Мо набояд пурсем, ки оё мо писарон ҳастем, балки инро ҳамчун асоси мувофиқат кардани мо ба Ӯ қабул кунем. «Оҳ», шумо мегӯед, «ин хеле баланд аст!» Хуб, аммо Масеҳ ҳамчун пайванд ба он чизе, ки хеле баланд аст, бо фурӯтанӣ омадааст — ва Ӯ аз ҳама пасттар хам шуд — ва Ӯ худро ягона объекти мо гардонд. Ин қудрати ақл нест, ки дар бораи он фикр мекунад, балки ягонагии чашм аст, ки ба он менигарад; чашми ягона дигар объекте ҷуз Масеҳ надорад. Табиати кӯҳна набояд амал кунад. Одами нав дигар объекте ҷуз Масеҳ надорад.
Шумо даъват шудаед, ки Худоро бишносед. «Ҳоло бо Ӯ шинос шавед ва дар сулҳ бошед» (Айюб 22:21). Ин ҳамеша дуруст буд, аммо шумо ҳоло даъват шудаед, ки Худоро дар Масеҳ бишносед. Оҳ, ки дунё ба дилҳои мо чунон дохил нашавад, ки моро аз лаззат бурдан аз Худо нотавон созад! Ӯ моро аз шароит ба дониш ва лаззат бурдан аз Худо тавассути иртиботи табиати илоҳӣ мебарад. Агар ман дар ғам бошам, Худо тасаллои ман аст; агар ман талафот дида бошам, Масеҳ барои ман ҳама чиз аст. Мо бояд ҳамаи ғамҳои худро, калон ва хурд, ба Ӯ партоем; ва аз ин рӯ «сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои моро тавассути Исои Масеҳ муҳофизат хоҳад кард» (Фил. 4:7). Оё тахти Ӯ аз ғамҳои мо ларзидааст, зеро онҳо хеле зиёданд ва хеле бузурганд? Не! Тахти Ӯ аз ҳамаи онҳо бетаъсир аст. Ҳамин тавр, дар ҳоле ки он ба ғамҳои маъмултарин татбиқ мешавад, ҳамаи ин чизҳо моро танҳо ба дониши Худо меоранд.
Бигзор муошират ва ҳамкорӣи мо чунон бошад, ки мо сулҳи Ӯро бидонем; на сулҳ бо Ӯ, балки сулҳе, ки Ӯ дар он зиндагӣ мекунад; донистани он ки тахти Ӯ аз ҳамаи ғамҳои мо халалдор намешавад, ва аз ин рӯ Ӯро бишносем ва шодии худро дар Ӯ ёбем, ва интизор шавем, ки ба Ӯ монанд шавем, худро пок кунем, чунон ки Ӯ пок аст!
