Сарлавҳаи Забур 92 чунин аст: «Забур. Суруде барои рӯзи шанбе». Ин яке аз 116 забурҳои гуногун аст, ки бо сарлавҳа оғоз мешаванд. Ин сарлавҳаҳо қайдҳои муқаддимавӣ дар бораи матн медиҳанд. Бисёриҳо мухтасар буда, танҳо номи муаллиф ё шояд қайди мусиқӣ барои сурудани забурро медиҳанд. Дигар сарлавҳаҳо муфассалтаранд, ки таҷрибаи шахсии муаллифро тасвир мекунанд, ки бо мавзӯи забур алоқаманд аст. Мо ин сарлавҳаҳоро як қисми Навиштаҳои илҳомбахш мефаҳмем; дар асл, баъзе тарҷумаҳои Библия сарлавҳаро ба оятҳои рақамгузоришудаи худи забур пайваст мекунанд.
Забур 92 махсус барои рӯзи шанбе навишта шуда буд — ягона ишора ба шанбе дар ҳамаи Забурҳо. Мо метавонем мардон ва занони яҳудии бодиққатро тасаввур кунем, ки тамоми ҳафта сахт кор кардаанд. Сипас шанбе, рӯзи истироҳат меояд, ва онҳо, дар асл, мегӯянд: «Инак, чизест, ки мо имрӯз карда метавонем! Биёед ситоишҳои Ҳаққи Таолоро такрор кунем». Онҳо фавран бо баррасии меҳрубонӣ ва садоқати ҳаррӯзаи Яҳува шодӣ меёбанд (Забур 92:2).
Сипас мехонем: «Зеро Ту, Худовандо, маро бо кори Худ шод гардонидӣ; Ман дар корҳои дастҳои Ту пирӯз хоҳам шуд. Эй Худовандо, корҳои Ту чӣ қадар бузурганд!» (оятҳои 4–5). Ин як мавзӯи аҷиб аст. Сурудхонон ҳафтаи гузаштаро бо анҷом додани корҳои худ, машғул будан бо ин ё он гузаронидаанд; аммо ҳоло, дар давоми истироҳати шанбе, онҳо аз корҳои бузурге, ки Худо ҳамеша анҷом медод, дар ҳайратанд.
Чӣ қадар вақт ба мо ин дурнамо лозим аст! Мо майл дорем, ки ба корҳои хурде, ки Худованд ба мо додааст, хеле танг, ҳатто худхоҳона тамаркуз кунем, ва фаромӯш мекунем, ки дурнамои бузургтаре вуҷуд дорад. Кори мо, воқеан, ҳеҷ маъно надорад, агар он як қисми лоиҳаи илоҳии Худо набошад. Давраи масеҳӣ риояи рӯзи шанберо талаб намекунад, аммо чӣ қадар солим аст, ки дар фаъолияти худ таваққуф кунем ва дар бораи корҳо ва ҳикмати беҳамтои Худованд мулоҳиза кунем.
