Дар ин ҷо мо фикрро мегирем, ки ҳамаи мо бояд якҷоя барои мулоқот бо Худованд бардошта шавем. Ман метавонам бигӯям: «Яке дар имон ва корҳои нек ин қадар қавӣ аст, ӯ бешубҳа аввал боло меравад». Не; ҳама фарқиятҳо дар Масеҳ аз байн мераванд; ҳама чиз дар фикр аз байн меравад, ки мо ҳама якҷоя ба он ҷо мерасем. Вақте ки ман ба садоқати Павлус назар мекунам, ман дар бораи муҳаббати Масеҳ фикр мекунам, ки ҳамаи моро якҷоя мебарад, то абад бо Ӯ бошем. Барои он ки фарқияте набошад, ҳама яксон бояд ба сурати Писари Худо мувофиқат кунанд.
Муҳаббати Масеҳ комилан бар Калисо қарор дорад, зеро он худи Ӯст; Ӯ наметавонад ҷисми худро нафрат кунад. Он чизе ки дар муҳаббат наздиктарин аст, барои ҳамаи мо умумӣ аст. Мо барои бо Худованд будан меравем; на барои бо Масеҳ зоҳир шудан, ки ин ҳам муборак аст, балки барои бо Ӯ будан. Ин баракати махсус аст, ки бо Масеҳ бошем, ки аз зоҳир шудан бо Ӯ ҳамчун шарики ҷалол хеле беҳтар аст. Ин шарафи аҷиб аст, ки бо Ӯ шарафманд шавем, аммо беҳтар аст, ки бо Ӯ бошем; аз ин рӯ, ҳавворӣ мегӯяд: «ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд». Ӯ аз ин қаноатманд аст.
Дар Қӯлассиён, ин аст: «Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир мешавад, он гоҳ шумо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳед шуд»; ва Павлус фавран онро бо масъулият пайваст мекунад: «Пас, аъзои худро, ки дар замин ҳастанд, бикушед» (Қӯл. 3:4–5). Аммо вақте ки ӯ дар бораи бо Худованд будан сухан мегӯяд, оҳ, ин бо ҳеҷ гуна рушд ё пешрафте, ки ман кардаам, алоқаманд нахоҳад буд, балки дар заминаи умумии муҳаббати Масеҳ ба худи Ӯ! Ман метавонам ба муқаддасон нигоҳ кунам ва бигӯям: «Мо якҷоя бо Ӯ хоҳем буд».
