Рӯзе ман дар айвони қафои хонаам нишаста, аз ҳавои тозаи субҳ лаззат мебурдам, ки занам ба ман хабар дод, ки осмони субҳ ба таври аҷибе сурх аст. Фронти сард бо абрҳои зиёд ҳаракат карда буд, ки дар уфуқи шарқӣ дурахши сурхи сӯзонро меандохт. Ман фавран ба ёд овардам, ки он масали қадимӣ: «Осмони сурх дар субҳ, баҳрнавардон ҳушдор гиред». Вақте ки ман дар бораи ин манзара мулоҳиза мекардам, фикрам ба замоне дар Аъмол 17 рафт, ки ҳавворӣ Павлус Инҷилро ба зиёиёни он замон дар Афина мавъиза мекард. Дар ояти 16 мехонем: «Ҳоло вақте ки Павлус дар Афина онҳоро интизор буд, рӯҳи ӯ дар дарунаш ба хашм омад, вақте ки дид, ки шаҳр ба бутҳо дода шудааст». Ба ин мардони Афина, Павлус ҳушдор дод, ки Худо «ҳоло ба ҳамаи одамон дар ҳама ҷо амр медиҳад, ки тавба кунанд, зеро Ӯ рӯзеро таъин кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат доварӣ хоҳад кард». Ин ҳушдор имрӯз низ ҳамин қадар дуруст аст.
Оё мо низ набояд дар рӯҳҳои худ ба ҳаяҷон оем, вақте ки имрӯз гуноҳ ва бутпарастиро дар ҷаҳони худ мебинем? Дар атрофи мо нишонаҳои замонро мебинем, мисли осмонҳои сурхшуда дар субҳ, ки тӯфони ояндаро пешгӯӣ мекунанд. Ҳушдор ба ҳама ин аст, ки доварӣ бар замин меояд. Имон ба кори анҷомёфтаи Худованд Исои Масеҳ дар салиб ягона роҳи наҷот аз тӯфони даҳшатноки доварӣ аст, ки меояд. Дар Юҳанно 5:24 мехонем: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Он ки Маро фиристодааст, имон меорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст».
Дар ин рӯзҳои охир, бигзор мо ба кори Падари худ машғул бошем, хушхабари наҷотро дар Худованд Исои Масеҳ бо ҳамсоягони худ мубодила кунем, зеро осмони субҳ барои ҷаҳони гуноҳзадаи мо хеле сурх аст.
