибодат нанамоед ва ба онҳо сачда набаред,
8 Балки ба Худованд Худои худ бичаспед, чунон ки то имрӯз амал кардаед.
9 Ва Худованд халқҳои бузург ва зӯроварро аз пеши шумо бадар рондааст, ва пеши шумо касе то имрӯз натавонистааст истодагӣ намояд.
10 Як нафар аз шумо ҳазор нафарро таъқиб менамояд, зеро ки Худованд Худои шумо Худаш барои шумо меҷангад, чунон ки ба шумо гуфтааст.
11 Ва аз хештан бағоят эҳтиёт бошед, то ки Худованд Худои худро дӯст доред.
12 Аммо агар рӯй тофта, ба бақияи ин халқҳое ки дар миёни шумо мондаанд, бичаспед, ва бо онҳо хешовандӣ пайдо кунед, ва назди онҳо биёед, ва онҳо назди шумо биёянд, —
13 Яқинан бидонед, ки Худованд Худои шумо ин халқҳоро дигар аз пеши шумо бадар нахоҳад ронд, ва онҳо барои шумо дом ва қуллоб, ва барои қабурғаҳои шумо тозиёна, ва барои чашмони шумо хор хоҳанд буд, то даме ки аз ин замини хуб, ки Худованд Худои шумо ба шумо додааст, маҳв гардед.
14 Ва инак, ман ба қарибӣ ба тариқи тамоми аҳли замин меравам, ва шумо бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дарк намоед, ки як сухан ҳам аз ҳамаи қавлу ваъдаҳое ки Худованд Худои шумо дар ҳаққи шумо додааст, зоеъ нарафтааст; ҳамааш барои шумо ба амал омадааст, як сухан ҳам аз онҳо зоеъ нарафтааст.
Еҳушаъ ибни Нун 23:2–14 · KM92
Еҳушаъ солҳои зиёд пас аз забти замин ва тақсимоти он дар байни қабилаҳои Исроил зиндагӣ кард. Дар охири умраш, ӯ Исроилро ҷамъ овард, то он чиро, ки Худованд барои онҳо карда буд, баррасӣ кунад ва онҳоро дар бораи ояндаашон дастур диҳад ва ҳушдор диҳад.
Ҳеҷ чиз аз ҳамаи некиҳое, ки Яҳува дар бораи онҳо гуфта буд, ноком нашуда буд. Ҳама чиз ба амал омада буд, ӯ ба онҳо хотиррасон кард. Аммо ҳамон тавре ки Худо ҳамаи ваъдаҳои неки Худро вафодорона иҷро карда буд, ҳамон тавр Ӯ ҳамаи бадиҳоеро, ки ба онҳо таҳдид карда буд, ба амал меовард, агар онҳо аз Ӯ ба худоёни халқҳои атрофашон рӯ мегардонданд.
Дар тамоми китоби Еҳушаъ, ба мо аҳамияти нигоҳ доштан ва иҷро кардани ҳама чизеро, ки Худо дар Каломи Худ ба мо мегӯяд, хотиррасон карда мешавад. Барои Исроил, Каломи Ӯ «Китоби Шариати Мусо» буд. Имрӯз, мо имондорон тамоми Каломи Худо, Библияро дорем. Борҳо ва борҳо, Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳама чизе ки дар Каломи Ӯ навишта шудааст, муҳим аст; мо набояд аз он ба тарафи рост ё ба тарафи чап рӯ гардонем.
Ҳавасмандии мо барои итоат ба Каломи Худо бояд муҳаббати мо ба Ӯ ва қадрдонии мо аз он чизе ки Ӯ барои мо кардааст, бошад. Агар Исроил сабаби шукргузорӣ дошта бошад, мо имрӯз бештар аз он дорем. Худо онҳоро ба Замини Ваъдашуда оварда буд ва ба онҳо дар мағлуб кардани душманонашон кӯмак карда буд. Оё он чизе ки мо дар Масеҳ ва тавассути Ӯ дорем, хеле бузургтар нест: ҳаёти абадӣ, муносибат бо Худо ҳамчун Падар, ва ҳар баракати рӯҳонӣ дар осмонҳо дар Масеҳ Исо!
