Ин ду оятро ҳамчун китобчаҳо тасаввур кунед. Дар ҳар ду, Юҳанно хонандагони худро «фарзандон» меномад, ки калимаи юнонии «кӯдак»-ро бо маънои меҳру муҳаббат ва инчунин муносибат истифода мебарад. Ҳамчун имондорон ба Худованд Исо, мо ҳама якҷоя фарзандон ҳастем ва меҳру муҳаббати оилавӣ бояд моро фаро гирад. Ҳавворӣ инро аллакай бо гирифтани ҷои падар дар номидани хонандагони худ «фарзандони ман» ва ҷалби таваҷҷӯҳ ба робитаи муҳим байни дӯст доштани бародари худ ва сокин шудан дар нур таъкид кардааст.
Ҳоло китобчаи аввал: Юҳанно ба бахшида шудани гуноҳҳои мо ишора мекунад. Ин нуқтаи оғози таҷрибаи масеҳӣ дар ин ҷаҳон аст. Худованд Исо барои гуноҳҳои мо қурбонии Худо-ҷалолбахш буд (1 Юҳ. 2:2), ва Падари Ӯ аз эҳтиром кардани Ӯ барои ин бо бахшидани ҳар як фарзанди Ӯ ба хотири номи Ӯ шод аст.
Чӣ қадар аҷиб аст донистани ин, хоҳ мо падарон, ҷавонон ё кӯдакон бошем. Инҳо китобҳое мебошанд, ки дар байни китобчаҳо қарор доранд: се марҳилаи рушди масеҳӣ, ки охирин зикршуда аввалин таҷрибаи мост. Ҳавворӣ дар оятҳои 13 ва 18 калимаи дигареро барои «фарзандон» истифода мебарад, ки ба ҷои муносибат ба ноболиғӣ ишора мекунад ва ба кӯмак ва дастгирӣ ниёз дорад. Бо назардошти ин, қайд кунед, ки ӯ чӣ қадар аз порчаро ба онҳо бахшидааст.
Ниҳоят, китобчаи дигар: Юҳанно ҳамаи фарзандон, тамоми оиларо насиҳат мекунад, ки аҳамияти сокин шудан, ё зиндагӣ кардан, дар Худованд Исоро таъкид мекунад, то ки ҳар вақте ки Ӯ меояд, дар мо ҳеҷ чизе бо омадани Ӯ дар ҷалоли Ӯ мухолиф набошад. Ин қуллаи тамоми ҳаёти масеҳӣ дар ин ҷост, новобаста аз он ки кадом марҳилаи рушд ба даст омадааст. Бигзор он барои мо ҳамон қадар гаронбаҳо бошад, ки он вақт аз Худо ситоиш ба вуҷуд орад, ки ҳоло гуноҳҳои мо бахшида шудаанд.
