Ин боғ барои инсон сохта шуда буд. Адан маънои «лаззат»-ро дорад. Он ба офтоби субҳ рӯ ба рӯ буд, ва Худо «ҳар дарахтеро, ки ба назар писанд ва барои хӯрок хуб буд, рӯёнид» (Ҳастӣ 2:9). Дар замини тилло ва сангҳои қиматбаҳо дарёе онро об медод (оятҳои 10, 12). Инсон коре дошт: «онро нигоҳубин кардан ва нигоҳ доштан» (ояти 15). Худо ба ӯ зан, ёвари ӯро дод, то бо ӯ аз он лаззат барад (ояти 22), ва дар сардии рӯз Ӯ худаш бо ӯ муошират мекард (3:8).
Чӣ хато шуд? Нофармонии волидони аввалини мо ба Худои хайрхоҳи худ. Бо ташвиқи мор, шайтон, онҳо аз меваи дарахти дониши неку бад хӯрданд, ягона дарахте, ки Худо ба онҳо манъ карда буд. Онҳо ҳар сабабе доштанд, ки ин корро накунанд: агар мекарданд, мемурданд (2:17), аммо онҳо ба дурӯғ дода шуданд. Ва мо низ ҳамин тавр: «марги ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Рум. 5:12).
Чӣ қадар сабукӣ аст, ки 4000 сол пас мардеро пайдо кунем, ки мегӯяд: «Хӯроки Ман ин аст, ки иродаи Он ки Маро фиристодааст, ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба анҷом расонам» (Юҳанно 4:34). Вақте ки шайтон Ӯро васваса кард, ки аз роҳи Худ дур шавад, ин дар боғ набуд, балки дар биёбон, на бо инкори ошкорои каломи Худо, балки бо суханони фиребанда, на як бор, балки се маротиба. Аммо ҳар дафъа Худованди мо гуфт: «Навишта шудааст» (Мат. 4:4, 6, 10). Ҳамагӣ пеш аз маргаш, вақте ки шогирди гумроҳ кӯшиш кард, ки Ӯро муҳофизат кунад, Ӯ гуфт: «Оё Ман ҷомеъро, ки Падарам ба Ман додааст, нанӯшам?» (Юҳанно 18:11).
Агар инсони аввал ба зеботарин ҷои офариниш гузошта шуда бошад, то танҳо маргро ба он биёрад, офариниши нав мувофиқи Инсони дуюм сохта шудааст, ки ноком намешавад, нахоҳад шуд ва наметавонад ноком шавад. Он хислати аслии худро то абад аз сабаби Ӯ нигоҳ медорад: «чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст» (2 Қӯр. 5:17).
