Дар Библия, мо аксар вақт омезиши сегонаро пайдо мекунем. Ояти боло намунаи зебои ин падида аст. Ҳар чизе ки мо мекунем ё мегӯем, бояд бо иродаи Худо ва муносибати мо бо Ӯ мувофиқ бошад. Ибораи «дар Масеҳ Исо» барои ҳамаи имондорон аз Пантикост то раптура дуруст аст. Ин муносибат имтиёзҳои бузургро дар назар дорад, зеро Худо моро аз Одам ба Масеҳ — аз инсонҳои гумшуда ба муносибати нав «дар Масеҳ Исо» интиқол додааст. Худо моро ҳоло дар Масеҳи Тадҳиншудаи Худ мебинад, ки Писари муҳаббати Худост. Вақте ки Худо ба мо нигоҳ мекунад, Ӯ Масеҳро мебинад, зеро мо «дар Маҳбуб қабул шудаем» (Эфс. 1:6). Биёед шодӣ кунем ва ба Ӯ шукр гӯем!
Барои идомаи шодӣ, ба мо дуои доимӣ лозим аст. Инро мо аз Худованди мо Исои Масеҳ меомӯзем, ки бо дуои доимӣ фарқ мекард, чунон ки махсусан дар Инҷили Луқо сабт шудааст. Дар ҷаҳони ғам ва изтироб, мо вақте шодӣ мекунем, ки ба Исо нигоҳ мекунем, ки Ӯро «бо ҷалол ва шараф тоҷдор» мебинем (Ибр. 2:9). Мо инчунин метавонем аз Ӯ, Марди дуо, омӯзем, ки ҳамеша ба Худо такя кунем, ки барои иҷрои иродаи Худо ҳавасманд аст. Ҳарчанд мо дар ҷаҳони исён зиндагӣ мекунем, мо метавонем ба Худои худ, ки вафодор аст ва ба дуоҳои мо ҷавоб медиҳад, такя кунем. Ин як сабаби иловагӣ барои шукргузорӣ аст, ки кофирон ин корро намекунанд (Рум. 1:21).
Пас аз Тӯфони ҷаҳонӣ, Нӯҳ қурбонгоҳе сохт, то Худоро, ки ӯ ва хонаводаашро — ҳамагӣ ҳашт нафарро — наҷот дода буд, эҳтиром кунад. Ӯ онҳоро ба ҷаҳони нав ва покшуда овард. Ҳангоми тарк кардани киштӣ, Нӯҳ оилаи худро дар шукргузорӣ роҳбарӣ кард (Ҳастӣ 8:20–21). Оё мо ҳар рӯз ба Худо ва Падари худ шукр мегӯем? Оё мо «қурбонгоҳи оилавӣ» дорем, то ба Ӯ шукр гӯем ва Ӯро ситоиш кунем? Биёед ниёзҳои худро дар дуо ба Ӯ биёрем, ба Ӯ шукр гӯем ва Худо ва Падари худро баракат диҳем.
