Мо ду далели бузурги барҷастаи давраи масеҳӣ дорем, ки дар асоси онҳо чизҳои нави масеҳӣ таъсис ёфтаанд ва ба воситаи онҳо ҳақиқати масеҳӣ нигоҳ дошта мешавад. Ин ду далели фарқкунанда дар Юҳанно 7:39 пешгӯӣ шудаанд. Дар рӯзи охирин ва бузурги ид, рӯзе, ки ба ҷаҳони нави хоҳиши қаноатманд нигоҳ мекунад, Худованд тамоми ҷаҳонро даъват мекунад, ки ба Ӯ оянд ва бинӯшанд. Ӯ инчунин дар бораи натиҷаи ҳозира барои он касе, ки меояд, сухан меронад. Чунин шахс дар ин ҷаҳони ниёзманд ба канали тароват табдил меёбад.
Сипас ба мо ба таври қатъӣ гуфта мешавад, ки Худованд дар бораи Рӯҳулқудс сухан меронад, ки онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, онро қабул хоҳанд кард. Имондорони ҳақиқӣ дар роҳи заминии Худованд бо Ӯ ҳамроҳӣ мекарданд, аммо онҳо Рӯҳулқудсро қабул накарда буданд. Сипас ба мо гуфта мешавад, ки атои Рӯҳулқудс дар рӯи замин интизори ҳузури Масеҳ дар ҷалол буд, чунон ки мо мехонем: «Рӯҳулқудс ҳанӯз ато нашуда буд, зеро Исо ҳанӯз ҷалол дода нашуда буд».
Пас, дар ин ҷо мо ду хусусияти бузурги фарқкунандаи масеҳиятро дорем: (1) дар ҷалол як Инсон ҳаст; ва (2) дар рӯи замин як Шахси илоҳӣ ҳаст. Масеҳ ҳамчун Писари Одам дар ҷалол нишастааст; Рӯҳулқудс, як Шахси илоҳӣ, дар рӯи замин ҳузур дорад.
