Се маротиба дар Аҳди Ҷадид ба мо гуфта шудааст, ки Худованд Исо «хуни худро» рехт. Коҳинони Исроил дар Аҳди Қадим пайваста хуни ҳайвонотро ба хаймаи муқаддас ва баъдтар ба маъбад меоварданд. Ҳеҷ коҳин ҳеҷ гоҳ хуни худро дар назди Худо пешниҳод накардааст. Ҳатто агар ин имконпазир мебуд ҳам, хуни Ҳорун ва писаронаш бо гуноҳ олуда буд. Дар ин тасвирҳо ва намунаҳо дар Аҳди Қадим, Ҳорун бояд барои худ ва ҳам барои мардум қурбонӣ меовард (Ибодат 16:6).
Китоби Ибриён Худованд Исоро ҳамчун ҷавоби ниҳоӣ ба ҳамаи намунаҳо ва сояҳои Аҳди Қадим пешниҳод мекунад. Азбаски Худованд Исо бегуноҳ буд (Ибр. 4:15), хуни Ӯ гаронбаҳо буд (1 Пет. 1:19) ва дар назари Худо арзиши бузург дошт.
Писари Худо инсон шуд, то бимирад ва хуни худро резад. Дар ояти мо, Ӯ на танҳо мурдааст, балки ба ҷои муқаддас, ба худи ҳузури Худо, ба шарофати хуни рехтааш даромадааст. Ӯ якбора ба он ҷо даромадааст. Намунаи он Ҳорун буд, ки дар рӯзи кафорат дар Ибодат 16 ба ҷои муқаддстарин даромад. Ҳорун бо хуни гову буз даромад, аммо ӯ наметавонист дар он ҷо бимонад. Ӯ бояд берун меомад, ва соли оянда, ин равандро такрор мекард ва бо хуни тозаи рехташуда боз ба ҷои муқаддас медаромад. Худованд Исо якбора ва барои ҳамеша даромадааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ он ҷои муқаддасро тарк намекунад, то биёяд ва хуни худро боз резад. Қурбонии Ӯ ҳеҷ гоҳ такрор намешавад. Чунон ки ояти мо мегӯяд, он натиҷаҳои абадӣ дорад.
Мо номи Ӯро ситоиш мекунем! Ва чунон ки дигар навиштаҳо ба мо мегӯянд, мо низ ба он ҷо дастрасӣ дорем, ки дар назди Худо ва Падари худ ба он ҷои муқаддас биёем. Бигзор мо бо далерӣ дар ибодат ва ҳам дар дуо дохил шавем (Ибр. 10:19). Масеҳ роҳро барои мо кушодааст!
