Забур 110 як забури аҷиб аст; он дар Аҳди Ҷадид бештар аз дигар забурҳо иқтибос оварда шудааст. Он оғоз мешавад: «Худованд ба Худованди ман гуфт: ‘Ба дасти рости Ман бинишин, то душманони Туро зери пои Ту гардонам’», ки ба таври равшан Худовандро чунон ки имон Ӯро ҳоло бо ҷалол ва шараф тоҷдор мебинад, муаррифӣ мекунад. Ояти сеюм хеле зебост; он он чизеро тасвир мекунад, ки ҳанӯз дар Исроил дида хоҳад шуд, вақте ки Худованд дар Сион ҳукмронӣ хоҳад кард, аммо ман мехоҳам ба он як татбиқи ҳозира диҳам, ки ба назари ман комилан дуруст аст, ва барои ин мақсад ман онро чунон ки дар тарҷумаи нави Ҷ. Н. Дарби тарҷума шудааст, иқтибос меорам: «Халқи Ту хоҳишманд хоҳад буд», ё худро ихтиёрона пешниҳод хоҳад кард, «дар рӯзи қудрати Ту, дар шукӯҳи муқаддас: аз батни субҳ ба Ту шабнами ҷавонии Ту хоҳад омад». Ҳамаи душманони Ӯ зери пои Ӯ хоҳанд шуд, ва Исроил Ӯро, Масеҳ ва Подшоҳи худро, бо садоҳои баланд иҳота хоҳад кард, миллати навзод, ки дигар ҳеҷ гоҳ Ӯро ғамгин нахоҳад кард.
Ин чизе хоҳад буд, ки дидан ба он шукӯҳманд аст, аммо шукӯҳи бузургтаре вуҷуд дорад, ва онро ҳоло метавон дарк кард ва дид. Ин рӯзи рад кардани Ӯ аз ҷониби одамон аст; Ӯ аз ҷониби ҷаҳон хоста намешавад, аммо онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, метавонанд бо садоқати комил ба Ӯ наздик шаванд; онҳо метавонанд аз Ӯ пур аз ҳавас бошанд, ва ҳамчун насли навзод — фарзандони субҳ — метавонанд Ӯро бо қадамҳои устувор ва камарҳои хуб баста пайравӣ кунанд; онҳо метавонанд дар Худованд фахр кунанд. Ин дар назари осмон «шукӯҳи муқаддас» аст, ва ҳеҷ чизи дигар ба ҷуз ин Худои моро хушнуд карда наметавонад.
