Дар Аъмол 26:1–29, мо ҳавворӣ Павлусро дар қасри ҳоким дар Қайсария мебинем, ки Павлус дар он ҷо қарор буд дар бораи фаъолиятҳои худ дар назди ҳокими Рум ва подшоҳ ҳимоя кунад. Ҳоло, дар назари аввал, шояд чунин ба назар расад, ки Павлус танҳо як маҳбуси бечора буд, ки барои ҳаёти худ муҳокима мешуд. Аммо, ҳабс ва муҳокимаи Павлус дар Қайсария танҳо қисми аввали нақшаи бузургтари Худо барои фиристодани ҳаввории худ ба Рум буд, то дар он ҷо дар назди Қайсар, ҳокими бутпарасти ҷаҳони он замон, дар бораи Масеҳ шаҳодат диҳад. Мо дар Аъмол 23:11 мехонем: «Худованд дар паҳлӯи ӯ истода гуфт: ‘Эй Павлус, дилшод бош; зеро чунон ки ту дар Ерусалим дар бораи Ман шаҳодат додӣ, ҳамон тавр ту бояд дар Рум низ шаҳодат диҳӣ’». Ҳамин тавр буд, ки ҳатто пеш аз фиристода шудан ба Рум, Павлус дар Қайсария зиндонӣ шуд ва дар ин ҷо дар назди шоҳ Агриппаи хеле шубҳанок оварда шуд. Дар он ҷо Худованд ба Павлус имконият дод, ки бо суханони боэътимод ва меҳрубонона ҳикояи пурқуввати табдили худ, инчунин Инҷили Исои Масеҳро нақл кунад.
Оё шумо қудрати изҳороти самимӣ ва соддаи имони худро ҳангоми мубодилаи Инҷил дарк мекунед? Шояд ҳеҷ кас дар толори ҳоким дар он рӯз дар лаҳзаи муаррифии Павлус амиқан ба ҳаяҷон наомада бошад. Ба ҳамин монанд, мо худамон шояд ҳеҷ таъсири фавриро ҳангоми мубодилаи имони худ бо дигарон набинем, аммо Худованд метавонад ва ҳатто шаҳодати хоксоронаи моро ба таври пурқувват барои иҷрои иродаи комили худ истифода хоҳад кард: «Ҳамон тавр каломи Ман, ки аз даҳони Ман мебарояд, хоҳад буд; он ба назди Ман холӣ барнамегардад, балки он чизеро, ки Ман мехоҳам, иҷро хоҳад кард ва дар он чизе, ки Ман онро фиристодам, муваффақ хоҳад шуд» (Иш. 55:11). Биёед, ҳангоми мубодилаи Инҷил аз аксуламали душманона ё бепарвоии дигарон хаста ва рӯҳафтода нашавем, балки биёед каломи Ӯро бо муҳаббат, бо такяи комил ба Худованд, ки Ӯ каломи Худро барои ҷалоли худ истифода хоҳад кард, далерона баён кунем.
