Чӣ мавзӯъҳои шодии бебаҳое ҳастанд инҳо барои ҳамаи онҳое, ки ширинии файзи аҷиби Худоро, ки дар шахсияти Худованд Исои Масеҳ ба мо оварда шудааст, донистаанд! Ҳарчанд мо метавонем дар бораи онҳо бо дили пур сухан гӯем, аммо дар ин кор мо дарк мекунем, ки он чизе ки мо мегӯем, аз он чизе ки мо мехоҳем бигӯем, хеле камтар аст. Мо калимаҳоеро пайдо карда наметавонем, ки он чизеро, ки мо дарк мекунем ва дар бораи ҷалоли пуршукӯҳи бузургии Ӯ, ки Офаридгори ҳама чиз аст — Худои абадӣ бар ҳама, аммо дар ҷисм зоҳиршуда — дуруст медонем, ифода кунем. Сирри аҷиби ҳикмат, ҳақиқат, қудрат ва муҳаббати бепоён! Аммо, ҳарчанд мо дар бораи Ӯ суст сухан гӯем, далели ин кор барои дилҳои мо гаронбаҳост, ва Ӯ аз шунидани садои худаш, ки дар бораи Ӯ хуб сухан мегӯяд, шод мешавад.
Агар Ӯ ин қадар сазовори сухан гуфтан дар бораи ҷалоли пуршукӯҳи Худ бошад, пас корҳое, ки Ӯ анҷом додааст, бешубҳа сазовори чунин Шахси бузург ва сазовори эълон шудан ба тамоми коинот мебошанд. Кори аҷиби офариниши Ӯ, ки дар бузургии худ аҷиб ва дар ҳар як ҷузъиёти ночиз комил аст, барои ҳар касе, ки онро баррасӣ мекунад, ҳайратангез аст.
Аммо кори аҷиби муҳаббати наҷотбахши Ӯ, ки бо қурбонии Ӯ дар салиб анҷом дода шудааст, дилро бо шукргузории амиқ ва ситоиш хам мекунад. Сипас мӯъҷизаи эҳёи Ӯ аз мурдагон ва сууд ба осмон кори чунон аҷиб аст, ки дилро бо шодӣ ва ибодати пирӯзӣ баланд мекунад. Дигар корҳо низ сазовори бисёр сухан гуфтан ҳастанд — ҳама бар асоси бузургтарин кори ҳама, қурбонии ихтиёрӣ ва гаронбаҳои Худованди ҷалол. Мусо ва Илёс дар бораи он бо Худованд Исо дар кӯҳи Тағйири шакл сухан гуфтанд. Абадият ҳеҷ гоҳ шодии моро аз сухан гуфтан дар бораи он тамом нахоҳад кард.
